Ołeksandr Usyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ołeksandr Usyk
Ołeksandr Ołeksandrowycz Usyk
Ilustracja
Ołeksandr Usyk (2015)
Pełne imię i nazwisko

Oleks

Pseudonim

The Cat "Ukrainian Legend"

Data i miejsce urodzenia

17 stycznia 1987
Symferopol

Obywatelstwo

Ukraina

Wzrost

191 cm

Masa ciała

100 kg

Debiut

2013

Kategoria wagowa

ciężka

Klub

Ukraina Simferopol

Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk

22

Zwycięstwa

22

Przez nokauty

14

Przez decyzje

8

Porażki

0

Remisy

0

Nieodbyte

0

Dorobek medalowy
Boks
Reprezentacja  Ukraina
Igrzyska olimpijskie
złoto Londyn 2012 waga ciężka
Mistrzostwa świata
złoto Baku 2011 waga ciężka
brąz Mediolan 2009 waga ciężka
Mistrzostwa Europy
złoto Liverpool 2008 waga półciężka
brąz Płowdiw 2006 waga średnia
Puchar Świata
srebro Moskwa 2008 waga ciężka
  1. Bilans walk aktualny na 19 maja 2024.

Ołeksandr Ołeksandrowycz Usyk (ukr. Олександр Олександрович Усик[1]; ur. 17 stycznia 1987 w Symferopolu) – ukraiński bokser oraz piłkarz występujący w ukraińskim klubie Polissia Żytomierz.

W boksie Ołeksandr Usyk został amatorskim mistrzem Europy w wadze półciężkiej (2008), mistrzem świata (2011) oraz mistrzem olimpijskim (2012) w wadze ciężkiej. Jest byłym zawodowym mistrzem świata organizacji WBO, WBC, WBA i IBF w wadze junior ciężkiej (do 200 funtów), zwycięzcą turnieju World Boxing Super Serie. Pokonał 7 zawodników o tytuł mistrza świata wagi junior ciężkiej[2]. Jest niekwestionowanym mistrzem świata wagi ciężkiej organizacji WBC, WBA, WBO, IBF i IBO[3].

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie ćwiczył karate, a potem przez kilka lat trenował piłkę nożną w juniorskich drużynach Tawriji Symferopol. W 2002 roku został usunięty z klubu po tym, jak podczas meczu pobił jednego z zawodników przeciwnej drużyny. Wkrótce potem postanowił podjąć treningi boksu[4].

W czasach juniorskich i na początku kariery seniorskiej walczył w wadze średniej (75 kg). W 2006 roku zadebiutował w pierwszym składzie reprezentacji Ukrainy. W tym samym roku, podczas mistrzostw Europy w Bułgarii – w swoim pierwszym starcie na zawodach tej rangi – zdobył brązowy medal w wadze średniej.

Na początku 2007 roku, mając ciągłe problemy ze zbijaniem wagi, przeszedł do kategorii półciężkiej (81 kg). Istniała w niej jednak silna konkurencja wewnątrz kadry (musiał rywalizować m.in. z Ismajiłem Siłłachem), co spowodowało, że nie wystartował w mistrzostwach świata w Chicago. Przeniósł się więc do wyższej wagi ciężkiej (91 kg). W lutym 2008 roku wygrał turniej kwalifikacyjny w Pescarze i zapewnił sobie prawo startu w igrzyskach olimpijskich. W Pekinie dotarł do ćwierćfinału, eliminując w 1/8 reprezentanta gospodarzy Yushana Nijiatiego (23:4). Przegrał w nim z mistrzem świata, Włochem Clemente Russo (4:7)[5].

Po igrzyskach powrócił do wagi półciężkiej i w listopadzie 2008 roku w Liverpoolu wywalczył w niej mistrzostwo Europy (w finale pokonał Białorusina Siarhieja Karniejeua). Miesiąc później w Pucharze Świata w Moskwie zajął 2. miejsce w kategorii ciężkiej. Od tej pory walczył już wyłącznie w tej kategorii.

W 2009 roku w Mediolanie zadebiutował na mistrzostwach świata. Zdobył tam brązowy medal, przegrywając w półfinale z Jegorem Miechoncewem. W 2010 roku zrezygnował ze startu na mistrzostwach Europy w Moskwie. Zamiast tego uczestniczył w silnie obsadzonym czerwcowym turnieju o Puchar Prezydenta Kazachstanu w Astanie, który wygrał. Jesienią tryumfował również w Pucharze Europy w Charkowie, pokonując w finale przed czasem Terwela Pulewa.

W październiku 2011 roku został w Baku mistrzem świata w wadze ciężkiej. W drodze po tytuł pokonał kolejno: Evgenijiusa Tutkusa, Terwela Pulewa, Artura Bietierbijewa, Siarhieja Karniejeua i w finale mistrza Europy, Teymura Məmmədova[6].

Na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 2012 roku zdobył złoty medal w wadze ciężkiej, gdy pokonał w finale na punkty (14:11) Clemente Russo, rewanżując się Włochowi za porażkę sprzed czterech lat w Pekinie.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

11 września 2013 w Kijowie w debiucie na zawodowym ringu, promowany przez grupę K2 Promotions braci Kliczko Ukrainiec wygrał przed czasem w piątej rundzie z Meksykaninem Felipe Romero (16-7-1, 12 KO)[7] a 14 grudnia 2013 w Browarach na Ukrainie przez techniczny nokaut czwartej rundzie z Kolumbijczykiem Epifanio Mendozą (34-16-1, 31 KO)[8].

26 kwietnia 2014 w Oberhausen Usyk znokautował w trzeciej rundzie zaplanowanego na osiem rund pojedynku ghańskiego pięściarza Bena Nsafoaha (15-10-2, 8 KO)[9] a 31 maja 2014 w Odessie w czwartej Argentyńczyka Cesara Davida Crenza (21-8, 13 KO)[10].

W następnych dwóch pojedynkach Ukrainiec wygrał przez techniczny nokaut z dwoma południowoafrykańskimi pięściarzami. 4 października 2014 we Lwowie w siódmej rundzie z Danielem Bruwerem (24-6-1, 21 KO), zdobywając interkontynentalny pas federacji WBO[11] oraz 13 grudnia 2014 w Kijowie w dziewiątej rundzie z Danie Venterem (19-7, 14 KO)[12].

18 kwietnia 2015 w Kijowie pokonał przez techniczny nokaut ósmej rundzie Rosjanina Andrieja Kniaziewa (11-2, 6 KO), broniąc tytułu WBO Inter-Continental[13].

28 sierpnia 2015 wygrał przez techniczny nokaut z reprezentantem RPA Johnnym Mullerem (19-5-2, 13 KO), pięć sekund przed przerwą trzeciej rundy sędzia zastopował pojedynek. Usyk obronił interkontynentalny pas organizacji WBO[14].

Zdobycie tytułu mistrza świata WBO[edytuj | edytuj kod]

17 września 2016 w gdańskiej Ergo Arenie pokonał jednogłośnie na punkty (119:109 i dwukrotnie 117:111) broniącego pasa po raz drugi Polaka Krzysztofa Głowackiego i zdobył pas mistrza świata federacji WBO.

17 grudnia 2016 w Inglewood w Kalifornii wystąpił w pierwszej obronie tytuł mistrza świata federacji WBO, debiutując w stacji HBO. Pokonał przez nokaut w dziewiątej rundzie Południowoafrykańczyka Thabiso Mchunu (17-3, 11 KO).

8 kwietnia w Oxon Hill przystąpił do drugiej obrony tytułu mistrza świata federacji WBO, pokonując decyzją sędziów (3x 117-110) Amerykanina Michaela Huntera.

Turniej World Boxing Super Series. Obrona tytułu WBO i zdobycie tytułów WBC, WBA, IBF oraz trofeum im. Muhammada Alego za zwycięstwo w turnieju[edytuj | edytuj kod]

9 września 2017 w Berlinie zmierzył się z Marco Huckiem (40-4-1, 27 KO). Walka była ćwierćfinałem turnieju. Zwyciężył przez TKO w 10 rundzie,.

27 stycznia 2018 w Arēna Rīga w Rydze w półfinale turnieju zmierzył się w pojedynku unifikacyjnym z mistrzem WBC Mairisem Briedisem (23-0, 18 KO), którego pokonał po bardzo zaciętej walce, niejednogłośnie na punkty 114:114, 115:113 i 115:113 Łotysza. Tym samym awansował do finału turnieju oraz zunifikował tytuły mistrza świata federacji WBO i WBC.

21 lipca 2018 na stadionie olimpijskim w Moskwie zmierzył się z rosyjskim mistrzem WBA i IBF Muratem Gassijewem (26-1, 19 KO). W stawce pojedynku znalazły się pasy IBF, WBA, WBC i WBO, a także tytuł magazynu The Ring oraz Puchar im. Muhammada Alego. Ukrainiec w dobrym stylu pokonał na punkty Rosjanina zwyciężając w całym turnieju. Dobrze poruszał się po ringu, wyprowadzał ciosy będąc w ruchu. Sędziowie wypunktowali pojedynek w stosunku 120-108, 119-109, 119-109 na jego korzyść. Dzięki temu zwycięstwu został czwartym pięściarzem w historii, który zunifikował pasy wszystkich czterech najważniejszych federacji w boksie zawodowym.

Walka z Tonym Bellewem w obronie czterech mistrzowskich pasów[edytuj | edytuj kod]

10 listopada 2018 rok w Manchesterze doszło do jego pojedynku w obronie mistrzowskich pasów federacji WBC, WBA, IBF oraz WBO wagi junior ciężkiej z Tonym Bellew (30-3-1, 20 KO). Początek walki należał do Brytyjczyka, ale w drugiej części walki Ukrainiec opanował sytuację i znokautował swojego rywala w ósmej rundzie, skutecznie broniąc mistrzowskich tytułów[15].

Waga ciężka[edytuj | edytuj kod]

12 października 2019 w Chicago zadebiutował w wadze ciężkiej, pokonując przez RTD w 7. rundzie Amerykanina Chazza Witherspoona (38-4, 29 KO). Początkowo jego oponentem miał być były kickbokser Tyrone Spong (14-0, 13 KO), jednak Holender został wycofany z rywalizacji ze względu na wykrycie w jego organizmie niedozwolonych środków[16].

31 października 2020 w Londynie, w swojej drugiej walce w kategorii ciężkiej, zmierzył się z Dereckiem Chisorą (32-10, 23 KO). Zwyciężył jednogłośną decyzją sędziów (117-112, 115-113, 115-113), dzięki czemu wywalczył pas WBO Inter-Continental[17].

Zdobycie tytułów mistrza świata WBO, WBA, IBF w kategorii ciężkiej[edytuj | edytuj kod]

25 września 2021 roku na Tottenham Hotspur Stadium w Londynie przystąpił z pozycji obowiązkowego pretendenta do walki o mistrzowskie pasy federacji WBA, WBO i IBF kategorii ciężkiej z Anthonym Joshuą (24-2, 22 KO). Zwyciężył jednogłośnie na punkty (117-112, 116-112, 115-113)[18] i został trzecim w historii pięściarzem, który sięgnął po pasy czempiona w kategorii junior ciężkiej i ciężkiej[19].

Walka rewanżowa z Anthonym Joshuą[edytuj | edytuj kod]

20 sierpnia 2022 roku na King Abdullah Sports City w Dżudzie, doszło do jego rewanżowego pojedynku z Anthonym Joshuą (24-3, 22 KO). Walka miała tym razem jeszcze bardziej wyrównany przebieg, ale ponownie Usyk okazał się lepszy. Sędziowie punktowali niejednogłośnie – 116-112 i 115-113 na jego korzyść, oraz 115-113 dla Joshuy. Tym samym zachował mistrzowskie pasy federacji WBO, IBF, WBA oraz IBO w kategorii ciężkiej[20] oraz zdobył dodatkowo pas The Ring w tej samej wadze[21].

Walka z Danielem Duboisem[edytuj | edytuj kod]

26 sierpnia 2023 roku na stadionie Tarczyński Arena we Wrocławiu, w kolejnej obronie mistrzowskich pasów zmierzył się z Danielem Duboisem[22]. Usyk zwyciężył przez TKO w 9. rundzie, wcześniej mając rywala na deskach w 8. starciu. W 5. rundzie przyklęknął po otrzymaniu uderzenia w okolice pasa. Sędzia uznał, że był to cios nieprzepisowy, w związku z czym nie liczył mistrza i dał mu kilka minut na dojście do siebie. Z taką interpretacją nie zgadzał się obóz Anglika, który zapowiedział złożenie po walce protestu i zawnioskowanie o obowiązkowy rewanż[23].

Walka z Tysonem Furym[edytuj | edytuj kod]

18 maja 2024 roku w Rijadzie stanął do walki o wszystkie pasy wagi ciężkiej - WBC, WBA, IBF oraz WBO - z Tysonem Furym (34-0-1, 24 KO). Walka miała bardzo wyrównany przebieg. W 9. rundzie po kilku otrzymanych, mocniejszych ciosach jego oponent był liczony, ale walka ostatecznie potrwała pełne 12 rund i o jej wyniku ostatecznie musieli zadecydować sędziowie punktowi. Ci punktowali minimalnie na korzyść Usyka - 114-113, 113-114, 115-112[24].

Lista walk na zawodowym ringu[edytuj | edytuj kod]

Wynik Rekord Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Data Miejsce Uwagi
Wygrana 22-0 Anglia Tyson Fury (34-0-1) SD 12 18 maja 2024 Arabia Saudyjska Rijad, Arabia Saudyjska Obronił pasy WBO, IBF, WBA, IBO oraz The Ring w kategorii ciężkiej
Zdobył pas WBC w kategorii ciężkiej
Wygrana 21-0 Anglia Daniel Dubois (19-1) TKO 9 (12) 0:48 26 sierpnia 2023 Polska Wroclaw, Tarczyński Arena Obronił pasy WBO, IBF, WBA, IBO oraz The Ring w kategorii ciężkiej
Wygrana 20-0 Anglia Anthony Joshua (24-2) SD 12 20 sierpnia 2022 Arabia Saudyjska King Abdullah Sports City, Dżudda, Arabia Saudyjska Obrona pasów: WBO, IBF, WBA oraz IBO w kategorii ciężkiej
Zdobył pas The Ring w kategorii ciężkiej
Wygrana 19-0 Anglia Anthony Joshua (24-1) UD 12 25 września 2021 Anglia Tottenham Hotspur Stadium, Londyn Zdobył pasy WBO, IBF, WBA oraz IBO w kategorii ciężkiej
Wygrana 18-0 Anglia Dereck Chisora (32-9) UD 12 31 października 2020 Anglia Wembley Arena, Londyn, Wielka Brytania Zdobycie tytułu WBO Inter-Continental
(kategoria ciężka)
Wygrana 17-0 Stany Zjednoczone Chazz Witherspoon (38-3) RTD 7 (12) 12 października 2019 Stany Zjednoczone Wintrust Arena, Chicago, Stany Zjednoczone Debiut w kategorii ciężkiej
Wygrana 16-0 Anglia Tony Bellew (30-2-1) KO 8 (12) 2:00 10 listopada 2018 Anglia Manchester Arena, Manchester, Anglia Obrona tytułu WBO, WBC, WBA, IBF w kategorii junior ciężkiej
Wygrana 15-0 Rosja Murat Gassijew (26-0) UD 12 21 lipca 2018 Rosja Stadion Olimpijski, Moskwa, Rosja Obrona tytułu WBO i WBC, zdobycie tytułu WBA, IBF, a także trofeum im. Muhammada Alego za zwycięstwo w całym turnieju.
(kategoria junior ciężka)finał World Boxing Super Series
Wygrana 14-0 Łotwa Mairis Briedis (23-0) MD 12 27 stycznia 2018 Łotwa Arēna Rīga, Ryga, Łotwa Obrona tytułu WBO i zdobycie tytułu WBC
(kategoria junior ciężka)półfinał World Boxing Super Series
Wygrana 13-0 Niemcy Marco Huck (40-4-1) TKO 10 (12) 2:12 9 września 2017 Niemcy Max-Schmeling-Halle, Berlin, Niemcy Obrona tytułu WBO
(kategoria junior ciężka)ćwierćfinał World Boxing Super Series
Wygrana 12-0 Stany Zjednoczone Michael Hunter (12-0-0) UD 12 8 kwietnia 2017 Stany Zjednoczone Oxon Hill, Maryland, Stany Zjednoczone Obrona tytułu WBO
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 11-0 Południowa Afryka Thabiso Mchunu (17-2-0) KO 9 (12)

1:53

17 grudnia 2016 Stany Zjednoczone Inglewood, California, Stany Zjednoczone Obrona tytułu WBO
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 10-0 Polska Krzysztof Głowacki (26-0) UD 12 17 września 2016 Polska Ergo Arena, Gdańsk, Polska Zdobycie tytułu WBO
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 9-0 Kuba Pedro Rodriguez (22-1-0) TKO 7 (12)

0:48

12 grudnia 2015 Ukraina Pałac Sportu, Kijów, Ukraina Obrona tytułu WBO Inter-Continental
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 8-0 Południowa Afryka Johnny Muller (18-4-2) TKO 3 (12) 2:59 28 sierpnia 2015 Ukraina Pałac Sportu, Kijów, Ukraina Obrona tytułu WBO Inter-Continental
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 7-0 Rosja Andriej Kniaziew (11-1-0) TKO 8 (10) 2:24 18 kwietnia 2015 Ukraina Pałac Sportu, Kijów, Ukraina Obrona tytułu WBO Inter-Continental
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 6-0 Południowa Afryka Danie Venter (19-6-0) TKO 9 (10) 2:29 13 grudnia 2014 Ukraina Pałac Sportu, Kijów, Ukraina Obrona tytułu WBO Inter-Continental
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 5-0 Południowa Afryka Daniel Bruwer (24-5-1) TKO 7 (12) 4 października 2014 Ukraina Arena Lwów, Lwów, Ukraina Zdobycie tytułu WBO Inter-Continental
(kategoria junior ciężka)
Wygrana 4-0 Argentyna Cesar David Crenz (21-8-0) KO 4 (8) 2:19 31 maja 2014 Ukraina Pałac Sportu, Odessa, Ukraina
Wygrana 3-0 Niemcy Ben Nsafoah (15-9-2) KO 3 (8) 1:43 26 kwietnia 2014 Niemcy König Pilsener Arena, Oberhausen, Nadrenia Północna-Westfalia, Niemcy
Wygrana 2-0 Kolumbia Epifanio Mendoza (34-15-1) TKO 4 (6) 2:10 14 grudnia 2013 Ukraina TEC Terminal Ice Arena, Browary, Ukraina
Wygrana 1-0 Meksyk Felipe Romero (16-7-1) TKO 5 (6) 1:36 11 września 2013 Ukraina Pałac Sportu, Kijów, Ukraina Debiut zawodowy

TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Ołeksandr Usyk
Ilustracja
Ołeksandr Usyk (2022)
Informacje klubowe
Klub

Polissia Żytomierz

Numer w klubie

17

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2023– Polissia Żytomierz 0 (0)
  1. Aktualne na: 19 lipca 2023. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

W 2022 rozegrał jeden mecz w barwach Polissii Żytomierz w meczu przeciwko Weresowi Równe podczas towarzyskiego turnieju Winter Cup[25].

19 lipca 2023 Ołeksandr Usyk podpisał kontrakt z ukraińskim klubem Polissia Żytomierz, który w sezonie 2023/2024 jest beniaminkiem w Premier-liha. Umowa będzie obowiązywać do końca sezonu[25].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. УСИК ОЛЕКСАНД. Federacja Boksu Ukrainy. [dostęp 2011-10-11]. (ukr.). Niektóre źródła podają błędnie: Усік (Usik).
  2. Mistrz świata zamienił rękawice na karabin. Ołeksandr Usyk wstąpił do armii. [dostęp 2022-04-28]. (pol.).
  3. Oleksandr Usyk pokonał na pełnym dystansie Anthony’ego Joshuę w walce o cztery pasy mistrzowskie. polsatsport. [dostęp 2021-10-29]. (pol.).
  4. Евгений Пилипенко: Александр Усик: «Мой рекорд – 37 раундов спарринга».. vringe.com, 25 stycznia 2010. [dostęp 2011-10-11]. (ros.).
  5. 29.Olympic Games – Beijing. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-10-11]. (ang.).
  6. 16.AIBA World Championships. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-10-11]. (ang.).
  7. Udany debiut Oleksandra Usyka [WIDEO]. fightingclub.pl. [dostęp 2012-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 grudnia 2013)]. (pol.).
  8. Oleksandr Usyk. Boxing.pl. [dostęp 2015-02-17]. (pol.).
  9. Usyk scored an explosive KO over Nsafoah. Boxnews.com.ua. [dostęp 2015-02-17]. (ang.).
  10. Usyk: Pobiję rekord Holyfielda. Bokser.pl. [dostęp 2015-02-17]. (pol.).
  11. Wygrana Usyka i Kotelnika podczas gali we Lwowie. Bokser.pl. [dostęp 2015-02-17]. (pol.).
  12. Kapitalny Usyk znokautował Venera (wideo). Bokser.pl. [dostęp 2015-02-17]. (pol.).
  13. Usyk wygrywa przed czasem pociężkiej przeprawie. bokser.org. [dostęp 2015-04-18]. (pol.).
  14. Usyk „pomścił” Masternaka – Muller poddany w trzeciej rundzie. bokser.org, 28 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-28]. (pol.).
  15. Redakcja, USYK W TARAPATACH, ALE ZNOKAUTOWAŁ BELLEW! [online], bokser.org [dostęp 2018-11-11].
  16. Usyk ruszył na podbój wagi ciężkiej i zaczął od wygranej! [online], Sport.pl [dostęp 2019-10-14] (pol.).
  17. ŚWIETNY USYK WYPUNKTOWAŁ CHISORĘ – TERAZ JOSHUA? [online], Bokser.org [dostęp 2020-11-01].
  18. GENIUSZ USYK – JOSHUA STRACIŁ PASY! [online], Bokser.org [dostęp 2021-09-26].
  19. Telewizja Polska S.A, Na podbój wagi ciężkiej. Usyk jak Holyfield i Haye? [online], sport.tvp.pl, 11 października 2019 [dostęp 2021-09-26] (pol.).
  20. USYK ZNÓW POKONAŁ LEPSZEGO NIŻ OSTATNIO JOSHUĘ! [online], Bokser.org [dostęp 2022-08-21].
  21. Redakcja, USYK – JOSHUA ZABOKSUJĄ TAKŻE O PAS THE RING [online], ringpolska.pl – boks, MMA, sporty walki, największy portal bokserski w Polsce, 14 sierpnia 2022 [dostęp 2023-07-08] (pol.).
  22. Oskar Wojewódka, Światowy boks w Polsce! Ołeksander Usyk kontra Daniel Dubois we Wrocławiu! [online], MMA PL, 6 lipca 2023 [dostęp 2023-07-08] (pol.).
  23. USYK BYŁ W TARAPATACH, ALE ZASTOPOWAŁ DUBOIS! [online], Bokser.org [dostęp 2023-08-27].
  24. WOJNA! USYK POKONAŁ FURY'EGO I ZEBRAŁ 4 PASY WAGI CIĘŻKIEJ [online], Bokser.org [dostęp 2024-05-19].
  25. a b Piotr Trochimowicz: OFICJALNIE: Ołeksandr Usyk rozpoczyna karierę piłkarską. transfery.info, 19 lipca 2023. [dostęp 2023-07-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]