17 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 17 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 17 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 17.
17 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 4 listopada
6 września (1927-1934)
4 czerwca (1934–1939)
Nadanie sztandaru 1919
19 października 1924
Dowódcy
Pierwszy por. Bronisław Wilusz
Ostatni ppłk dypl. Beniamin Kotarba
Działania zbrojne
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja garnizon Rzeszów (Okręg Korpusu Nr X)
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 6 DP (1919–1921)
24 DP (1921-1939)
Tereny działań pułku w latach 1918–1920
29 lipca – 3 sierpnia 1920
24 DP w 1938
Bitwa pod Jaworowem 15-16 września 1939
Pułk walczył w składzie armii od 6 września 1939
Tablica upamiętniająca żołnierzy 17 Pułku Piechoty na fasadzie kościoła św. Wojciecha i św. Stanisława w Rzeszowie
Zdjęcie pamiątkowe żołnierzy 17 pp z roku 1933

17 Pułk Piechoty (17 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Od 29 sierpnia 2008 roku tradycje 17 pułku piechoty dziedziczy 1 batalion piechoty zmotoryzowanej Ziemi Rzeszowskiej im. płk dypl. Beniamina Piotra Kotarby w Międzyrzeczu[1].

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

Równocześnie z rozbrajaniem wojsk austriackich w garnizonie rzeszowskim 1 listopada 1918 roku rozpoczęto formowanie pułku piechoty Ziemi Rzeszowskiej[2]. Kadrę stanowili Polacy – oficerowie austriaccy. Z członków POW i ochotników sformowano I batalion[3]. Pod koniec listopada powrócił do garnizonu austriacki 40 pp, składający się z Polaków. Zasilił on kadry nowo powstającego pułku.

17 listopada 1918 kompanie 1 i 3 zostały wysłane na odsiecz Lwowa w składzie Grupy podpułkownika Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza[4]. Później obie kompanie weszły w skład 5 pułku piechoty Legionów.

W grudniu 1918 odjechał do Przemyśla na front ukraiński II batalion, który 13 grudnia, po ciężkich walkach zdobył fort Grochowce.

Końcem grudnia pułk zreorganizowano, tworząc dwa pułki: 1 i 2 pułk piechoty Ziemi Rzeszowskiej, które wkrótce przemianowano na 14 i 15 pułk piechoty. Ostatecznie numerację zmieniono na 17 i 18 pułk piechoty.

Pułk na wojnie z Ukraińcami i bolszewikami[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wojna polsko-ukraińska.

Początkiem 1919 roku na front ukraiński wyjechał I batalion pułku. W nocy 22/23 stycznia wziął udział w ataku na Włodzimierz Wołyński[5]. Następnie do maja zajmował odcinek Rawa Ruska – Włodzimierz Wołyński. W maju wzmocnione wojska ukraińskie zaatakowały polskie pozycje[6]. Doszło do zaciekłych walk. Podjęta wówczas ogólna ofensywa wojsk polskich doprowadziła do pościgu za nieprzyjacielem. I batalion w rejonie Brodów zetknął się z wojskami sowieckimi. W czerwcu batalion walczył koło Podzamcza i Perniatyna i prowadził pościg na Radziwiłłów. Ogromne straty spowodowały wycofanie z walk i przerzucenie na Śląsk Cieszyński gdzie obsadzał polsko-czeską linię demarkacyjną[7]. II batalion dotarł na Śląsk Cieszyński w kwietniu, w sierpniu przybyła tam reszta pułku. W Rzeszowie pozostał jedynie batalion zapasowy. Scalony pułk kwaterował w Skoczowie. Jesienią 1919 roku odszedł do Kęt i odjechał następnie do Wilna[8].

 Osobny artykuł: Wojna polsko-bolszewicka.

Na początku 1920 roku przewieziony został do Łapicz pod Mińskiem, gdzie wszedł w skład 6 Dywizji Piechoty. Pułk zakończył działania wojenne jesienią 1920 r. w miejscowości Dubie koło Brodów[9]. W czasie walk poległo 3 oficerów oraz 124 podoficerów i szeregowych. Ponadto zaginęło 1361 żołnierzy, z których część została zamordowana w niewoli[10].

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

26 grudnia 1920 roku pułk powrócił do Rzeszowa[11]. Rozlokowany został w poaustriackich koszarach im. Sobieskiego przy ul. Langiewicza, Kilińskiego przy Placu Kilińskiego i Lisa-Kuli przy ul. Lwowskiej. Przy ul. Lwowskiej znajdowała się rusznikarnia i magazyny mobilizacyjne. Warsztaty i pluton artylerii piechoty umieszczone były w koszarach Stary Browar przy ul. Reformackiej. W latach trzydziestych pluton artylerii przeniesiono do koszar Sobieskiego[12].

Pułk dysponował dwoma placami ćwiczeń: Baranówka i Słocina. Strzelania z broni ręcznej wykonywano na strzelnicy garnizonowej, a z moździerzy, granatników i ckm na poligonie w Nowej Dębie[12]. Po demobilizacji i zmianach organizacyjnych wszedł w skład 24 Dywizji Piechoty i podlegał DOK X w Przemyślu[13]. Korpus oficerski w latach dwudziestych wywodził się z dawnej armii rosyjskiej, austriackiej i Legionów. Jednak w latach trzydziestych większość stanowili wychowankowie polskich szkół.

 Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

Początkowo święto pułkowe obchodzono 4 listopada, w rocznicę powstania pułku w 1918 roku[14]. 19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 6 września, jako datę święta pułkowego[15][16]. Od tej pory pułk obchodził swoje święto w rocznicę pięciodniowych, krwawych bojów pod Krasnem[17]. 20 czerwca 1934 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski zmienił datę święta pułkowego z dnia 6 września na dzień 4 czerwca[18]. Od tej pory święto obchodzono w rocznicę boju pod Niegoniczami, stoczonego w 1920 roku[19].

W wydanej w 1924 roku z okazji wręczenia sztandaru „Jednodniówce 17 pułku piechoty”, znajduje się wzmianka o patronie pułku: pułk 17 nosi imię Marcina Borelowskiego [...][20].

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 17 pułk piechoty zaliczony został do typu I pułków piechoty (tzw. „normalnych”). W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych[21]. W pułku, tytułem eksperymentu, utworzono kompanię podchorążych rezerwy piechoty. W jej skład wchodziły trzy plutony strzeleckie i pluton karabinów maszynowych. Kompania pod względem organizacyjnym i wyszkolenia podlegała dowódcy dywizji, a pod względem administracyjnym dowódcy pułku[22].

Pułk w kampanii wrześniowej 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Kampania wrześniowa.

Pułk mobilizował się od 30 sierpnia 1939 roku i już 3 września został przetransportowany do Gromnika, III batalion wyładował się w Ciężkowicach[23]. Pułk początkowo pozostał w odwodzie 24 Dywizji Piechoty. Od 6 września miał zorganizować obronę na odcinku: Wróblowice – Gromnik. Do pierwszej styczności z oddziałami niemieckiej 4 Dywizji Lekkiej doszło 6 września wieczorem pod Wróblowicami. Około północy dotarł rozkaz wycofania się w kierunku Tuchowa i następnie za Wisłokę. Odwrót rozpoczął się rano 7 września. Wieczorem nadszedł kolejny rozkaz: wycofać się za Wisłok, w rejon Frysztak-Wysoka Strzyżowska-Strzyżów.

Późnym wieczorem 9 września pułk dotarł do Węglówki i ok. 24.00 dotarł w okolice Żyznowa. W trakcie dalszego marszu drogami zatłoczonymi oddziałami wojska i uciekinierami, oddziały pułku przemieszały się z oddziałami 11 Dywizji Piechoty. Nastąpiła też zmiana kierunku odwrotu: za San. 10 września rano 1 batalion przekroczył bez przeszkód most pontonowy na Sanie. Dowódca 24 Dywizji Piechoty nakazał I batalionowi dotrzeć do Jawornika Ruskiego, gdzie w godzinach wieczornych powierzył mu zadanie straży tylnej 24 Dywizji Piechoty w marszu na Birczę.

O świcie 11 września reszta pułku dotarła do Lutczy i przeprawił się przez San. Po południu pułk (w sile dobrego batalionu) pozostawił tabor i ruszył na Jawornik Ruski. Kolumna pułku, maszerując po bardzo złych drogach dotarła o świcie 12 września do skraju wsi Borownica. Wieś zajęta była przez Niemców i ppłk Kotarba zdecydował się na opanowanie miejscowości. Po całodziennym boju dowódca doszedł do wniosku, że przebicie się pułku w całości jest niemożliwe i zdecydował się na rozformowanie oddziałów, podzielenie żołnierzy na małe grupy i przebijanie się na północ.

Ppłk Kotarba zginął w trakcie uderzenia na bagnety[24]. Obrona załamała się, żołnierze rozproszyli się, zostali wzięci do niewoli i pułk przestał istnieć. W działaniach wojennych pozostał jeszcze I batalion[25]. Batalion ten wszedł w skład zbiorczego pułku płk Ziętkiewicza i stanowił tylną straż 24 Dywizji Piechoty. Uczestniczył w bitwie w rejonie Janowa i Sądowej Wiszni w dniach 15–17 września. Maszerując cały czas w straży tylnej dotarł 18 września do Kozic pod Lwowem. Wsparł tutaj natarcie 38 i 39 pułku piechoty na Rzęsną Ruską. Batalion zakończył działania wojenne w Brzuchowicach pod Lwowem. Pozostało z niego wówczas: 4 oficerów, 10 szeregowych, wóz taborowy i biedka z ckm[25].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku

Dowódca pułku kierował osobiście szkoleniem oficerów i był odpowiedzialny za gotowość bojową, całokształt wyszkolenia, służbę gospodarczą i wewnętrzną pułku[26].

Zastępcy dowódcy pułku

13 czerwca 1922 roku Minister Spraw Wojskowych zniósł dotychczasowe stanowisko referenta wyszkolenia pułku piechoty i ustanowił etatowe stanowisko zastępcy dowódcy pułku zaszeregowanego do stopnia podpułkownika, wyznaczanego przez Ministra Spraw Wojskowych. Zakres działania zastępcy dowódcy określał dowódca pułku, przed którym był on całkowicie odpowiedzialny[34]. W 1938 roku zmieniona została nazwa stanowiska na „I zastępca dowódcy”. W organizacji wojennej pułku nie było stanowiska zastępcy dowódcy.

Kwatermistrzowie
  • mjr piech. Emil Adolf Siemsen (10 VII 1922[42] – 1924 → dowódca II baonu)
  • mjr piech. Stanisław Karp (1924 – 22 V 1925 → dowódca III/40 pp[43])
  • mjr piech. Adam Marian Sikorski (od 22 V 1925[44])
  • mjr piech. Franciszek Smelkowski (od 26 IV 1928[45])
  • mjr piech. Jakub Kazimierz Dauksza (31 III 1930[46] – VI 1934 → komendant PKU Prużana[47])
  • mjr piech. Teofil Herakliusz Kosiński (od 7 VI 1934[48])
  • mjr piech. Marcin Pasierb (1937 – VIII 1939 → dowódca III/17 pp)
  • kpt. adm. (piech.) Edward Rumian (IX 1939)
Oficerowie pułku

Kawalerowie Virtuti Militari[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari za wojnę 1918–1920:

Order Virtuti Militari
  1. sierż. Jan Duduś
  2. plut. Józef Krząstek
  3. plut. Szczepan Michalik
  4. sierż. Aleksander Pleśniak
  5. por. Stanisław Ruśkiewicz
  6. plut. Stanisław Sałek
  7. kpr. Edward Smolarz
  8. por. Jan Tomaszewski
  9. plut. Jan Wermiński
  10. kpr. Jan Węcowski
  11. plut. Wojciech Wieszczek

Ponadto 14 oficerów oraz 61 podoficerów i szeregowych zostało odznaczonych Krzyżem Walecznych[49].

Obsada personalna w 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[50][b]:

Dowództwo, kwatermistrzostwo i pododdziały specjalne[52]
  • dowódca pułku – ppłk dypl. Beniamin Piotr Kotarba
  • I zastępca dowódcy – ppłk Zygmunt Tadeusz Wacław Gromadzki
  • adiutant – kpt. Feliks Sobkowski
  • starszy lekarz – kpt. dr Julian Sylwester Kurz
  • młodszy lekarz – vacat
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Marcin Pasierb
  • oficer mobilizacyjny – kpt. adm. (piech.) Józef Piotr Zwierzyński
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – kpt. adm. (piech.) Stanisław Mozolewski
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. adm. (piech.) Edmund Rumian
  • oficer gospodarczy – por. int. Józef Marian Bartnik
  • oficer żywnościowy – chor. Józef Tobiasiewicz
  • dowódca kompanii gospodarczej i oficer taborowy – por. Jan Musiał
  • kapelmistrz – por. adm. (kapelm.) Franciszek Słomowicz
  • dowódca plutonu łączności – por. Piotr Tadeusz Zaratkiewicz
  • dowódca plutonu pionierów – por. Jan Baran
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – por. art. Jan Jobe
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Bronisław Jan Zając
  • dowódca oddziału zwiadu – ppor. Leon Michalski
I batalion
  • dowódca batalionu – mjr dypl. Edmund Różycki
  • dowódca 1 kompanii – kpt. Ludwik Stankiewicz
  • dowódca plutonu – por. Kunibert Tomasz Szatkowski
  • dowódca plutonu – ppor. Edward Walerian Lis
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Andrzej Konstanty Bogumił Racięski
  • dowódca plutonu – ppor. Zygmunt Hipolit Stanisław Giegużyński
  • dowódca plutonu – ppor. Władysław Markowski
  • dowódca 3 kompanii – por. Franciszek Józef Lang
  • dowódca plutonu – ppor. Mieczysław Jerzy Wałęga
  • dowódca 1 kompanii km – kpt. Wacław Niezabitowski
  • dowódca plutonu – por Kaczorowski Zbigniew Michał
II batalion
  • dowódca batalionu – mjr Stanisław Inglot
  • dowódca 4 kompanii – kpt. Artur Franciszek Sobczyński
  • dowódca plutonu – ppor. Zygmunt Franciszek Żychowski
  • dowódca plutonu – chor. Władysław Szewczyk
  • dowódca 5 kompanii – mjr Marian Feliks Tinz
  • dowódca plutonu – por. Tadeusz Janocha
  • dowódca plutonu – ppor. Roman Stanisław Matusik
  • dowódca 6 kompanii – por. Włodzimierz Andrzej Patoczka
  • dowódca plutonu – ppor. Feliks Bolesław Kaczmarek
  • dowódca 2 kompanii km – kpt. Tadeusz Drągowski
  • dowódca plutonu – ppor. Kazimierz Ludwik Malczewski
III batalion
  • dowódca batalionu – ppłk Teofil Herakliusz Kosiński
  • dowódca 7 kompanii – kpt. Andrzej Sośnierz
  • dowódca plutonu – ppor. Władysław Karmazyn
  • dowódca plutonu – chor. Mateusz Hyjek
  • dowódca 8 kompanii – kpt. Władysław Julian Kruczyński
  • dowódca plutonu – ppor. Tadeusz Jan Kuhn
  • dowódca 9 kompanii – kpt. Franciszek Blok
  • dowódca plutonu – por. Adam Wolak
  • dowódca plutonu – ppor. Zygmunt Ignacy Kaszyński
  • dowódca 3 kompanii km – kpt. Roman Józef Zdrochecki
  • dowódca plutonu – por. Emil Tyczyński
  • dowódca plutonu – ppor. Władysław Jerzy Wasiak
  • na kursie – kpt. adm. (piech.) Mieczysław Jan Kurzeja
  • na kursie – por. Bolesław Władysław Götz
  • na kursie – por. Antoni Albin Smoczkiewicz
17 obwód przysposobienia wojskowego „Rzeszów”
  • kmdt obwodowy PW – mjr piech. Tadeusz Jan Ochęduszko[c]
  • kmdt powiatowy PW Rzeszów – por. kontr. piech. Marian Kazimierz Pobożniak (*)
  • kmdt powiatowy PW Łańcut – kpt. adm. (piech.) Stanisław Juliusz Kwak (*)
  • kmdt powiatowy PW Kolbuszowa – ppor. kontr. piech. Czesław Apolinary Wierzbicki

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939 roku[54]

Dowództwo
  • dowódca pułku – ppłk piech. Beniamin Kotarba
  • I adiutant – kpt. Feliks Sobkowski
  • II adiutant – por. rez. Janusz Wroczyński
  • oficer łączności – por. Piotr Zaratkiewicz
  • kwatermistrz – kpt. adm. (piech.) Edward Rumian
  • naczelny lekarz - kpt. lek. dr Julian Kurtz
I batalion
  • dowódca I baonu – mjr Józef Karol Weisbach
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej – kpt. Kazimierz Rogoziński
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej – ppor. Zygmunt Giegurzyński
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej – por. rez. Bolesław Łaszewski
  • dowódca 1 kompanii ckm – por. Zbigniew Kaczorowski
II batalion
  • dowódca II baonu – mjr Adam Szymański
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej – por. Zygmunt Żychowski
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej – por. Jan Musiał
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej – por. Włodzimierz Patoczka
  • dowódca 2 kompanii ckm – kpt. Tadeusz Drągowski (?)
III batalion
  • dowódca III baonu – mjr Marcin Pasierb
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej – kpt. Edward Pycz
  • dowódca 8 kompanii strzeleckiej – por. Adam Wolak
  • dowódca 9 kompanii strzeleckiej – por. rez. Marian Obuchowicz
  • dowódca 3 kompanii ckm – NN
Pododdziały specjalne
  • dowódca plutonu kolarzy – ppor. Władysław Wasiak
  • dowódca kompanii przeciwpancernej – por. Bronisław Zając
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – por. art. Jan Jobe
  • dowódca plutonu pionierów – por. Jan Baran

Symbole pułkowe[edytuj | edytuj kod]

Sztandary
 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

Sztandar nieprzepisowy
Jesienią 1919 roku „Koło Panien” w Rzeszowie ufundowało 17 pułkowi piechoty sztandar[55]. Pierwszy znak pułku po 1924 przechowywany był w Rzeszowie. We wrześniu 1939 roku wycofujący się żołnierze zakopali jego płat w ziemi. W lecie 1944 roku odkopano go i przekazano 17 pp ludowego Wojska Polskiego[56]. Płat o wymiarach 90 × 127 cm, obszyty z trzech stron srebrną frędzlą, przymocowany do drzewca za pomocą wiązadeł. Drzewce z jasnego drewna. Przy drzewcu wstęga karmazynowa i wstęga biała związane w kokardę[56]. Strona główna: pośrodku płata, na karmazynowym polu, haftowany srebrną nicią orzeł. Korona oraz dziób i szpony orła złote. Po obydwu stronach orła i pod nim napis haftowany srebrną nicią „17 PP W JEDNOŚCI SIŁA”[56]. Strona odwrotna: Na białym polu aplikowany i malowany olejną farbą wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej. Poniżej napis haftowany złotą nicią: „POD TWOJĄ OBRONĘ”[56].

Chorągiew 17 pp
W 1923 roku, z inicjatywy ówczesnego dowódcy pułku ppłk. Oziewicza i starosty rzeszowskiego dr. Koncowicza, powołany został komitet ufundowania sztandaru 17 pp. W miejscowej „Ziemi Rzeszowskiej i Jarosławskiej” ukazał się apel do „Ziemiaństwa naszego powiatu, Duchowieństwa, Kupiectwa, Korporacji, Stowarzyszeń i poszczególnych obywateli” o ofiary na zakup sztandaru[55].

27 września 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził chorągiew 17 pułku piechoty[57]. Chorągiew została wykonana w pracowni haftów p. Ślusarczykowej (później Baczkowskiej) w Rzeszowie, a głowica z orłem w firmie Kopaczyńskiego z Krakowa. Na wstędze umieszczono napis „17 pułkowi piechoty Ziemie: rzeszowska, mielecka, pilzneńska i ropczycka”[58]. Fundatorem chorągwi było społeczeństwo powiatów: rzeszowskiego, mieleckiego, pilzneńskiego i ropczyckiego[11].

W niedzielę 19 października 1924 roku na boisku sportowym na Przybyszówce (obecnie dzielnica Rzeszowa) szef Sztabu Generalnego generał dywizji Stanisław Haller, w imieniu Prezydenta RP, wręczył chorągiew podpułkownikowi Ignacemu Oziewiczowi. Ceremonię poświęcenia i wręczenia chorągwi poprzedziła msza polowa odprawiona przez biskupa polowego Stanisława Galla, a zakończyła defilada pułku przed budynkiem Gimnazjum Nr I[59][60]. O godz. 14.00 w salach kasyna garnizonowego odbył się bankiet, w którym wzięło udział około 230 osób. Tego samego dnia o godz. 21.00 w kasynie odbył się raut. W sobotę 25 października 1924 roku członkowie komitetu fundatorów chorągwi byli podejmowani przez dowódcę i oficerów 17 pp, w kasynie pułkowym, w koszarach im. Sobieskiego[61]. Obecnie sztandar znajduje się w Muzeum im. Generała Sikorskiego w Londynie[62].

Opis chorągwi
Płat sztandaru o wymiarach 100x96 cm wykonany z podwójnego lyońskiego jedwabiu.

Na stronie prawej umieszczono centralnie amarantowy krzyż. W środku krzyża haftowany orzeł ze złotą korona, szponami i dziobem. Między ramionami krzyża liczba 17 w złotym wieńcu laurowym.
Po stronie lewej, w środku amarantowego krzyża, napis HONOR I OJCZYZNA w wieńcu laurowym. Na ramionach krzyża napisy: na górnym: GONIATYN – OSZCZÓW 7-9 V 1919, na dolnym:. SWISŁOCZ – /N/ BEREZ. 27 V 1920, na lewym: NIEGONICZE /N/ BEREZ. 4-5 VI 1920 na prawym. KRASNE – GOŁOGÓRY – STRONIBABY 2-7 IX 1920. W rogach, między ramionami krzyża, herby miast: Rzeszowa, Pilzna, Mielca i Ropczyc[63].

Drzewce mahoniowe, zwieńczone srebrnym orłem na tarczy, na której umieszczono z obu stron liczbę 17. Szarfy biało-czerwone, obszyte złotymi frędzlami, z haftowanymi złotem napisami: 17 PUŁKOWI PIECHOTY i ZIEMIA RZESZOWSKA, MIELECKA, PILZNEŃSKA I ROPCZYCKA[63].

Odznaka pamiątkowa

6 września 1929 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 17 pp[64]. Odznaka o wymiarach 4lx41 mm ma kształt krzyża o ostro ściętych ramionach pokrytych białą emalią. Na ramionach krzyża wpisano numer i inicjały „17 PP” oraz rok powstania pułku „1918”. Środek krzyża wypełnia nałożony srebrny orzeł państwowy według wzoru z 1927 roku. Krzyż jest nałożony na ośmiokątną tarczę w barwach granatowej i żółtej. Od orła do rogów tarczy biegnie pięć płomieni. Odznaka dwuczęściowa – oficerska, wykonana w srebrze, na rewersie próba srebra i imiennik grawera WG. Wykonawcami odznak byli: Wiktor Gontarczyk z Warszawy, Bronisław Grabski z Łodzi i Jan Knedler z Warszawy[65].

Odznaka żołnierska bita była w tombaku i nie emaliowana. Po raz pierwszy odznaki wręczono w 1930 roku podczas obchodów Święta Narodowego Trzeciego Maja[63].

Marsz pułkowy

Marsz pułkowy skomponował w latach 1926–1927 oficer oświatowy pułku kpt. Władysław Wisłocki, ojciec dyrygenta i kompozytora Stanisława Wisłockiego[63].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 15 lipca 1925 roku ppłk piech. Paweł Kopp został odkomenderowany z 17 pp do PKU Rzeszów na cztery miesiące[35][36]. W listopadzie przedłużono mu przeniesienie służbowe do PKU Rzeszów, do 31 grudnia tego roku[37], a następnie do 30 kwietnia 1926 roku[38].
  2. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[51].
  3. Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednocześnie więcej niż jedną funkcję[53].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Decyzja Nr 343/MON Ministra obrony Narodowej z dnia 16 lipca 2008 roku w sprawie przejęcia dziedzictwa tradycji, nadania imienia i nazwy wyróżniającej 1 batalionowi piechoty zmotoryzowanej 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej w: Dziennik Urzędowy MON Nr 15 z 14 sierpnia 2008 roku, poz. 193. Decyzja weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 29 sierpnia 2008 roku
  2. Ciepielowski 1929 ↓, s. 3.
  3. Ciepielowski 1929 ↓, s. 5.
  4. Ciepielowski 1929 ↓, s. 7.
  5. Majka 1992 ↓, s. 9.
  6. Majka 1992 ↓, s. 7.
  7. Majka 1992 ↓, s. 10.
  8. Majka 1992 ↓, s. 11.
  9. Majka 1992 ↓, s. 43.
  10. Ciepielowski 1929 ↓, s. 23-24.
  11. a b Ciepielowski 1929 ↓, s. 22.
  12. a b Majka 1992 ↓, s. 14.
  13. Almanach 1923 ↓, s. 50.
  14. Majka 1992 ↓, s. 16.
  15. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174, tu podano „6 sierpnia”.
  16. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 20 z 6 lipca 1927 roku, s. 292. Sprostowano błędnie podaną w Dz. Rozk. MSWojsk Nr 16 z 1927 roku datę święta pułkowego 17 pp „6 sierpnia” na „6 września”.
  17. Ciepielowski 1929 ↓, s. 23.
  18. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 20 czerwca 1934 roku, poz. 99.
  19. a b c d e f g h i j k l Księga chwały 1992 ↓.
  20. Majka 1992 ↓, s. 15.
  21. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  22. Jagiełło 2007 ↓, s. 67.
  23. Majka 1992 ↓, s. 22.
  24. Majka 1992 ↓, s. 32.
  25. a b Majka 1992 ↓, s. 33.
  26. Almanach 1923 ↓, s. 49.
  27. a b c Majka 1992 ↓, s. 21.
  28. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 570.
  29. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 97.
  30. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  31. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 79.
  32. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 126.
  33. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 130.
  34. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 24 z 13 czerwca 1922 roku, poz. 357.
  35. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 1 maja 1925 roku, s. 237.
  36. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 11 czerwca 1925 roku, s. 318.
  37. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 116 z 3 listopada 1925 roku, s. 625.
  38. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 6.
  39. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 543.
  40. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 220.
  41. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  42. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 546.
  43. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 265.
  44. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 264, 268.
  45. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 173.
  46. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 100.
  47. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 159.
  48. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  49. Ciepielowski 1929 ↓, s. 24.
  50. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 567–568 i 672.
  51. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  52. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 567–568.
  53. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.
  54. Majka 1992 ↓, s. 43-44.
  55. a b Majka 1992 ↓, s. 47.
  56. a b c d Bigoszewska i Wiewióra 1974 ↓, s. 90.
  57. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 41 z 14 października 1924 roku, poz. 591.
  58. Ziemia Rzeszowska i Jarosławska ↓, s. 41/2.
  59. Ziemia Rzeszowska i Jarosławska ↓, s. nr 43/2.
  60. Ziemia Rzeszowska i Jarosławska ↓, s. nr 44/2-3.
  61. Ziemia Rzeszowska i Jarosławska ↓, s. nr 45/3,5.
  62. Satora 1990 ↓, s. 54.
  63. a b c d Majka 1992 ↓, s. 48.
  64. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 29 z 6 września 1929 roku, poz. 285.
  65. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 45.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]