Kraina przyrodniczo-leśna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kraina przyrodniczo-leśna – jednostka podziału kraju stosowana w leśnictwie. Jest to obszar o zbliżonych warunkach fizjograficznych, na którym najlepiej rozwija się określony typ lasu.

W celu ułatwienia prowadzenia gospodarki leśnej, a w szczególności hodowli lasu i oparciu jej na przyrodniczych podstawach, zaszła potrzeba podziału kraju na jednostki przyrodniczo-leśne oraz konieczność opracowania dla nich szczegółowych zasad projektowania i stosowania technik hodowlanych. Z uwagi na zróżnicowanie obszaru Polski ze względu na warunki fizjograficzne, klimatyczne, ukształtowanie i rzeźbę terenu, wyodrębniono 8 krain o zasadniczo różnych warunkach przyrodniczych.

Zgodnie z tym podziałem kraina przyrodniczo-leśna jest jednostką obejmującą swoim zasięgiem obszar o zbliżonych warunkach fizjograficznych o tym samym typie klimatu pokrywającym się z naturalnym występowaniem poszczególnych gatunków głównych drzew leśnych. Granice krain przyrodniczo-leśnych pokrywają się w przybliżeniu z granicami krain geograficznych, klimatycznych i naturalnymi granicami zasięgu drzew leśnych.

Pod względem powierzchni kraina przyrodniczo-leśna jest dużą jednostką w granicach, której istnieją różnice co do środowiska, gleby, klimatu, a różnice te uzasadniają podział krain na mniejsze jednostki zwane dzielnicami przyrodniczo-leśnymi. Podział Polski na krainy przyrodniczo-leśne pozwala wytyczać ramy planowania produkcji leśnej, nie uwzględniając przy tym żyzności siedlisk leśnych i dlatego stwarza jedynie podstawy planowania składu gatunkowego drzewostanów. Dla szczegółowego planowania produkcji i praktyki hodowlanej, opracowane zostały jednostki typologiczne czyli tzw. siedliskowe typy lasu. Określenie siedliskowego typu lasu opiera się głównie na znajomości żyzności i wilgotności gleb. Gleba jest najbardziej stałym i pewnym czynnikiem określającym typ siedliskowy lasu.

Podział[edytuj | edytuj kod]

w Polsce dla potrzeb leśnictwa wyróżniono 8 krain przyrodniczo-leśnych w skład których wchodzi 59 dzielnic przyrodniczo-leśnych

Kraina Bałtycka[edytuj | edytuj kod]

Kraina Bałtycka dzieli się na 9 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Kraina Mazursko-Podlaska[edytuj | edytuj kod]

Kraina Mazursko-Podlaska dzieli się na 6 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Kraina Wielkopolsko-Pomorska[edytuj | edytuj kod]

Kraina Wielkopolsko-Pomorska dzieli się na 8 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Kraina Mazowiecko-Podlaska[edytuj | edytuj kod]

Kraina Mazowiecko-Podlaska dzieli się na 7 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Kraina Śląska[edytuj | edytuj kod]

Kraina Śląska dzieli się na 6 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Kraina Małopolska[edytuj | edytuj kod]

Kraina Małopolska dzieli się na 14 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Kraina Sudecka[edytuj | edytuj kod]

z uwagi na niewielką powierzchnię Krainy Sudeckiej nie podzielono jej na dzielnice.

Kraina Karpacka[edytuj | edytuj kod]

Kraina Karpacka dzieli się na 8 dzielnic przyrodniczo-leśnych:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leon Mroczkiewicz Podział Polski na krainy i dzielnice przyrodniczo-leśne,Prace IBL, nr 80, Warszawa 1952
  • Ryszard Zaręba - wydanie III zmienione Puszcze, bory i lasy Polski PWRiL 1986