Miód sztuczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy produktu spożywczego. Zobacz też: Sztuczny miód - piosenka do słów Agnieszki Osieckiej.

Miód sztucznyprodukt spożywczy syntetyczny (stworzony przez człowieka), naśladujący miód naturalny, który w smaku i wyglądzie jest podobny do jego naturalnego odpowiednika. Produkt może być stały lub ciekły.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Miód uzyskuje się poprzez rozkład cukrów złożonych (najczęściej z syropu ziemniaczanego) sacharozy lub izoglukozy na cukry proste w procesie podgrzewania w roztworze z dodatkiem słabych kwasów jako katalizatorów. Następnie dodawane są barwniki, aromaty oraz esencje smakowe. Metoda jest stosowana przemysłowo od czasów I wojny światowej.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Sztuczny miód nie zawiera unikatowych składników obecnych w miodzie naturalnym. Dlatego nie posiada właściwości leczniczych, smakowych i zapachowych charakterystycznych dla naturalnego miodu. Powinien się charakteryzować bursztynową barwą i smakiem zbliżonym do oryginału. Struktura odmiany stałej powinna być drobnokrystaliczna. Obecność zanieczyszczeń mechanicznych lub śladów szkodników jest niedopuszczalna.

Inne produkty miodopodobne[edytuj | edytuj kod]

Produkty uzyskane w wyniku przetworzenia przez pszczoły surowców innych niż nektar lub spadź nazywane są produktami miodopodobnymi[1].

Miód ekspresowy[edytuj | edytuj kod]

Po podaniu pszczołom inwertu pszczelarskiego fałszowany jest miód naturalny co pozwala jednocześnie zwiększyć produkcję pasiek[2].

Ziołomiody[edytuj | edytuj kod]

W przypadku dodania do syropu wywarów z ziół można uzyskać tzw. ziołomiody[3].

Miody sokowe[edytuj | edytuj kod]

W przypadku dodania do syropu soków z owoców powstają tzw. miody sokowe[potrzebny przypis].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Halina Bańkowska-Pennar. Ziołomiody – miodopodobne produkty jako artykuły żywnościowe. „Zeszyty Naukowe”. 276, s. 165-178, 1988. Akademia Ekonomiczna w Krakowie. 
  2. D. Łuczycka, A. Szewczyk, K. Pruski. Elektryczne metody wykrywania zafałszowań miodu. „Inżynieria Rolnicza”. 5 (130), s. 165-170, 2011. 
  3. http://www.zrzeszenieapipol.pl/pl/wszystkoo/oziolomiodzie.html

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiśniowski Kazimierz, Towaroznawstwo artykułów spożywczych, WSiP, Warszawa 1977, s. 146.