Menachem Mendel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Menachem Mendel
ilustracja
Data urodzenia 1745
Data śmierci 1815
Wyznanie judaizm

Menachem Mendel z Rymanowa (ur. 1745 w Przytyku, zm. 29 maja 1815 w Rymanowie) – rabin, pisarz. Syn Józefa, jeszcze w młodym wieku spotkał Dow-Ber z Międzyrzeca. Uczeń Elimelecha z Leżajska i Samuela Szmelke z Mikulova. Rabin we Frysztaku, Rymanowie i Przeworsku. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli chasydyzmu. Z kolei jego najwybitniejszymi uczniami byli Naftali z Ropczyc i Cwi Elimelech z Dynowa. Obok Elimelecha z Leżajska był jednym z trzech głównych przywódców ruchu chasydzkiego w Polsce. Znany ze swojego ascetycznego i mistycznego poparcia dla Napoleona, utożsamiał jego walkę z walką między mistycznymi siłami Gog i Magog. Zasłynął jako cudotwórca posiadający dar jasnowidzenia, mający moc leczenie wszelkich chorób. Był również autorytetem dla ludności nieżydowskiej. Chociaż przebywał w Rymanowie i tu znajdował się jego sąd rabinacki, przyciągał wielu uczniów chętnych do wysłuchania jego wykładów i kazań.

Grób Menachem Mendla znajduje się w Rymanowie i co roku odwiedzany jest przez pielgrzymujących do niego Chasydów.


Autor[edytuj | edytuj kod]

  • Diwrat Menachem,
  • Torat Menachem,
  • Ilona de Hayyei
  • Ateret Menachem