Michael Russell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michael Russell
Michael Russell
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Houston
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1978
Detroit
Wzrost 173 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery 8 września 2015
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 60 (13 sierpnia 2007)
Australian Open 2R (2008, 2011)
Roland Garros 4R (2001)
Wimbledon 2R (2010, 2012)
US Open 1R (1998, 2000, 2001, 2006, 2007, 2010–2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 164 (11 czerwca 2012)
Australian Open 1R (2010)
Roland Garros 1R (2007, 2010, 2012)
Wimbledon 2R (2011)
US Open 2R (2014)
Strona internetowa

Michael Craig Russell (ur. 5 sierpnia 1978 w Detroit) – amerykański tenisista.

Kariera tenisowa[edytuj]

Karierę zawodową rozpoczął w roku 1998, a zakończył 8 września 2015 roku[1].

Na swoim koncie ma 14 wygranych turniejów z serii ATP Challenger Tour w grze pojedynczej. Wygrywał również rozgrywki rangi ITF Men's Circuit. Był finalistą 1 turnieju ATP World Tour w deblu.

W Wielkim Szlemie najlepszym wynikiem Russella jest 1/8 finału French Open z roku 2001. Pokonał wówczas Nicolasa Mahuta, Sergiego Bruguerę, Xaviera Malissa, a przegrał z późniejszym zwycięzcą rozgrywek (i obrońcą tytułu) Gustavo Kuertenem, nie wykorzystując prowadzenia 2:0 w setach i piłki meczowej; to po pojedynku z Russellem Kuerten wykonał znany gest, rysując rakietą na korcie serce i kładąc się w jego środku. Opinię gracza groźnego dla najlepszych, ale zaprzepaszczającego swoje szanse, Russell potwierdził w styczniu 2007 roku, ulegając Lleytonowi Hewittowi mimo prowadzenia 2:0 w setach w Australian Open.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów Russell był w połowie sierpnia 2007 roku na 60. miejscu. W przeciągu całej kariery jego zarobki przekroczyły 2 miliony dolarów amerykańskich.

Zwycięstwa w turniejach ATP Challenger Tour[edytuj]

Gra pojedyncza (14)[edytuj]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2000 Amarillo Twarda (hala) Włochy Stefano Pescosolido 7:5, 6:2
2. 2004 Granby Twarda Włochy Davide Sanguinetti 6:3, 6:2
3. 2005 Orlando Twarda Stany Zjednoczone Todd Widom 6:4, 6:2
4. 2006 Bronx Twarda Chile Paul Capdeville 6:0, 6:2
5. 2006 Maui Twarda Stany Zjednoczone Sam Warburg 6:1, 6:0
6. 2007 Numea Twarda Francja David Guez 6:0, 6:1
7. 2007 Waikoloa Twarda Wielka Brytania Jamie Baker 6:1, 7:5
8. 2007 Joplin Twarda (hala) Kanada Frederic Niemeyer 6:4, 6:1
9. 2009 Carson Ceglana Stany Zjednoczone Michael Yani 6:1, 6:1
10. 2009 Champaign Twarda (hala) Stany Zjednoczone Taylor Dent 7:5, 6:4
11. 2010 Honolulu Twarda (hala) Słowenia Grega Žemlja 6:0, 6:3
12. 2012 Knoxville Twarda (hala) Stany Zjednoczone Bobby Reynolds 6:3, 6:2
13. 2013 Manta Twarda Australia Greg Jones 4:6, 6:0, 7:5
14. 2013 Charlottesville Twarda (hala) Kanada Peter Polansky 7:5, 2:6, 7:6(5)

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna (0–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 22 lipca 2012 Atlanta Twarda Belgia Xavier Malisse Australia Matthew Ebden
Stany Zjednoczone Ryan Harrison
3:6, 6:3, 6–10

Przypisy

  1. Best of 2015: Player Retirements, Part Two (ang.). atpworldtour.com, 2015-12-29. [dostęp 2016-05-01].

Bibliografia[edytuj]