Maria Teresa Burbon (hrabina Chinchón)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Teresa Burbon y Vallabriga
María Teresa de Borbón y Vallabriga
Portret hrabiny Chinchónpędzla Francisca Goi, 1800
Portret hrabiny Chinchón
pędzla Francisca Goi, 1800
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1780
Velada
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1828
Paryż
Odznaczenia
Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)

Maria Teresa Josefa Burbon y Vallabriga, XV hrabina Chinchón i I markiza de Boadilla del Monte, dama Królewskiego Orderu Królowej Marii Ludwiki – hiszpańska arystokratka należąca do rodziny królewskiej z dynastii Burobnów, żona Manuela Godoya.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Portret Marii Teresy Burbon y Vallabriga pędzla Francisca Goi, 1783

Maria Teresa była drugą córką infanta Ludwika Antonia Burbona i aragońskiej hrabianki doñi Marii Teresy de Vallabriga y Rozas. Urodziła się w pałacu książąt Altamira w Velada w prowincji Toledo, mimo, że jej rodzina na stałe mieszkała w Arenas de San Pedro. Matka Marii Teresy wybrała inne miejsce na poród, gdyż w swoim domu straciła syna tuż po narodzinach.

Została ochrzcona w kościele parafialnym w Velada. Jako pierwsze zapisano nazwisko matki - Vallabriga, gdyż jej rodzina utraciła prawo do używania nazwiska Burbon w wyniku morganatycznego małżeństwa jej ojca. Matka Marii Teresy nie miała królewskiego rodowodu, a rodzina Ludwika Antoniego sprzeciwiała się małżeństwu (infant miał zostać duchownym). W konsekwencji Karol III odebrał bratu przywileje i wydalił go z dworu[1].

Maria Teresa spędziła pierwsze pięć lat życia w Arenas de San Pedro, gdzie została dwukrotnie sportretowana przez Francisca Goyę. W wieku 3 lat na obrazie Portret Marii Teresy Burbon y Vallabriga, oraz rok później razem z krewnymi na Portrecie rodziny infanta don Luisa. Goya ponownie sportretował hrabinę w 1800 roku, kiedy była już zamężna i spodziewała się pierwszego dziecka[2].

Po śmierci ojca w 1785 roku została wysłana razem z siostrą do klasztoru San Clemente w Toledo. Pozostała w klasztorze do 1797 roku, kiedy na tron wstąpił jej kuzyn Karol IV oraz jego małżonka Maria Ludwika Parmeńska. W tym samym roku królowa Maria Ludwika zaaranżowała jej małżeństwo ze swoim faworytem i pierwszym ministrem króla, Manuelem Godoyem.

Wprawdzie hrabina nie miała wpływu na wybór męża i musiała zaakceptować decyzję królowej, jednak to małżeństwo było dla niej bardzo korzystne. Związek z Godoyem pozwolił jej rodzinie odzyskać liczne przywileje utracone przez małżeństwo ojca z arystokratką bez królewskiego pochodzenia, takie jak używanie nazwiska i herbu Burbonów. Hrabina stała się pełnoprawnym członkiem rodziny królewskiej i najważniejszą damą w państwie po królowej Marii Ludwice[1][3]. Po rehabilitacji rodzinny i odzyskaniu tytułu infanta brat Marii Teresy został kardynałem Toledo. Jednocześnie zrzekł się tytułu hrabiego Chinchón, który przeszedł na Marię Teresę[4].

Hrabina nie była w swoim związku szczęśliwa, nie mogła znieść ubliżających jej licznych zdrad, z którymi mąż się nie ukrywał. Godoy, również zmuszony do małżeństwa przez królową, nie odnosił się do żony z szacunkiem. Hiszpański polityk i człowiek oświecenia Gaspar Melchor de Jovellanos dał wyraz swojemu zgorszeniu, kiedy zaproszony przez Godoya na kolację zobaczył go siedzącego przy stole z żoną po jednej stronie i wieloletnią kochanką Pepitą Tudó po drugiej[1].

Po upadku Godoya w 1808 roku została w Hiszpanii do końca wojny niepodległościowej, jednak po powrocie Ferdynanda VII do kraju i przywróceniu monarchii absolutnej wyjechała do Francji[1]. Zmarła w 1828 roku w Paryżu na raka macicy, którego zdiagnozowano kilka miesięcy wcześniej. Zaledwie kilka dni po jej śmierci Manuel Godoy poślubił swoją kochankę Pepitę Tudó.

Przypisy

  1. a b c d Ferrán Aribau, Francesc Ruidera, Lluís Altafuya, Roberto Castillo, Xavier Costaneda: Goya: su tiempo, su vida, su obra. Madryt: LIBSA, 2006, s. 328. ISBN 84-662-1405-4.
  2. Robert Hughes: Goya. Artysta i jego czas. Warszawa: WAB, 2006, s. 117. ISBN 83-7414-248-0.
  3. Alfonso E. Pérez Sánchez: Goya. Warszawa: Składnica Księgarska, 2009, s. 96. ISBN 978-83-60334-71-3.
  4. Ignacio Martín Escribano: La Plaga de Los Borbones. Madryt: Editorial Visión Libros, 2008, s. 164-165. ISBN 84-9886-005-9.