Magdalena Jethon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Magdalena Jethon
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

23 października 1951
Polanica-Zdrój

Zawód, zajęcie

dziennikarka radiowa

Narodowość

polska

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Stanowisko

dyrektorka Programu III Polskiego Radia (2009, 2010–2016)
redaktor naczelna Koduj24.pl (2016–2020)
redaktor naczelna Radia Nowy Świat (od 2020)

Krewni i powinowaci

Leszek Myczka (brat)

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Magdalena Maria Jethon z domu Myczka (ur. 23 października 1951 w Polanicy-Zdroju[1][2]) – polska dziennikarka radiowa.

W latach 2009 i 2010–2016 dyrektor Programu Trzeciego Polskiego Radia. Od 2016 do czerwca 2020 redaktor naczelna Koduj24.pl. Od lipca 2020 redaktor naczelna Radia Nowy Świat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentką Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu[3]. Ukończyła pedagogikę oraz podyplomowe studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim.

W 1977 rozpoczęła pracę w Programie Trzecim Polskiego Radia[4]. W stanie wojennym została negatywnie zweryfikowana, przez co na osiem lat pozbawiono ją prawa wykonywania zawodu[5]. By się utrzymać, dorabiała dzięki szyciu ubrań i malowaniu kopii ikon[6]. Prowadziła wiele audycji na antenie Trójki, m.in.: „Twarzą w twarz”, „Nasz Parnas”[7], „Polityk też człowiek”[8], „Klub Trójki”[9], „Samo południe”[10], „Pani Magdo, pani pierwszej to powiem”, „Proszę tego nie nagrywać, pani Magdo[11]” oraz z Michałem Ogórkiem „Trzeci do pary”[12]. Współpracowała także z prasą, m.in. z „Gazetą Wyborczą”, „Twoim Stylem” i „Zwierciadłem”.

W latach 2002 i 2004 wydała dwie książki, oparte na anegdotach z cyklu radiowego „Pani Magdo, pani pierwszej to powiem”. W 2005 wraz z innymi dziennikarzami Trójki nagrała nową wersję świątecznego utworu „Karp” z 2000[13]. W 2006 odeszła z Trójki, do której powróciła 25 lutego 2009 decyzją zarządu Polskiego Radia jako jej dyrektor[14], zajmując na tym stanowisku miejsce Krzysztofa Skowrońskiego. 29 grudnia tego samego roku została odwołana z funkcji dyrektora, a stanowisko objął Jacek Sobala[15]. Na skutek trwającego 10 miesięcy protestu zespołu Trójki 9 listopada 2010 ponownie powołana na dyrektora rozgłośni[16]. 8 stycznia 2016 Zarząd Polskiego Radia odwołał ją ze stanowiska[17]. Powodem było rozwiązanie umowy o pracę na własną prośbę, za porozumieniem stron[18][19], przez poprzednie władze Polskiego Radia. W czerwcu 2016 wydała książkę „Państwu pierwszym opowiem o Trójce” i uruchomiła portal Koduj24.pl[20].

Od października 2016 prowadzi Warsztaty Radiowe na Wydziale Wiedzy o Teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie.

W kwietniu 2020 zaangażowała się w projekt stworzenia nowej stacji radiowej Radio Nowy Świat, zainicjowany przez spółkę „Ratujmy Trójkę” Sp. z o.o[21].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się i dorastała z Polanicy-Zdroju[22], gdzie jej ojciec Jan Myczka był w latach 1980–1983 prezesem Towarzystwa Miłośników Polanicy. Duża część jej rodziny jest związana z dziennikarstwem: brat Leszek Myczka (Radio Opole i TVP Opole)[23], siostry: Jolanta Pędziwiatr (PAP, Gazeta Poznańska, Panorama Polskich Miast) i Irena Myczka-Weber (radiowa „Dwójka”) wraz z mężem, krytykiem muzycznym Janem Weberem.

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Państwowe[edytuj | edytuj kod]

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

  • 2013 – nagroda biznesowa „Kod Sukcesu” przyznawana przez tygodnik Wprost za niekonwencjonalne, umiejętne i efektywne zarządzanie radiową Trójką na trudnym i niesprzyjającym rynku mediów
  • 2013 – Honorowa Odznaka Polskiego Radia przyznawana za szczególny wkład w rozwój radiofonii publicznej, za pasję, talent i profesjonalne zaangażowanie.
  • 2012 – nagroda „Manager Award 2012”, za „skuteczne i kreatywne zarządzanie Trójką, łączące realizację celów programowych i biznesowych”, przyznawana przez magazyn „Manager MBA”

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Pani Magdo, pani pierwszej to powiem, Warszawa, Wydawnictwo Do, 2002
  • Pani Magdo, pani pierwszej to powiem ciąg dalszy..., Warszawa, Lamba, 2004.
  • Państwu pierwszym opowiem o Trójce, Wydawnictwo Znak, Kraków 2016


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]