Michał Bajer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Bajer
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1884
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1962
Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 45 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Sztab Generalny Wojska Polskiego
Stanowiska dowódca pułku piechoty
szef wydziału piechoty
szef Oddziału II
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Order Krzyża Wolności za bohaterstwo na polu walki (Estonia) Krzyż Wojenny (Belgia) z brązową palmą (1914-1918) Komandor I klasy Orderu Białej Róży Finlandii Komandor Orderu Miecza (Szwecja) Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja) Komandor Orderu Korony Włoch Komandor Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Świętego Sawy Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa

Michał Bajer (ur. 27 lipca 1884 w Warszawie, zm. 21 listopada 1962[1][2]) – inżynier, komendant główny Policji Państwowej[3], pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, szef Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1923-1926).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1912 ukończył Akademię Górniczą w Mons, uzyskując dyplom inżyniera górnika. Rozpoczął pracę w charakterze zarządzającego kopalniami Towarzystwa "Czeladź". W czasie I wojny światowej służył w armii Imperium Rosyjskiego. Po przewrocie bolszewickim i rozpadzie armii rosyjskiej uczestniczył w organizacji II Korpusu Polskiego. Przeszedł szlak bojowy od Sorok do bitwy pod Kaniowem (11 V 1918), w czasie której został wzięty do niewoli niemieckiej. Zbiegł i drogą przez Kijów i Murmańsk udał się do Francji. Tu został mianowany szefem Oddziału I w sztabie Armii Polskiej we Francji ("Armii Błękitnej"), później służył w sztabie 1 Dywizji tej armii. W kwietniu 1919 powrócił do Polski jako zastępca szefa sztabu I korpusu armii gen. Józefa Hallera. W latach 1919-1921 dowodził 45 pułkiem piechoty Strzelców Kresowych. W 1921 został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału 1 Piechoty Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty.

17 grudnia 1922[4] został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, gdzie objął kierownictwo Departamentu Bezpieczeństwa. Od 17 marca do 1 lipca 1923 pełnił obowiązki komendanta głównego Policji Państwowej. Od sierpnia 1923 do czerwca 1926 był szefem Oddziału II Sztabu Generalnego WP, pozostając na ewidencji 45 pp w Równem. W czasie przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie władz legalnych[5]. Na początku czerwca 1926 został zwolniony ze stanowiska szefa "Dwójki" i przeniesiony do dyspozycji szefa Sztabu Generalnego[6]. Od 3 stycznia 1927 do 24 czerwca 1927 był słuchaczem III Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W 1928 pozostawał w dyspozycji komendanta Kadry Oficerów Piechoty[7]. Ostatecznie opuścił wojsko w 1928 w stopniu płk. dypl. ze starszeństwem 1 VI 1919. W latach 1928-38 pracował jako kierownik Misji Polskiej Przemysłu Górniczego i Hutniczego w Katowicach, 1939 został dyrektorem technicznym Śląskich Kopalń i Cynkowni.

Po II wojnie światowej do 1950 pracował jako wicedyrektor w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego w Katowicach. Od 1954 był redaktorem naukowym w Wydawnictwie Górniczo-Hutniczym.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z dziejów policji polskiej..., s. 50,.
  2. sejm-wielki.pl
  3. Z dziejów policji polskiej..., s. 49,.
  4. Dzień po zabójstwie prezydenta Gabriela Narutowicza
  5. Stanisław Haller, Wypadki warszawskie od 12 do 15 maja 1926 r., Kraków 1926, s. 23.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 05.06.1926 r. Z dniem 1 października 1926 szef Sztabu Generalnego przyznał mu pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego – Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 17.11.1926 r.
  7. Rocznik oficerski 1928 s. 113, 159. W 1934, jako pułkownik w stanie spoczynku, pozostał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Sosnowcu z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V w Krakowie. Był wówczas "przewidziany do użycia w czasie wojny" – Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 323, 939.
  8. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  9. nadany przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej „w uznaniu zasług na polu odbudowy, organizacji i rozwoju przemysłu węglowego w Polsce”(M.P. z 1946 r. Nr 72, poz. 136)
  10. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831)
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 35)
  12. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-06].
  13. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 16
  14. a b Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1901 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 34, poz. 1752)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]