Michał Chodźko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Chodźko Borejko (ur. w 1808 w Krzywicze, zm. 2 maja 1879 w Paryżu) – polski poeta i publicysta.

Życiorys[edytuj]

Syn Jana, rodzony brat Aleksandra i Józefa, przyrodni brat Ignacego.

Studiował w Uniwersytecie Wileńskim. Brał udział w powstaniu listopadowym. Po jego upadku przebywał na emigracji we Francji. W 1833 roku brał udział w ekspedycji Józefa Zaliwskiego (1833), która stała się później tematem jego poezji. W 1848 roku był dowódcą jednego z legionów we Włoszech. Pisał też poezje, tłumaczył Byrona i Lamartine'a.

Twórczość[edytuj]

  • "Dziesięć obrazów z wyprawy do Polski 1833 r.: 1834–1835: poema z muzyką do dwóch pieśni, i czterema portretami" Paryż 1841,
  • "Dwa akty" Paryż 1845,
  • "Szymon Konarski. Obr. 1, Śmierć xiędza Trynkowskiego : poema dramatyczne", Paryż 1845,
  • "Oni, to my: wiersz", Paryż 1848,
  • "Siedm listów o legionie polskim we Włoszech", Paryż 1850,
  • "Kongres i amnestya" Paryż 1856, Paryż 1856,
  • "Jezioro cudów: poemat chrześcijański", Paryż 1857,
  • "Noc pielgrzyma: urywek z poematu ducha", Paryż 1861,
  • "Adam Mickiewicz i legion polski we Włoszech: czterdziestego ósmego lata wspomnienie", Paryż 1862,
  • "Żywot Rajmónda Rembielińskiego", Paryż 1862,
  • "Zapowiedź poematu nowego Człowiek wobec Boga i przyrody tomów II; Legenda o Madeju z XVI stólecia ofiarowana dla dorastającego pokolenia" Paryż 1876.

Literatura dodatkowa[edytuj]