Mary Pierce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mary Pierce
Mary Pierce
Mary Pierce (2003)
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Stany Zjednoczone Sarasota
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1975
Kanada Montreal
Wzrost 178 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny marzec 1989
Zakończenie kariery 2006
Trener David Pierce
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 3 (30 stycznia 1995)
Australian Open W (1995)
Roland Garros W (2000)
Wimbledon QF(1996, 2005)
US Open F (2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 3 (10 czerwca 2000)
Australian Open F(2000)
Roland Garros W(2000)
Wimbledon QF(2000)
US Open 4R(2000)

Mary Pierce (ur. 15 stycznia 1975 w Montrealu) – tenisistka francuska, zwyciężczyni wielkoszlemowych turniejów Australian Open 1995 i French Open 2000 w grze pojedynczej, zdobywczyni Pucharu Federacji 1997 i 2003.

Życiorys[edytuj]

Córka Francuzki i Amerykanina, jest obywatelką Francji. Debiutowała w gronie tenisistek zawodowych jako 14-latka w 1989. W 1990 wystąpiła po raz pierwszy w turnieju wielkoszlemowym French Open (przegrała w II rundzie). Rok później awansowała do czołowej setki rankingu światowego, osiągnęła III rundę we French Open i US Open oraz odniosła pierwsze zwycięstwa turniejowe – w Palermo wygrała zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Sezon 1991 zakończyła jako 26. tenisistka na świecie. W 1992 była w IV rundzie (1/8 finału) French Open i US Open i przesunęła się do czołowej dwudziestki w rankingu światowym. Na początku 1993 awansowała do ćwierćfinału Australian Open, będąc blisko pokonania ówczesnej trzeciej zawodniczki na świecie Argentynki Sabatini (przegrała 6:4, 6:7 (12-14), 0:6). Jesienią 1993 wygrała prestiżowy turniej halowy w Filderstadt i zapewniła sobie pierwszy w karierze występ w turnieju Masters; w Masters odniosła pierwsze w karierze zwycięstwo nad zawodniczką z czołowej dziesiątki na świecie, pokonując najpierw Sabatini, a w kolejnej rundzie weterankę Navrátilovą.

W 1994 nie wygrała żadnego turnieju, ale odniosła duży sukces, awansując do finału wielkoszlemowego French Open; w turnieju tym zaimponowała serią błyskawicznych zwycięstw – w drodze do finału nie tylko nie straciła seta, ale nie pozwoliła żadnej z przeciwniczek zdobyć więcej niż 2 gemy w secie. Nie miała kłopotów z pokonaniem liderki rankingu światowego Niemki Graf, którą zwyciężyła w półfinale 6:2, 6:2. W tej dyspozycji uchodziła za faworytkę finału z defensywną Hiszpanką Sánchez Vicario, ale jednak uległa rywalce; na końcowy wynik nie pozostał bez wpływu deszcz, który opóźnił rozegranie finału o jeden dzień oraz nadał ziemnej nawierzchni kortu paryskiego wolniejszy, sprzyjający Hiszpance charakter. Po turnieju French Open Pierce awansowała do pierwszej dziesiątki rankingu WTA (na pozycję nr 7). We wrześniu t.r. była w ćwierćfinale US Open, a na turnieju Masters ponownie pokonała Graf.

W styczniu 1995 odniosła pierwsze w karierze zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym – Australian Open. Była pierwszą Francuzką, która osiągnęła finał w Australian Open oraz pierwszą francuską triumfatorką imprezy wielkoszlemowej od 1967, kiedy na French Open wygrała Françoise Durr. Po finałowym zwycięstwie (nad Sánchez Vicario) Pierce awansowała na najwyższą w karierze pozycję w rankingu światowym – nr 3. W dalszej części sezonu występowała mniej udanie, podobnie w 1996; wypadła z czołowej dziesiątki i do Australian Open 1997 przystąpiła jako nierozstawiona. Niespodziewanie ponownie dotarła do finału, pokonując po drodze cztery wyżej sklasyfikowane rywalki; w finale nie sprostała Szwajcarce Hingis, ale zrewanżowała się jej pod koniec sezonu w ćwierćfinale Masters. W 1997 wygrała również międzynarodowe mistrzostwa Włoch (Italian Open) w Rzymie, a w Masters przegrała dopiero w finale z Czeszką Novotną.

Do jej największych sukcesów w kolejnych latach należy przede wszystkim zwycięstwo we French Open w 2000, zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej (w parze z Hingis). W finale singla pokonała Hiszpankę Martínez, w półfinale – swoją partnerkę deblową Hingis. Po tym sukcesie ponownie awansowała na pozycję nr 3 na świecie, tym razem także w klasyfikacji deblistek. Wcześniej w 2000 była w parze z Hingis w finale Australian Open w grze podwójnej, ale lepsza okazała się para amerykańsko-australijska Lisa Raymond/Rennae Stubbs. Późnym latem 2000 Pierce odniosła poważną kontuzję, która najpierw zmusiła ją do wycofania się z rywalizacji w US Open, a potem wykluczyła z gry do końca sezonu i na niemal cały rok 2001. W 2002, występując we French Open z tzw. „dziką kartą” (specjalnym zaproszeniem od organizatorów), dotarła do ćwierćfinału, w którym uległa późniejszej triumfatorce Serenie Williams; była wówczas sklasyfikowana w rankingu światowym na pozycji nr 132 i stała się tym samym najniżej notowaną ćwierćfinalistką w Wielkim Szlemie od czasu wprowadzenia rankingu w 1975.

Po udanych występach w kolejnych latach (m.in. wygrana w turnieju w Hertogenbosch na nawierzchni trawiastej w 2004) powróciła do czołowej dwudziestki na świecie, a w maju 2005 dotarła do finału French Open, pokonując po drodze m.in. liderkę rankingu Davenport; w decydującym meczu uległa Belgijce Justine Henin-Hardenne. W lipcu t.r. wygrała wielkoszlemowy Wimbledon w grze mieszanej (w parze z Hindusem Bhupathim), a w sierpniu odniosła 17. turniejowe zwycięstwo w grze pojedynczej – w drodze po tytuł w San Diego nie przegrała seta (w finale pokonała Japonkę Sugiyamę). Dobrą dyspozycję potwierdziła na turnieju wielkoszlemowym US Open 2005, ponownie awansując do finału; pokonała m.in. wyżej notowaną rodaczkę Mauresmo; w finale nie sprostała Kim Clijsters z Belgii.

Od 1990 reprezentuje Francję w Pucharze Federacji; przyczyniła się do zdobycia Pucharu przez zespół narodowy w 1997 i 2003. Wystąpiła m.in. w 1991 w meczu z Polską – pokonała w grze pojedynczej Magdalenę Mróz, ale w deblu, partnerując Nathalie Tauziat, uległa parze Mróz/Teodorowicz (ostatecznie Polki wygrały 2:1). Pierce reprezentowała kraj także na igrzyskach w Atenach w 2004, przegrywając w grze pojedynczej (w ćwierćfinale) z Henin-Hardenne.

W sezonie 2006 odnotowała kilka startów w turniejach. Na początku roku przegrała w drugiej rundzie Australian Open z Czeszką Ivetą Benešovą, niecały miesiąc później osiągnęła finał w Paryżu, przegrany z Amélie Mauresmo. Kontuzja stopy i kostki wyeliminowała ją z gry aż do lipca, do turnieju w San Diego. Przegrała w ćwierćfinale z Mariją Szarapową. Wycofała się z turnieju w Montrealu, w US Open dotarła do trzeciej rundy, ulegając Li Na niespotykanym wynikiem 6/4 0/6 0/6. We wrześniu przegrała w pierwszej rundzie w Luksemburgu z późniejszą zwyciężczynią Aloną Bondarenko. Po kolejnym słabym występie w Stuttgarcie i Zurychu, doszła do drugiej rundy w Linzu. Podczas meczu z Wierą Zwonariową, po wygraniu pierwszego seta i przed tie-breakiem w drugim, upadła, doznając poważnej kontuzji lewego kolana. Z kortu została wywieziona na noszach. Spadła na 79 miejsce w rankingu. W grudniu przeszła operację kontuzjowanego kolana. W czerwcu 2007 uczestniczyła w ceremonii wręczenia nagród Justine Henin i Anie Ivanović w czasie finału gry pojedynczej kobiet wielkoszlemowego Roland Garros. Kibicom francuskim zgromadzonym na stadionie Philipa Chatrier obiecała wówczas powrót do Paryża w roli zawodniczki.

Tenisistka zapowiedziała, że nie jest jeszcze gotowa na przejście na sportową emeryturę. Jednak jej powrót na letnich igrzyskach olimpijskich nie doszedł do skutku ze względu na kontuzję.

Finały turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej[edytuj]

Wygrane (2)[edytuj]

Rok Turniej Przeciwniczka Wynik
1995 Australian Open Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 6:2
2000 French Open Hiszpania Conchita Martínez 6:2, 7:5

Przegrane (4)[edytuj]

Rok Turniej Przeciwniczka Wynik
1994 French Open Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 6:4, 6:4
1997 Australian Open Szwajcaria Martina Hingis 6:2, 6:2
2005 French Open (2) Belgia Justine Henin 6:1, 6:1
2005 US Open Belgia Kim Clijsters 6:3, 6:1

Finały turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej[edytuj]

Wygrane (1)[edytuj]

Rok Turniej Partnerka Przeciwnicy Wynik
2000 French Open Szwajcaria Martina Hingis Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:2, 6:4

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej[edytuj]

Wygrane (1)[edytuj]

Rok Turniej Partner Przeciwnicy w finale Wynik
2005 Wimbledon Indie Mahesh Bhupathi Australia Paul Hanley
Ukraina Tetiana Perebijnis
6:4, 6:2

Statystyki[edytuj]

Turniej 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 Bilans
Australian Open A A A 1/4 4R W 2R F 1/4 1/4 4R 3R 1R 2R A 1R 2R 1 / 13
French Open 2R 3R 4R 4R F 4R 3R 4R 2R 2R W A 1/4 1R 3R F A 1 / 15
Wimbledon A A A A A 2R 1/4 4R 1R 4R 2R A 3R 4R 1R 1/4 A 0 / 10
US Open A 3R 4R 4R 1/4 3R A 4R 4R 1/4 4R A 1R 1R 4R F 3R 0 / 14
Bilans wielkoszlemowy 0 / 1 0 / 2 0 / 2 0 / 3 0 / 3 1 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 1 / 4 0 / 1 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 2 2 / 52
WTA Tour Championships A A A 1/2 1/2 4R A F 1/4 1/4 A A A A A F A 0 / 7

Wygrane turnieje[edytuj]

Gra pojedyncza (18)[edytuj]

Legenda
Turnieje wielkoszlemowe (2)
WTA Championships (0)
Turnieje I kategorii (5)
Pozostałe turnieje (11)
Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik
1. 14 lipca 1991 Palermo, Włochy Ziemna Włochy Sandra Cecchini 6:0, 6:3
2. 23 lutego 1992 Cesena, Włochy Dywanowa Francja Catherine Tanvier 6:1, 6:1
3. 12 lipca 1992 Palermo, Włochy Ziemna Holandia Brenda Schultz-McCarthy 6:1, 6:7(3), 6:1
4. 1 listopada 1992 San Juan, Portoryko Twarda Stany Zjednoczone Gigi Fernández 6:1, 7:5
5. 17 października 1993 Filderstadt, Niemcy Twarda Białoruś Natalla Zwierawa 6:3, 6:3
6. 29 stycznia 1995 Australian Open, Melbourne, Australia Twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 6:2
7. 24 września 1995 Tokio, Japonia Twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 6:3
8. 11 maja 1997 Italian Open, Rzym, Włochy Ziemna Hiszpania Conchita Martínez 6:4, 6:0
9. 15 lutego 1998 Paryż, Francja Dywanowa Flag of Belgium.svg Dominique van Roost 6:3, 7:5
10. 12 kwietnia 1998 Amelia Island, USA Ziemna (zielona mączka) Hiszpania Conchita Martínez 6:7(8), 6:0, 6:2
11. 25 października 1998 Moskwa, Rosja Dywanowa Stany Zjednoczone Monica Seles 7:6(2), 6:3
12. 1 listopada 1998 Luksemburg, Luksemburg Dywanowa Włochy Silvia Farina Elia 6:0, 2:0 krecz
13. 31 października 1999 Linz, Austria Dywanowa Francja Sandrine Testud 7:6(2), 6:1
14. 23 kwietnia 2000 Hilton Head, USA Ziemna (zielona mączka) Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:0
15. 11 czerwca 2000 French Open, Paryż, Francja Ziemna Hiszpania Conchita Martínez 6:2, 7:5
16. 19 czerwca 2004 's-Hertogenbosch, Holandia Trawiasta Czechy Klára Zakopalová 7:6(6), 6:2
17. 17 sierpnia 2005 San Diego, USA Twarda Japonia Ai Sugiyama 6:0, 6:3
18. 16 października 2005 Moskwa, Rosja Dywanowa Włochy Francesca Schiavone 6:4, 6:3

Gra podwójna (10)[edytuj]

Legenda
Turnieje wielkoszlemowe (1)
WTA Championships (0)
Turnieje I kategorii (3)
Pozostałe turnieje (6)
Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik
1. 8 lipca 1991 Palermo, Włochy Ziemna Czechy Petra Langrová Włochy Laura Garrone
Argentyna Mercedes Paz
6:3, 6:7(5), 6:3
2. 16 września 1996 Tokio, Japonia Twarda Południowa Afryka Amanda Coetzer Korea Południowa Park Sung-hee
Chińskie Tajpej Wang Shi-ting
6:1, 7:6(5)
3. 28 kwietnia 1997 Hamburg, Niemcy Ziemna Niemcy Anke Huber Rumunia Ruxandra Dragomir
Chorwacja Iva Majoli
2:6, 7:6(1), 6:2
4. 6 kwietnia 1998 Amelia Island, USA Ziemna Stany Zjednoczone Sandra Cacic Austria Barbara Schett
Szwajcaria Patty Schnyder
7:6(5), 4:6, 7:6(5)
5. 19 października 1998 Moskwa, Rosja Dywanowa Białoruś Natalla Zwierawa Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
6:3, 6:4
6. 16 sierpnia 1999 Toronto, Kanada Twarda Czechy Jana Novotná Łotwa Łarysa Neiland
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:3, 2:6, 6:3
7. 1 listopada 1999 Lipsk, Niemcy Dywanowa Łotwa Larisa Neiland Rosja Jelena Lichowcewa
Japonia Ai Sugiyama
6:4, 6:3
8. 31 stycznia 2000 Tokio, Japonia Dywanowa Szwajcaria Martina Hingis Francja Alexandra Fusai
Francja Nathalie Tauziat
6:4, 6:1
9. 29 maja 2000 French Open, Francja Ziemna Szwajcaria Martina Hingis Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:2, 6:4
10. 3 sierpnia 2003 Los Angeles, USA Twarda Australia Rennae Stubbs Rosja Jelena Bowina
Belgia Els Callens
6:3, 6:3

Linki zewnętrzne[edytuj]