Meknes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Meknes
مكناس
Ilustracja
Brama Bab al-Mansur
Państwo  Maroko
Region Fez-Meknes
Populacja (2014)
• liczba ludności

520 428
Kod pocztowy 50000
Położenie na mapie Maroka
Mapa lokalizacyjna Maroka
Meknes
Meknes
Ziemia33°53′N 5°33′W/33,883333 -5,550000
Historyczne miasto Meknes[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
ilustracja
Państwo  Maroko
Typ kulturowy
Spełniane kryterium IV
Numer ref. 793
Region[b] Kraje arabskie
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1996
na 20. sesji

Meknes (arab. مكناس, Miknās; marok. arab. Meknas; fr. Meknès) – miasto w północnym Maroku, w regionie Fez-Meknes, na przedpolu Atlasu Średniego, na wysokości ok. 530 metrów, siedziba administracyjna prefektury Meknes. W 2014 roku liczyło ok. 520 tys. mieszkańców[1].

Historia miasta sięga VIII wieku, kiedy powstała w tym miejscu pierwsza ufortyfikowana osada. W X wieku na terenach dzisiejszego Meknesu osiedliło się berberyjskie plemię Miknasa, od którego miasto wzięło swoją nazwę. Za rządów sułtana Maulaja Ismai’la (1672–1727) miasto znacznie rozbudowano i przekształcono w stolicę marokańskiego państwa. Po jej przeniesieniu najpierw z powrotem do Fezu, a później do Rabatu miasto straciło na znaczeniu.

W 1996 roku medyna w Meknesie została wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.

19 lutego 2010 doszło do zawalenia się minaretu, w którym 41 osób zginęło, a ponad 80 zostało rannych[2].

W mieście znajduje się stacja kolejowa Meknes.

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Grób sułtana Maulaja Isma’ila, po bokach zegary stojące - dar króla Francji

Myknes w dużej mierze jest miejscem akcji filmu Angelika i sułtan.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maroko. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 222 i nast..
  • Wilczyński, Piotr L., Osadnictwo miejskie Maroka, (w:) Kiniorska I., Sala S. (red.), Rola geografii społeczno-ekonomicznej w badaniach geograficznych, t. II, Nauki geograficzne w badaniach regionalnych, IG AŚ i PTG, Kielce 2007, s. 49-56.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]