Marian Franke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Franke
Ilustracja
prof. Marian Franke
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1877
Lwów
Data i miejsce śmierci 12 września 1944
Lwów
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Zawód, zajęcie lekarz-internista, naukowiec i nauczyciel akademicki
Miejsce zamieszkania Lwów
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Uczelnia Uniwersytet Lwowski
Wydział Lekarski
Stanowisko kierownik Katedry Patologii Ogólnej i Doświadczalnej, dziekan Wydziału Lekarskiego
Rodzice Jan Nepomucen Franke i Aniela Swaryczewska

Marian Franke (ur. 21 marca 1877 we Lwowie, zm. 12 września 1944 we Lwowie) – polski lekarz internista, patolog, profesor Uniwersytetu Lwowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana Nepomucena Franke, profesora Szkoły Politechnicznej we Lwowie.

Odbył studia medyczne w Uniwersytecie Lwowskim (u A. Gluzińskiego) i uniwersytecie w Wiedniu (u J. Pala) zakończone w 1900 uzyskaniem tytułu doktora wszech nauk lekarskich. Studia uzupełniające odbył w Berlinie (u E. Mendla) i Paryżu.

W 1900 rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego. W 1908 roku habilitował się z patologii i terapii szczegółowej chorób wewnętrznych. W 1916 otrzymał tytuł profesora tytularnego i objął stanowisko p.o. kierownika Katedry Patologii i Terapii Szczegółowej. Od 1918 profesor nadzwyczajny, a od 1921 profesor zwyczajny. Od 1921 do 1939 kierował Katedrą Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Tworząc w Zakładzie pracownię metodycznego badania młodzieży uprawiającej sport, stację badania przemiany gazowej u ludzi i zwierząt oraz pracownię badań balneologiczno-klimatycznych nadał mu charakter badawczo-kliniczny. W latach 1928-29 i 1936-37 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego[1]. Po zajęciu Lwowa przez ZSRR, od września 1939 kierownik tej katedry w wydzielonym z Uniwersytetu Instytucie Medycznym, a w 1942 kierownik Oddziału Patologii na tej samej uczelni, przekształconej przez okupantów hitlerowskich w Staatliche Medizinische und Naturwissenschaftliche Fachkurse we Lwowie.

W pracy naukowej zajmował się kardiologią, nefrologią i patofizjologią krwi i krążenia krwi. Opracował metodę oznaczania enzymów proteolitycznych leukocytów i podał indeks proteolityczny, opisał postacie ostrego zapalenia nerek jako powikłań duru powrotnego. Zainicjował w Polsce badania w zakresie teleelektrokardiografii. Opracował podręcznik diagnostyki chorób układu krążenia.

Od 1930 członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1937 członek czynny. Członek czynny Towarzystwa Naukowego we Lwowie, w roku 1921-22 jego wiceprezes, w roku 1922-23 prezes. Z powodu przywiązania do Lwowa trzykrotnie odmówił objęcia Katedr i Klinik Chorób Wewnętrznych w: Uniwersytecie Wileńskim (1921), Uniwersytecie Poznańskim (1923) i Uniwersytecie Warszawskim (1931). Był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Higienicznego i jednym z inicjatorów utworzenia Muzeum Higieny we Lwowie w 1937[2][3].

Wybrane publikacje naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Surowica rozpuszczająca ciałka białe krwi (1901)
  • O rzadkiej postaci niemiarowości ruchów serca (1905)
  • O sposobach wyrównania wad zastawki trójdzielnej (1906)
  • O leczeniu przewlekłej niedomogi mięśnia sercowego (1909)
  • Znaczenie fizjologiczne części przedsionkowo-komorowej układu przenośniego serca (1912)
  • Diagnostyka chorób narządu krążenia (1921)
  • Nowe drogi w medycynie wewnętrznej (1922)
  • Skrypta patologji ogólnej i doświadczalnej (1923)
  • Badania nad patogenezą mocznicy (1924)
  • Leczenie przewlekłych schorzeń serca (1926)

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej był lekarzem frontowym armii austriackiej, w 1918 brał udział w obronie Lwowa, a w 1921 pełnił służbę jako podpułkownik-lekarz Wojska Polskiego.

Zmarł 12 września 1944 we Lwowie i został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kronika miejska. Nowi dziekani na U. J. K.. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 159 z 15 lipca 1936. 
  2. Otwarcie Muzeum Higieny. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 34 z 13 lutego 1937. 
  3. Muzeum Higieny we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 35 z 14 lutego 1937. 
  4. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986. Ossolineum, 1988. ISBN 83-04-02817-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część VI: Nauki medyczne zeszyt 1: A-Ł (pod redakcją Andrzeja Śródki), Ossolineum, Wrocław 1990
  • Dzieje kardiologii w Polsce na tle kardiologii światowej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004. ISBN 83-01-14201-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]