Matthew Holman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Odkryte planetoidy: 10
(44594) 1999 OX3[i][ii][iii] 21 lipca 1999
(45802) 2000 PV29 5 sierpnia 2000
(54520) 2000 PJ30 5 sierpnia 2000
(60620) 2000 FD8[i][ii][iii] 27 marca 2000
(60621) 2000 FE8[i][ii][iii] 27 marca 2000
(76803) 2000 PK30 5 sierpnia 2000
(182222) 2000 YU1[ii][iv] 16 grudnia 2000
(182223) 2000 YC2[ii][iv] 17 grudnia 2000
(468422) 2000 FA8[i][ii][iii] 27 marca 2000
(469333) 2000 PE30 5 sierpnia 2000
  1. a b c d Wspólnie z Johnem Kavelaarsem.
  2. a b c d e f Wspólnie z Brettem Gladmanem.
  3. a b c d Wspólnie z J.-M. Petitem.
  4. a b Wspólnie z Tommym Gravem.

Matthew J. Holman (ur. 1967[1]) – astrofizyk ze Smithsonian Astrophysical Observatory, wykładowca na Uniwersytecie Harvarda. Studiował na MIT, gdzie otrzymał swój licencjat z matematyki w 1989 i doktorat z planetologii w 1994[2].

Był częścią zespołu, który odkrył liczne nieregularne satelity Saturna (Albioriks), Urana (Prospero, Setebos, Stefano, Trinculo, Francisco, Ferdynand) i Neptuna (Halimede, Sao, Laomedeia, Neso)[3].

Odkrył 10 planetoid, z czego 4 samodzielnie, a 6 wspólnie z innymi astronomami[4].

Jego imieniem została nazwana planetoida (3666) Holman[1].

Przypisy

  1. a b (3666) Holman (ang.). W: Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (1)-(5000) [on-line]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2015-04-05. [dostęp 2015-04-23].
  2. Matthew J. Holman. Biographical Information (ang.). Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics. [dostęp 2015-04-23].
  3. Planetary Satellite Discovery Circumstances (ang.). W: Solar System Dynamics [on-line]. Jet Propulsion Laboratory, 2015-03-09. [dostęp 2015-04-23].
  4. Minor Planet Discoverers (ang.). W: Minor Planet Center [on-line]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2016-08-20. [dostęp 2016-08-31].