Michał Kirkor (taternik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tablica na grobie Michała Kirkora

Michał Kirkor (ur. 17 października 1871 w Wilnie, zm. 25 stycznia 1907 w Zakopanem) – doktor medycyny, taternik. Razem z innymi "kilińszczakami" był zesłany na Sybir (1894-1896),do Guberni Permskiej na Uralu wraz ze swoim rodzeństwem: Dymitrem i Heleną, oraz ich prawną opiekunką i rodzoną ciotką zarazem (siostra matki) znaną w owym czasie społecznicą i publicystką – Celiną Kirkorową (żoną Adama). Była z nimi także Zofia Grabska – siostra Władysława i Stanisława, późniejsza żona Dymitra.

W 1891 r. rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Po powrocie z zesłania ukończył medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim i w latach 1898-1904 był asystentem profesorów Napoleona Cybulskiego i Bronisława Kadera przy Katedrze Fizjologii. W 1905 zamieszkał w Zakopanem.

W 1899 został członkiem Towarzystwa Tatrzańskiego, w którym w latach 1902–1906 pełnił funkcję członka zarządu. Przyczynił się do powstania Sekcji Narciarskiej TT.

W 1902 dokonał (w towarzystwie pierwszego zdobywcy, Kazimierza Brzozowskiego) drugiego wejścia żlebem pomiędzy Giewontem a Małym Giewontem od strony Doliny Strążyskiej zwanym obecnie Żlebem Kirkora.

Był współzałożycielem Stowarzyszenia Bratnia Pomoc, na bazie którego otwarto sanatorium dla niezamożnej młodzieży akademickiej dotkniętej gruźlicą.

Grób Kirkora znajduje się na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Zdebski, Stary cmentarz w Zakopanem. Przewodnik biograficzny, Wydawnictwo PTTK-Kraj, Warszawa-Kraków 1986, str. 20.
  • Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Encyklopedia Tatrzańska, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1973, str. 208