Mezoregion Wysoczyzny Białostockiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mezoregion Wysoczyzny Białostockiej
Kraina Mazursko-Podlaska
Mezoregion Wysoczyzny Białostockiej
Powierzchnia 3875 km²
Lesistość 19%
Zajmowane
jednostki
administracyjne
woj. podlaskie

Mezoregion Wysoczyzny Białostockiej (II.14) – mezoregion przyrodniczo-leśny w Krainie Mazursko-Podlaskiej.

Mezoregion położony jest w północno-wschodniej Polsce w woj. podlaskim. Graniczy z mezoregionami: Kotliny Biebrzańskiej, Górnej Biebrzy, Puszczy Knyszyńskiej, Puszczy Białowieskiej (Kraina Mazursko-Podlaska) oraz Zambrowsko-Bielskim (Kraina Mazowiecko-Podlaska). Powierzchnia mezoregionu wynosi 3875 km².

Lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują ok. 22% powierzchni regionu, z czego lasy, tworzące małe i średnie kompleksy – 19% (około 751km²). 58% powierzchni lasów zarządzanych jest przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w Białymstoku (nadleśnictwa: Czarna Białostocka – bez części południowej, Knyszyn – część północna, Supraśl – część południowa, Krynki – bez części zachodniej, Waliły – część południowa i wschodnia, Żednia – część południowa, Dojlidy – cześć centralna, Bielsk – część północna, Browsk – część północno-zachodnia).

Dominują krajobrazy naturalne peryglacjalne pagórkowate, rzadziej równinne i faliste. Niewielkie powierzchnie zajmują krajobrazy zalewowych den dolin – akumulacyjne.

Budowa geologiczna jest złożona. Dominują gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe zlodowacenia środkowopolskiego, częściowo w morenach czołowych. Rzadsze są piaski i mułki kemów, piaski i żwiry sandrowe oraz iły, mułki i piaski zastoiskowe. W okolicy Moniek występują duże powierzchnie piasków i mułków kemów. W nielicznych zagłębieniach terenu i dolinach rzecznych spotykane są holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły.

W krajobrazie roślinnym w części południowej mezoregionu znajdują się śródlądowe bory sosnowe i borów mieszanych w odmianie subborealnej z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów oraz borów mieszanych i grądów w odmianie subborealnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]