Nicolas Mahut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nicolas Mahut
Nicolas Mahut
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Boulogne-Billancourt
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1982
Angers
Wzrost 191 cm
Masa ciała 80 kg
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Thierry Ascione, Gabriel Urpi
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 37 (5 maja 2014)
Australian Open 3R (2012)
Roland Garros 3R (2012, 2015)
Wimbledon 4R (2016)
US Open 3R (2016)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 1 (6 czerwca 2016)
Australian Open F (2015)
Roland Garros F (2013)
Wimbledon W (2016)
US Open W (2015)

Nicolas Mahut (ur. 21 stycznia 1982 w Angers) – francuski tenisista, zwycięzca US Open 2015 i Wimbledonu 2016 w grze podwójnej, lider rankingu ATP deblistów, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Rio de Janeiro (2016).

Kariera tenisowa[edytuj]

Występując jeszcze w gronie juniorów Mahut wygrał wielkoszlemowy Wimbledon z 2000 roku. W finale pokonał Maria Ančicia. Tegoż samego roku zwyciężył również w deblowych rozgrywkach podczas Australian Open, będąc wówczas w parze z Tommym Robredo. Wcześniej, w 1999 roku, triumfował także w zmaganiach deblowych na US Open, gdzie grał razem z Julienem Benneteau.

Grając już jako zawodowiec Mahut wywalczył 4 tytuły z cyklu ATP World Tour oraz osiągnął 2 finały.

W grze podwójnej Mahut wygrał 18 turniejów ATP World Tour, w tym US Open z 2015 roku i Wimbledon z 2016 roku razem z Pierre’em-Huguesem Herbertem. Ponadto Mahut był uczestnikiem 13 finałów, w tym w czerwcu 2013 roku Rolanda Garrosa, gdzie grał w parze z Michaëlem Llodrą, oraz w styczniu 2015 roku Australian Open, gdzie partnerował mu Pierre-Hugues Herbert.

W roku 2010, podczas 1 rundy Wimbledonu Francuz zagrał najdłuższy mecz w historii tenisa. Trwał on 11 godzin i 5 minut, rozgrywany był przez 3 dni, a Mahut przegrał go z Johnem Isnerem 2:3 (68:70 w ostatnim secie).

W 2016 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro w konkurencji gry podwójnej i mieszanej, z których odpadł w 1 rundach.

W marcu 2015 roku zadebiutował w reprezentacji Francji w zmaganiach o Puchar Davisa.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów Mahut był na 37. miejscu 5 maja 2014 roku, z kolei w zestawieniu deblistów 6 czerwca 2016 roku objął pozycję lidera.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (4–2)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 17 czerwca 2007 Londyn (Queen’s) Trawiasta Stany Zjednoczone Andy Roddick 6:4, 6:7(7), 6:7(2)
Finalista 2. 15 lipca 2007 Newport Trawiasta Francja Fabrice Santoro 4:6, 4:6
Zwycięzca 1. 22 czerwca 2013 's-Hertogenbosch Trawiasta Szwajcaria Stanislas Wawrinka 6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 15 lipca 2013 Newport Trawiasta Australia Lleyton Hewitt 5:7, 7:5, 6:3
Zwycięzca 3. 14 czerwca 2015 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Belgia David Goffin 7:6(1), 6:1
Zwycięzca 4. 13 czerwca 2016 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Luksemburg Gilles Müller 6:4, 6:4

Gra podwójna (18–13)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 października 2003 Metz Twarda (hala) Francja Julien Benneteau Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
7:6(3), 6:4
Finalista 1. 12 października 2003 Lyon Dywanowa (hala) Francja Julien Benneteau Izrael Jonathan Erlich
Izrael Fabrice Santoro
1:6, 3:6
Finalista 2. 11 lipca 2004 Newport Trawiasta Francja Grégory Carraz Australia Jordan Kerr
Stany Zjednoczone Jim Thomas
3:6, 7:6(5), 3:6
Zwycięzca 2. 17 października 2004 Metz Twarda (hala) Francja Arnaud Clément Chorwacja Ivan Ljubičić
Włochy Uros Vico
6:2, 7:6(8)
Finalista 3. 30 września 2007 Bangkok Twarda (hala) Francja Michaël Llodra Tajlandia Sanchai Ratiwatana
Tajlandia Sonchat Ratiwatana
6:3, 5:7, 7–10
Zwycięzca 3. 1 listopada 2009 Lyon Twarda (hala) Francja Julien Benneteau Francja Arnaud Clément
Francja Sébastien Grosjean
6:4, 7:6(6)
Finalista 4. 13 listopada 2011 Paryż Twarda (hala) Francja Julien Benneteau Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
2:6, 4:6
Zwycięzca 4. 5 lutego 2012 Montpellier Twarda (hala) Francja Édouard Roger-Vasselin Australia Paul Hanley
Wielka Brytania Jamie Murray
6:4, 7:6(4)
Zwycięzca 5. 26 lutego 2012 Marsylia Twarda (hala) Francja Édouard Roger-Vasselin Niemcy Dustin Brown
Francja Jo-Wilfried Tsonga
3:6, 6:3, 10–6
Zwycięzca 6. 23 września 2012 Metz Twarda (hala) Francja Édouard Roger-Vasselin Szwecja Johan Brunström
Dania Frederik Nielsen
7:6(3), 6:4
Finalista 5. 9 czerwca 2013 French Open, Paryż Ceglana Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 6:4, 6:7(4)
Zwycięzca 7. 15 lipca 2013 Newport Trawiasta Francja Édouard Roger-Vasselin Stany Zjednoczone Tim Smyczek
Stany Zjednoczone Rhyne Williams
6:7(4), 6:2, 10–5
Finalista 6. 22 września 2013 Metz Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga Szwecja Johan Brunström
Południowa Afryka Raven Klaasen
4:6, 6:7(5)
Finalista 7. 9 lutego 2014 Montpellier Twarda (hala) Francja Marc Gicquel Rosja Nikołaj Dawydienko
Uzbekistan Denis Istomin
4:6, 6:1, 7–10
Zwycięzca 8. 16 lutego 2014 Rotterdam Twarda (hala) Francja Michaël Llodra Holandia Jean-Julien Rojer
Rumunia Horia Tecău
6:2, 7:6(4)
Finalista 8. 31 stycznia 2015 Australian Open, Melbourne Twarda Francja Pierre-Hugues Herbert Włochy Simone Bolelli
Włochy Fabio Fognini
4:6, 4:6
Finalista 9. 13 czerwca 2015 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Francja Pierre-Hugues Herbert Chorwacja Ivo Karlović
Polska Łukasz Kubot
2:6, 6:7(9)
Zwycięzca 9. 21 czerwca 2015 Londyn (Queen’s) Trawiasta Francja Pierre-Hugues Herbert Polska Marcin Matkowski
Serbia Nenad Zimonjić
6:2, 6:2
Zwycięzca 10. 12 września 2015 US Open, Nowy Jork Twarda Francja Pierre-Hugues Herbert Wielka Brytania Jamie Murray
Australia John Peers
6:4, 6:4
Finalista 10. 27 września 2015 Metz Twarda (hala) Francja Pierre-Hugues Herbert Polska Łukasz Kubot
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:2, 3:6, 7–10
Zwycięzca 11. 14 lutego 2016 Rotterdam Twarda (hala) Kanada Vasek Pospisil Niemcy Philipp Petzschner
Austria Alexander Peya
7:6(2), 6:4
Zwycięzca 12. 19 marca 2016 Indian Wells Twarda Francja Pierre-Hugues Herbert Kanada Vasek Pospisil
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 13. 2 kwietnia 2016 Miami Twarda Francja Pierre-Hugues Herbert Południowa Afryka Raven Klaasen
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
5:7, 6:1, 10–7
Zwycięzca 14. 18 kwietnia 2016 Monte Carlo Ceglana Francja Pierre-Hugues Herbert Wielka Brytania Jamie Murray
Brazylia Bruno Soares
4:6, 6:0, 10–6
Zwycięzca 15. 19 czerwca 2016 Londyn (Queen’s) Trawiasta Francja Pierre-Hugues Herbert Australia Chris Guccione
Brazylia André Sá
6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 16. 9 lipca 2016 Wimbledon, Londyn Trawiasta Francja Pierre-Hugues Herbert Francja Julien Benneteau
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:4, 7:6(1), 6:3
Finalista 11. 23 października 2016 Antwerpia Twarda (hala) Francja Pierre-Hugues Herbert Kanada Daniel Nestor
Francja Édouard Roger-Vasselin
4:6, 4:6
Finalista 12. 6 listopada 2016 Paryż Twarda (hala) Francja Pierre-Hugues Herbert Finlandia Henri Kontinen
Australia John Peers
4:6, 6:3, 6–10
Zwycięzca 17. 26 lutego 2017 Marsylia Twarda (hala) Francja Julien Benneteau Holandia Robin Haase
Wielka Brytania Dominic Inglot
6:4, 6:7(9), 10–5
Finalista 13. 14 maja 2017 Madryt Ceglana Francja Édouard Roger-Vasselin Polska Łukasz Kubot
Brazylia Marcelo Melo
5:7, 3:6
Zwycięzca 18. 21 maja 2017 Rzym Ceglana Francja Pierre-Hugues Herbert Chorwacja Ivan Dodig
Hiszpania Marcel Granollers
4:6, 6:4, 10–3

Bibliografia[edytuj]