Marco Huck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Marco Huck
Marco Huck
Pseudonim Käpt'n
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1984
Ugao
Obywatelstwo  Niemcy
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 43
Zwycięstwa 39
Przez nokauty 27
Porażki 3
Remisy 1
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 27 lutego 2016.

Marco Huck, właśc. Muamer Hukić (ur. 11 listopada 1984 w Ugao) – niemiecki bokser pochodzenia boszniackiego, zawodowy mistrz świata organizacji IBO w wadze junior ciężkiej (do 200 funtów) oraz były zawodowy mistrz świata organizacji WBO w wadze junior ciężkiej (do 200 funtów).

Biografia[edytuj]

W młodości trenował kick-boxing. Był amatorskim mistrzem Europy (2002) i świata (2003) WAKO w formule full contact (kat. 86 kg).

Karierę bokserską rozpoczął w listopadzie 2004. W grudniu 2006, w swoim siedemnastym pojedynku, zdobył tytuł zawodowego mistrza Unii Europejskiej w kategorii junior ciężkiej, pokonując Pietro Aurino. W 2. rundzie Aurino uderzył Hucka głową (Huck odpowiedział zaś kopnięciem przeciwnika kolanem w okolice głowy), za co sędzia ukarał - jedynie Aurino - odjęciem dwóch punktów. Aurino w reakcji na decyzję sędziego na kilka sekund opuścił ring, w wyniku czego został zdyskwalifikowany[1]. W styczniu 2007 Huck obronił swój tytuł, pokonując na punkty Ismaila Abdoula. 26 maja tego samego roku w pojedynku eliminacyjnym IBF pokonał decyzją większości sędziów na punkty Wadima Tokariewa[2].

29 grudnia 2007 zmierzył się ze Steve'em Cunninghamem. Stawką pojedynku był tytuł mistrza świata IBF, będący w posiadaniu Amerykanina. Po zaciętym pojedynku wygrał Cunningham przez techniczny nokaut w ostatniej, 12. rundzie, po tym jak trener Niemca poddał go, rzucając ręcznik na ring[3].

W kwietniu i maju 2008 Huck pokonał przed czasem dwóch słabszych pięściarzy, a następnie 20 września tego samego roku zdobył tytuł zawodowego mistrza Europy w kategorii junior ciężkiej, zwyciężając przez techniczny nokaut w 12. rundzie Jeana Marca Monrose'a[4]. Tytuł ten obronił trzykrotnie: w październiku 2008 pokonał już w 2. rundzie Fabio Tuiacha[5], w styczniu następnego roku zwyciężył przez techniczny nokaut w 3. rundzie Geoffreya Battelo[6], a niecałe pięć miesięcy później, także przez techniczny nokaut, tym razem w 5. rundzie, pokonał Witalija Rusala[7].

29 sierpnia 2009 zmierzył się z Victorem Emilio Ramírezem, ówczesnym mistrzem świata federacji WBO. Stawką pojedynku był pas mistrzowski WBO. Huck po bardzo zaciętym pojedynku wygrał jednogłośnie na punkty[8].

5 grudnia tego samego roku w pierwszej obronie tytułu pokonał jednogłośnie na punkty Ola Afolabiego w stosunku 115–113, 116–112 i 115–113[9]. 13 marca 2010 znokautował w 3. rundzie Adama Richardsa[10]. 1 maja 2010 pokonał przez techniczny nokaut w 9. rundzie Briana Minto, który zmienił kategorię wagową z ciężkiej na junior ciężką, aby móc walczyć o pas mistrzowski WBO. Minto dwukrotnie był liczony – w 3. i 5. rundzie[11]. 14 lipca Huck został uhonorowany diamentowym pierścieniem za pięć kolejnych obron pasa mistrzowskiego[12], a trzy dni później po raz siódmy skutecznie obronił pas, nokautując w 10. rundzie byłego mistrza federacji WBA w wadze półciężkiej Hugo Garaya[13]. 25 lutego 2012 przeszedł do kategorii ciężkiej, by zmierzyć się z mistrzem federacji WBA Aleksandrem Powietkinem, któremu uległ decyzją sędziów dwa do remisu[14].

14 sierpnia 2015 w Newark stracił tytuł na rzecz Krzysztofa Głowackiego, przegrywając walkę w obronie mistrzostwa świata WBO przez nokaut w 11. rundzie[15].

27 lutego 2016 w Halle pokonał przez techniczny nokaut w 10. rundzie Ola Afolabiego, tym samym został nowym mistrzem świata organizacji IBO[16].

Po przejściu na zawodowstwo był trenowany przez Ulliego Wegnera, od 2010 roku był prowadzony przez Fritza Sdunka.

Przypisy

  1. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-09-16].
  2. Abraham, Huck and Povetkin march on (ang.). EastSideBoxing.com, 27.05.2007. [dostęp 2009-09-16].
  3. Graham Houston: Steve Cunningham TKO12 Marco Huck (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-09-16].
  4. Marco Huck Stops Monrose, Karo Murat Outpoints Campillo (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-09-16].
  5. Kessler knocks out Haussler, Huck stops Tuiach (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-09-16].
  6. Alexey Sukachev: Huck destroys Battelo! (ang.). Fightnews.com, 24.01.2009. [dostęp 2009-09-16].
  7. Alexey Sukachev: Huck KOs Rusal (ang.). Fightnews.com, 09.05.2009. [dostęp 2009-09-16].
  8. Graham Houston: Marco Huck W12 Victor Ramirez (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-09-16].
  9. Alexey Sukachev: Huck defeats Afolabi (ang.). Fightnews.com, 05.12.2009. [dostęp 2009-12-20].
  10. James Slater: Marco Huck Makes Short Work Of Adam Richards, Scores TKO In 3rd-Round (ang.). EastSideBoxing.com, 14.03.2010. [dostęp 2010-06-23].
  11. Karl Freitag: Huck stops Minto in 10 (ang.). Fightnews.com, 01.05.2010. [dostęp 2010-06-23].
  12. Huck otrzymał diamentowy pierścień WBO (pol.). ringpolska.pl.
  13. Huck znokautował Garaya (pol.). ringpolska.pl. 22 października przez nokaut w 6. rundzie po raz ósmy obronił tytuł. Jego przeciwnikiem był Rogelio Omar Rossi.
  14. Powietkin obronił tytuł po ringowej wojnie (pol.). ringpolska.pl.
  15. Łukasz Furman: Krzysztof Głowacki znokautował Hucka!!! (pol.). bokser.org, 2015-08-14. [dostęp 2015-08-14].
  16. Marco Huck mistrzem świata kategorii IBO. Ole Afolabi na moment stracił oko! [WIDEO i ZDJĘCIA]. sport.se.pl. [dostęp 2016-02-28].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Poprzednik
Victor Emilio Ramírez
Mistrz świata wagi junior ciężkiej WBO
29 sierpnia 2009 – 14 sierpnia 2015
Następca
Krzysztof Głowacki
Poprzednik
Ola Afolabi
Mistrz świata wagi junior ciężkiej IBO
27 lutego 2016 – nadal
Następca