Max Biaggi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Biaggi
Max Biaggi
Kraj  Włochy
Data urodzenia 26 czerwca 1971
Sezon
Seria Mistrzostwa Świata Superbike
Zespół Aprilia Racing
Motocykl Aprilia RSV4
Nr startowy 46
Partnerzy Shinya Nakano
Sukcesy

1994-1997 Motocyklowe Mistrzostwa Świata (250 cm³)

Strona internetowa

Max Biaggi (ur. 26 czerwca 1971 w Rzymie) – włoski motocyklista.

Jako nastolatek marzył o tym, by zostać piłkarzem. Trenował ciężko i pragnął zagrać w klubie AS Roma. Jednak losy Maxa jako sportowca miały pójść w innym kierunku. W 1988 roku przyjaciel namówił go do wzięcia udziału w lokalnych wyścigach na torze Vallelunga i tam odkrył on swoje prawdziwe powołanie. Rozpoczął starty w Mistrzostwach Włoch w klasie 125 cm³, a także w Mistrzostwach Europy w klasie 250, gdzie wygrał w 1991 roku. Startował też z dziką kartą w Motocyklowych Mistrzostwach Świata, w klasie 250 na motocyklu Aprilia, w GP Francji i Republiki San Marino.

W 1992 r. startował już pełny sezon, również na motocyklu Aprilia. W końcowej klasyfikacji zajął wysokie 5 miejsce, pięciokrotnie stając na podium w tym jedno zwycięstwo w GP Południowej Afryki.

Sezon 1993 to przesiadka Maxa na motocykl Honda i czwarta pozycja w klasyfikacji generalnej, podobnie jak sezon wcześniej, pięć podiów w tym jedno zwycięstwo. Następnie przesiada się ponownie na Aprilie.

Od roku 1994, następuje absolutna dominacja Maxa Biaggi w klasie 250 cm³. 10 razy na podium, w tym 5 zwycięstw, daje mu mistrzostwo świata.

W sezonie 1995, Max tylko raz w całym cyklu nie stanął na podium, a było to w Japonii. Natomiast w pozostałych 12 wyścigach nie schodził z podium, ośmiokrotnie wygrywając i zapewniając sobie kolejny tytuł mistrzowski.

1996 rok to wiele upadków Maxa w wyścigach. O mały włos nie wygrał z nim Ralf Waldmann w klasyfikacji końcowej, jednak Max sześcioma punktami zapewnia sobie tytuł mistrzowski, po raz trzeci z rzędu.

Sezon 1997 zdominowany był przez czterech kierowców w klasie 250. Olivier Jacque, Tetsuya Harada, Ralf Waldmann i Max Biaggi, walczyli łeb w łeb o tytuł mistrzowski, jednak z całej czwórki to Max (tym razem na Hondzie) zwyciężył po raz czwarty w swojej karierze mistrzostwo świata, wygrywając z Ralfem Waldmannem zaledwie dwoma punktami.

W sezonie 1998 Max przenosi się do klasy 500 cm³, gdzie dosiada motocykla Honda. W swoim pierwszym debiutanckim, inauguracyjnym wyścigu w GP Japonii wygrywa i staje się sensacją. Na najwyższym stopniu podium melduje się jeszcze raz podczas GP Czech i z dorobkiem 208 punktów, w tym 8 razy podium(2 wygrane) zostaje wicemistrzem świata w klasie 500 cm³. O wicemistrzostwo walczył z Carlosem Checą. Max okazał się jednak lepszy. Ostatecznie, przegrał jedynie z Mickiem Doohanem i otrzymuje nagrodę „Rookie of the Year”. Po tym fantastycznym sezonie wielu upatrywało się w nim przyszłego mistrza świata w „królewskiej” klasie.

Tak się jednak nie dzieje i bogaty w upadki i kontuzje sezon 1999 na motocyklu Yamaha, dla Maxa kończy się na 4 pozycji w klasyfikacji generalnej (7 razy podium w tym jedna wygrana, 194 punkty).

Rok 2000, dla Maxa nie był zbyt szczęśliwy, przynajmniej pierwsza połowa sezonu, kiedy to Max czterokrotnie nie brał udziału w wyścigu, lub też się przewracał (pamiętny wyścig w Jerez, kiedy jego maszyna stanęła w płomieniach, po wywrotce na okrążeniu rozgrzewającym). Jednak druga połowa sezonu była znacznie lepsza (dwa zwycięstwa i dwie trzecie pozycje), co pomogło w końcowej klasyfikacji wspiąć się z liczbą punktów 170, na trzecie miejsce tuż za debiutującym w tym sezonie Valentino Rossi, który jak sam Max mówił „popsuł mu szyki” w późniejszych sezonach.

Tak też się stało w sezonie 2001, kiedy to zawrzało i to bardzo ostro pomiędzy tymi dwoma włoskimi zawodnikami. Pamiętne niecenzuralne gesty, walka na łokcie, przepychanki, czy też nawet rękoczyny, bardzo popsuły widowiskową walkę o mistrzostwo świata obydwu kierowców. Jednak to Valentino Rossi wyszedł z tej ostrej walki zwycięsko, a dla Maxa po raz kolejny pozostało wicemistrzostwo, z dorobkiem 219 punktów (9 razy na podium w tym 3 zwycięstwa).

Sezon 2002 to zmiana motocykla z dwusuwowej na czterosuwową Yamahę i powtórka tego, co zdarzyło się sezon wcześniej. Po raz trzeci Max musiał się zadowolić drugą pozycją w mistrzostwach świata, po tym jak 8 razy stawał na podium z czego dwa razy na najwyższym. Mistrzem świata został Valentino Rossi, jednak między obydwoma kierowcami stosunki poprawiły się.

W 2003 roku Max przesiada się na Hondę, lecz tym razem w walkę Rossi - Biaggi wmieszał się niespodziewanie Hiszpan Sete Gibernau. Max ukończył sezon na trzeciej pozycji z dorobkiem 228 punktów, dziewięciokrotnie stając na podium (w tym dwa zwycięstwa).

Kolejny sezon 2004 podobnie jak w sezonie 2003, Max ukończył na 3 pozycji, za Valentino Rossi i Sete Gibernau z dorobkiem 217 punktów (9 razy podium w tym jedno zwycięstwo).

Najsłabszym sezonem dla Maxa okazał się być sezon 2005, kiedy to Max tylko cztery razy stawał na podium i ani razu nie zwyciężył, co dało mu w rezultacie piątą pozycję w końcowym rozrachunku. Po tym sezonie Max nie dostał angażu w żadnym zespole i opuścił Motocyklowe Mistrzostwa Świata.

World Superbike[edytuj]

W 2007 Max Biaggi ścigał się w mistrzostwach świata Superbike w teamie Alstare Suzuki Corona Extra - sezon ukończył na 3 pozycji za Toselandem i Hagą.

W 2008 roku Max przeszedł do włoskiego teamu Sterilgarda gdzie ścigał się na motocyklu Ducati 1098R. Jego partnerem w teamie był Ruben Xaus. Wszyscy oczekiwali, iż to po świetnym debiucie Biaggi ponownie będzie liczył się w walce o tytuł. Ostatecznie jednak po wielu upadkach i problemach, sezon zakończył dopiero na 7. pozycji.

W sezonie 2009 Biaggi przeniósł się do debiutującej w serii włoskiej ekipy Aprilia, z którą to Włoch miał styczność jeszcze jako junior. Do dyspozycji miał wówczas motocykl Aprilia RSV4. Team partnerem Maxa został Japończyk Shinya Nakano. W przeciwieństwie do poprzedniego roku, w tym z przyczyn technicznych, nikt nie oczekiwał Maxa walczącego o mistrzostwo. Włoch jednak debiut w nowej stajni mógł zaliczyć do udanych, ponieważ w kilku wyścigach udało mu się wywalczyć miejsce w trójce, w tym zwycięstwo na ulubionym torze Masaryk Circuit, w Czechach. Zmagania zakończył na przyzwoitej 4. pozycji.

W roku 2010 kontynuował współpracę z włoską ekipą. Jego partnerem został jednak młody Brytyjczyk, Leon Camier.


Linki zewnętrzne[edytuj]