Marian Borzęcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Borzęcki
Marian Borzęcki.jpg
Wiceprezydent Warszawy Marian Borzęcki
Data i miejsce urodzenia 7 września 1889
Suwałki
Data i miejsce śmierci 1942
obóz koncentracyjny w Mauthausen
wiceprezydent Warszawy
Okres od 1927
do 1934
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Oficer Legii Honorowej (Francja)
Grób Mariana Borzęckiego na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim

Marian Borzęcki (ur. 7 września 1889 w Suwałkach, zm. 1942 w obozie koncentracyjnym w Mauthausen[1]) – polski prawnik, polityk, adwokat, komendant główny Policji Państwowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Prawa uniwersytetu w Petersburgu. Od lipca 1919 do października 1921 zastępca komendanta głównego Policji Państwowej, od grudnia 1922 do czerwca 1923 dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, od czerwca 1923 do listopada 1926 komendant główny Policji Państwowej. Zwolniony z funkcji po przewrocie majowym, rozpoczął praktykę adwokacką w Warszawie. Aktywny działacz Stronnictwa Narodowego, od 1937 członek Stronnictwa Pracy. W latach 1927–1934 wiceprezydent Warszawy.

We wrześniu 1939 członek Komitetu Obywatelskiego przy Dowództwie Obrony Warszawy. W konspiracji w Biurze Politycznym Centralnego Komitetu Organizacji Niepodległościowych, aresztowany w marcu 1940, wywieziony z Pawiaka w maju 1940 do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, został zamordowany w obozie w Mauthausen. Jego symboliczny grób znajduje się na warszawskich Powązkach (kw. 191–VI–17)[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marian Borzęcki w:"Kto był kim w II Rzeczypospolitej", Jacek Majchrowski (red.), Warszawa 1994, wyd. I, s. 149.
  2. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]