Alphonse de Lamartine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alphonse de Lamartine
Alphonse de Lamartine (1836)
Alphonse de Lamartine (1836)
Imiona i nazwisko Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine
Data i miejsce urodzenia 21 października 1790
Mâcon
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1869
Paryż
Narodowość francuska
Język francuski
Okres romantyzm
Gatunki poezja, powieść, dramat, dziennik, historiografia
Ważne dzieła Jezioro
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Świętego Józefa (Toskania) Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego

Alphonse de Lamartine, właśc. Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine (ur. 21 października 1790 w Mâcon, zm. 28 lutego 1869 w Paryżu) – polityk, pacyfista i pisarz, tradycyjnie uważany za pierwszego twórcę francuskiego romantyzmu.

Życie[edytuj]

Dzieciństwo i młodość[edytuj]

Urodził się w Burgundii w rodzinie francuskiej prowincjonalnej arystokracji. W późniejszym czasie uznany za pierwszego i chyba najbardziej znaczącego francuskiego poetę romantycznego Lamartine wychowany został przez gorliwych katolików, ale z czasem sam uznał się za panteistę[1].

Działalność polityczna[edytuj]

W pewnym momencie coraz większą rolę w jego życiu zaczynała odgrywać polityka, w którą zaangażował się po stronie ruchów republikańskich i rewolucyjnych. Był jednym z przywódców rewolucji roku 1848, kiedy obalono króla Ludwika Filipa i proklamowano II Republikę. Lamartine pełnił w niej od od 24 lutego do 11 maja 1848 funkcja ministra spraw zagranicznych. Między majem a czerwcem 1848 Lamartine zasiadał w Komisji Wykonawczej, która odgrywała rolę kolegialnej głowy państwa. Nawoływał wtedy do zniesienia niewolnictwa i kary śmierci. Skłaniał się też wyraźnie do idei demokracji i pacyfizmu.

Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich pod koniec roku 1848, stając między innymi przeciwko bratankowi Napoleona I Ludwikowi Napoleonowi Bonaparte, powołując się w tym ostatnim przypadku na fakt, iż prezydentem, wedle nowego prawa, nie może zostać ktoś, kto kiedykolwiek utracił francuskie obywatelstwo (Ludwik Napoleon był zaś wygnany kilkakrotnie z kraju), ale ten argument nie został przyjęty. Licząc, że Ludwik Napoleon nie zdobędzie wymaganej większości 1/3 głosów powszechnych, Lamartine wierzył, że dzięki swej popularności i elokwencji zostanie bez trudy wybrany przez Zgromadzenie Narodowe. Mimo to Ludwik Napoleon wygrał wybory przytłaczającą, sięgającą ponad 70%, przewagą głosów, a Lamartine w ostatniej chwili wycofał swoją kandydaturę, uzyskując wszakże kilkanaście tysięcy głosów[2].

Wybrane dzieła[edytuj]

Wiersze[edytuj]

  • Méditations poétiques – Le Lac (1820)
  • La Mort de Socrate (1823)
  • Harmonies poétiques et religieuses (1830)
  • Recueillements poétiques (1839)

Powieści[edytuj]

  • Graziella (1849)
  • Antoniella (1867)

Dramaty[edytuj]

  • Toussaint Louverture (1850)

Historyczne[edytuj]

  • Histoire de la Restauration (1851)
  • Histoire des Constituants (1853)
  • Histoire de la Turquie (1853-1854)
  • Histoire de la Russie (1855)

Wspomnienia, książki podróżnicze[edytuj]

  • Voyage en Orient (1835)
  • Trois Mois au pouvoir (1848)
  • Histoire de la révolution de 1848 (1849)
  • Confidences contenant le récit de Graziella (1849)
  • Nouvelles Confidences contenant le poème des Visions (1851)
  • Nouveau Voyage en Orient (1850)

Inne[edytuj]

  • La vie de Mahomet (1854)
  • Cours familier de littérature (1856)

Pełnione funkcje[edytuj]

Poprzednik
Pierre Daru
Członek Akademii Francuskiej (miejsce 7)
18291869
Następca
Émile Ollivier
Poprzednik
François Guizot
Minister Spraw Zagranicznych Francji
1848
Następca
Jules Bastide
Poprzednik
John N. Dalton
Głowa Państwa Francuskiego (obok innych członków Komisji)
Maj-Czerwiec 1848
Następca
Gerald L. Baliles

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Lamartine de 2016 ↓, s. według indeksu.
  2. Charte 2004 ↓, s. według indeksu.

Bibliografia[edytuj]