Max Baer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Baer
Max Baer
Pełne imię i nazwisko Maximillian Adalbert Baer
Pseudonim Livermore Larruper
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1909
Omaha, Nebraska, USA
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1959
Hollywood, Kalifornia, USA
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 189 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 79
Zwycięstwa 66
Przez nokauty 51
Porażki 13

Maximillian Adalbert „Max” Baer (ur. 11 lutego 1909 w Omaha w stanie Nebraska, zm. 21 listopada 1959 w Hollywood w Kalifornii) - amerykański bokser, zawodowy mistrz świata wagi ciężkiej.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Pochodził z mieszanej rodziny. Jego ojciec Jacob Baer (1875–1938) był niepraktykującym Żydem, a matka Dora Bales (1877–1938) protestantką irlandzko-szkockiego pochodzenia[1]. Baer, wychowany jako katolik, nosił na swych spodenkach bokserskich gwiazdę Dawida[2].

Porzucił szkołę po 8. klasie, by pomagać ojcu w prowadzeniu rancza[3].

Jego brat Buddy Baer był również zawodowym bokserem, który walczył z Joe Louisem o mistrzostwo świata, a syn Max Baer Jr. popularnym aktorem, znanym głównie z jednej z głównych ról w serialu The Beverly Hillbillies.

Kariera[edytuj]

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1929. Wygrał 17 z pierwszych 19 walk, w tym większość przez nokaut.

25 sierpnia 1930 w San Francisco Baer zmierzył się z Frankiem Campbellem. W 5. rundzie przypuścił atak zadając wiele ciosów. Nieprzytomny Campbell stał oparty o liny, zanim osunął się na deski. Zmarł następnego dnia w szpitalu wskutek ciężkiego wstrząśnienia mózgu. Po tej walce Baer, który czuwał przy łóżku Campbella, obawiał się gwałtownego atakowania przeciwników[4].

Następną walkę Baer stoczył pół roku później, przegrywając na punkty z Erniem Schaafem. W lutym 1931 pokonał go Tommy Loughran, a w lipcu tego roku Paulino Uzcudun. Później stoczył serię zwycięskich pojedynków, wygrywając m.in. dwukrotnie z Kingiem Levinskym w 1932. 31 sierpnia tego roku w Chicago ciężko znokautował Erniego Schaafa (rewanżując mu się za poprzednią porażkę), który był nieprzytomny przez ponad pięć minut. Schaaf zmarł pół roku później po walce z Primo Carnerą. Obrażenia poniesione z walce z Baerem mogły się do tego przyczynić[4][5].

8 czerwca 1933 w Nowym Jorku Baer pokonał przez techniczny nokaut w 10. rundzie byłego mistrza świata Maxa Schmelinga, a rok później, 14 czerwca 1934 w Nowym Jorku sam został zawodowym mistrzem świata wagi ciężkiej po zwycięstwie przez techniczny nokaut w 11. rundzie nad obrońcą tytułu Primo Carnerą. Stracił mistrzostwo już w następnej walce 13 czerwca 1935 w Nowym Jorku, gdy pokonał go na punkty Jim Braddock. 24 września 1935 w Nowym Jorku Max Baer został znokautowany w 4. rundzie przez Joe Louisa.

Stoczył potem jeszcze 31 walk, wygrywając 27 z nich. Zakończył karierę w 1941.

Zarówno podczas kariery bokserskiej, jak i po niej występował w filmach. W 1933 zagrał główną rolę w filmie Kobieta w jego życiu (The Prizefighter and the Lady), w którym wystąpili również Myrna Loy, Walter Huston oraz bokserzy - Primo Carnera i Jack Dempsey. Później występował wspólnie z innym byłym mistrzem świata (w wadze półciężkiej) Maxie Rosenbloomem.

Zmarł w 1959. Został wybrany w 1995 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

W 2005 roku Ron Howard zrealizował biograficzny film Człowiek ringu (Cinderella Man), gdzie postać Maxa Baera zagrał Craig Bierko; jednak sposób jego prezentacji odbiega od rzeczywistości[2].

Wybrana filmografia[edytuj]

filmy fabularne[edytuj]

seriale TV[edytuj]

  • 1953: Abbott and Costello Show - odc.: "Killer's Wife" jako zabójca
  • 1957: Playhouse 90 (CBS) - odc.: "Requiem for a Heavyweight" jako Mike
  • 1958: Make Room For Daddy od.: "Rusty The Bully" w roli samego siebie
  • 1960: Nietykalni (The Untouchables) - odc.: "The Doreen Maney Story" jako bokser

Przypisy

  1. David Fellerath (2005-06-02): Fight Snub (ang.). Slate. [dostęp 2017-01-19].
  2. a b Ariel Scheib: Max Baer (1909-1959) (ang.). Jewish Virtual Library. [dostęp 2013-04-20].
  3. Max Baer (ang.). International Boxing Hall of Fame. [dostęp 2013-04-20].
  4. a b Mike Casey: A History Of Violence: Max Baer (ang.). Boxing.com, 2012-06-26. [dostęp 2013-04-20].
  5. Rich Thomas: Max Baer: The Menacing Clown Prince of Boxing (ang.). Yahoo! Voices, 2008-07-20. [dostęp 2013-04-20].

Bibliografia[edytuj]