Magüi Serna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Magui Serna
Państwo  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1979
Las Palmas
Wzrost 167 cm
Masa ciała 65 kg
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3 WTA, 6 ITF
Najwyżej w rankingu 19 (12 stycznia 2004)
Australian Open 3R (1997, 2002)
Roland Garros 4R (1998, 2003)
Wimbledon QF (2000)
US Open 4R (1997, 2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 25 (5 lipca 2004)
Australian Open SF (2002)
Roland Garros 3R (2000, 2002)
Wimbledon 3R (2002)
US Open 2R (2000, 2001)

Maria Luisa (Magüi) Serna Barrera (ur. 1 marca 1979 w Las Palmas) – hiszpańska tenisistka.

Otrzymała status profesjonalny w 1996 roku. W 2004 klasyfikowana była w rankingu światowym jako zawodniczka numer dziewiętnaście, a w deblowym uplasowana na dwudziestym piątym miejscu. Mimo to sezon zakończyła na niskim, sto drugim, miejscu. Obecnie klasyfikowana na odległych pozycjach rankingów światowych. W karierze wygrała trzy turnieje singlowe i dwa deblowe.

Jej kariera zaczęła się w 1997 roku, kiedy wystąpiła we wszystkich czterech turniejach wielkoszlemowych w sezonie. Osiągnęła trzecią rundę w pierwszych trzech, a w US Open była już w rundzie czwartej. Zadebiutowała w Pucharze Federacji w konfrontacji z Belgią. W ciągu dwunastu miesięcy awansowała o 97 pozycji, zajmując ostatecznie 41 miejsce.

Równie udany był sezon 1998. Magüi zwyciężyła nad Patty Schnyder (drugie w karierze zwycięstwo nad zawodniczką z czołowej dziesiątki) w Moskwie. Ostatecznie doszła tam do ćwierćfinałów. Na kortach trawiastych osiągnęła ćwierćfinał w Eastbourne i czwartą rundę na Wimbledonie. W drodze do ćwierćfinału Canadian Open pokonała samą Steffi Graf. Wygrała dwa mecze singlowe i jeden deblowy w Pucharze Federacji przeciwko Niemcom.

Rok później osiągnęła pierwszy turniejowy półfinał. Miało to miejsce w Birmingham (uległa rozstawionej z numerem 1 Nathalie Tauziat).

Pokonała Mary Pierce w drodze do ćwierćfinału Wimbledonu 2000. Osiągnęła również czwartą rundę US Open. W Rzymie, w parze z Arantxą Sánchez Vicario, wywalczyła swój pierwszy w karierze tytuł deblowy.

W 2001 roku zaliczyła dwa finały turniejowe: w Portorožu i w Eastbourne. Wygrała tytuł debla w Knokke-Heist z Virginią Ruano Pascual.

Pierwszy tytuł singla zdobyła rok później w Estoril. Grała w Fed Cup przeciwko Węgrom. Finalistka debla w Portorožu i trzykrotna półfinalistka (m.in. na Australian Open z Conchitą Martínez).

W 2003 obroniła tytuł singla w Estoril i dołożyła do tego zwycięstwo w Budapeszcie. Osiągnęła kilka ćwierćfinałów (między innymi w Warszawie i New Haven).

Sezon olimpijski rozpoczęła od ćwierćfinału w Gold Coast. Jednak był to rok, w którym wielokrotnie karierę przerywały jej kontuzje. Odpadła w pierwszej rundzie igrzysk olimpijskich, wypadła z czołowej setki rankingu i wycofała się ze wszystkich turniejów od Estoril poprzez Warszawę, Sopot i inne do końca sezonu.

Powróciła na turnieju w Pattaya 2005, pokonując chociażby Melindę Czink, Marion Bartoli (krecz). Uległa Ruano Pascual w następnym meczu. Pierwsza runda Australian Open i Miami.

W roku 2006 brała udział głównie w rozgrywkach ITF. Już na samym początku doszła do finału, w którym przegrała z Aravane Rezaï (ale po drodze pokonała m.in. trzecią rakietę Belgii, Kirsten Flipkens). Odpadła w kwalifikacjach do turnieju w Estoril. Po raz ostatni zagrała w październiku na turnieju ITF w Barcelonie (1 runda).


Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 2 kwietnia 2001 Porto Ziemna Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 3:6, 1:6
Finalistka 2. 18 czerwca 2001 Eastbourne Trawiasta Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 2:6, 0:6
Finalistka 3. 7 kwietnia 2002 Porto Ziemna Hiszpania Ángeles Montolio 1:6, 6:2, 5:7
Zwyciężczyni 1. 14 kwietnia 2002 Estoril Ziemna Niemcy Anca Barna 6:4, 6:2
Zwyciężczyni 2. 13 kwietnia 2003 Estoril Ziemna Niemcy Julia Schruff 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 3. 20 kwietnia 2003 Budapeszt Ziemna Australia Alicia Molik 3:6, 7:5, 6:4

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 15 maja 2000 Rzym Ziemna Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
3:6, 6:4, 2:6
Zwyciężczyni 1. 22 lipca 2001 Knokke-Heist Ziemna Hiszpania Virginia Ruano Pascual Rumunia Ruxandra Dragomir
Rumunia Andreea Vanc
6:4, 6:3
Finalistka 2. 7 kwietnia 2002 Porto Ziemna Holandia Kristie Boogert Zimbabwe Cara Black
Kazachstan Irina Sielutina
6:7(6), 4:6
Finalistka 3. 16 czerwca 2003 Eastbourne Trawiasta Stany Zjednoczone Jennifer Capriati Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Stany Zjednoczone Lisa Raymond
3:6, 2:6
Finalistka 4. 23 sierpnia 2003 New Haven Twarda Australia Alicia Molik Hiszpania Virginia Ruano-Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:7(6), 3:6
Zwyciężczyni 2. 14 czerwca 2004 Eastbourne Trawiasta Australia Alicia Molik Rosja Swietłana Kuzniecowa
Rosja Jelena Lichowcewa
6:4, 6:4

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1996 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Francja Amélie Mauresmo 6:4, 3:6, 4:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]