Max Schmeling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Maximillian Adolph Otto Siegfried Schmeling
Maximillian Adolph Otto Siegfried Schmeling
Pseudonim Black Uhlan of the Rhine
Data i miejsce urodzenia 28 września 1905
Klein Luckow
Data i miejsce śmierci 2 lutego 2005
Wenzendorf
Obywatelstwo  Niemcy
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 70[1]
Zwycięstwa 56
Przez nokauty 40
Porażki 10
Remisy 4
Schmeling na niemieckim znaczku pocztowym

Max Adolph Otto Siegfried Schmeling (ur. 28 września 1905 w Klein Luckow, zm. 2 lutego 2005 r. w Wenzendorfie) – bokser niemiecki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Boksowanie rozpoczął w 1922 r. w barwach Kraftsportverein Benrath. W 1924 r. przeszedł na zawodowstwo. Następne lata to pasmo sukcesów: 1926 – mistrzostwo Niemiec w wadze półciężkiej, 1927 – mistrzostwo Europy w wadze półciężkiej, 1928 – mistrzostwo Europy w wadze ciężkiej, 1930 – mistrzostwo świata wszechwag (pokonał w Nowym Jorku Jacka Sharkeya). Został w ten sposób pierwszym supermistrzem boksu z Europy. W 1932 r. obronił tytuł w walce z Youngiem Striblingiem, by potem go stracić w rewanżowej walce z Sharkeyem.

Największy rozgłos przyniosły mu jednak pojedynki z ówczesnym królem ringu, za którego uważano Amerykanina Joe Louisa. W pierwszym spotkaniu w 1936 r. Max Schmeling zwyciężył w 12. rundzie przez nokaut. Nie była to oficjalna walka o mistrzostwo świata, lecz prestiżowa konfrontacja czempionów czarnej i białej rasy, co szczególnie podkreślały środki propagandy w ówczesnych Niemczech. Walkę oglądało na Yankee Stadium ponad 40 tys. osób.

W 1938 r. doszło do rewanżu z Louisem, już w oficjalnej walce o mistrzostwo świata. Schmeling został znokautowany po zaledwie 124 sekundach walki.

W latach 1937-1945 mieszkał w podmiasteckiej wsi Ponikła, gdzie od 2006 znajduje się obelisk poświęcony jego pamięci[2].

W czasie wojny był jednym z nielicznych niemieckich sportowców światowej sławy wcielonych do Luftwaffe za odmowę wstąpienia do NSDAP w 1935. Walczył jako spadochroniarz na Krecie (Operacja Merkury), doznając poważnego urazu kręgosłupa i kolana podczas lądowania. Przed zakończeniem walk o Kretę w doniesieniach medialnych pojawiła się nieprawdziwa wiadomość o jego śmierci. Później przebywał również w okupowanej Polsce i był gościem generalnego gubernatora Hansa Franka[3].

W 1948 stoczył ostatnią walkę w karierze przegrywając w Hamburgu na punkty z Richardem Vogtem. Na zawodowym ringu stoczył łącznie 70 walk – 56 wygranych (36 k.o.), 10 przegranych i 4 nierozstrzygnięte.

Żoną Maksa Schmelinga była czeska aktorka Anny Ondra (1902-1987).

W 1938 roku, podczas Nocy kryształowej, ryzykując własnym życiem, uratował dwóch nastoletnich braci pochodzenia żydowskiego ukrywając ich w swoim pokoju hotelowym w Berlinie. Następnie pomógł im się wydostać z terenu Niemiec. Trzymał ten fakt w tajemnicy przez 50 lat[4][5].

W 1981 roku pokrył koszty pogrzebu swojego dawnego przeciwnika Joe Louisa.

W 1992 roku został wprowadzony do Międzynarodowej Galerii Sław Boksu.

Max Schmeling we współczesnej kulturze popularnej[edytuj | edytuj kod]

W 2002 r. odbyła się premiera fabularnego filmu telewizyjnego produkcji amerykańskiej w reż. S.Jamesa, Joe and Max, opowiadającego o życiu Maksa Schmelinga i Joe Louisa.

Jego imieniem nazwano również Halę Sportową w Berlinie.

Polska grupa punkrockowa – The Analogs nagrała o nim piosenkę, którą zatytułowała „Max Schmeling” (na płycie Hlaskover Rock z 2000 r.).

Przypisy

  1. 9041&cat= boxer Max Schmeling – Boxer.
  2. Tu ćwiczył Schmeling. [dostęp 2011-04-19].
  3. C.Malaparte, Kaputt, przeł.B.Sieroszewska, Warszawa 1983, s. 165.
  4. Max Schmeling – Auschwitz.dk. [dostęp 2008-06-11].
  5. Nic o mnie nie wiecie, Onet.pl. [dostęp 2009-06-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Gene Tunney
(zwakował)
Mistrz świata wagi ciężkiej
12 czerwca 1930 – 21 czerwca 1932
Następca
Jack Sharkey