Miecznik (urząd)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Miecznik (mieczownik) – dworski urzędnik w średniowiecznej Polsce, zawiadujący zbrojownią panującego i noszący przed nim miecz, będący oznaką jego władzy wojskowej.

Od XIV w. miecznik przekształcił się w tytularny urząd dworski (miecznik wielki koronny, od XVI w. także miecznik wielki litewski). Miecznicy poszczególnych księstw (ziem) stali się niskimi w hierarchii urzędnikami ziemskimi.

Tytuły odojcowskie i odmężowskie[edytuj]

Dzieciom miecznika przysługiwały tytuły odojcowskie. Dla synów tytułem takim był miecznikowic[1], a dla córek miecznikówna[2]. Żony miały prawo do tytułu odmężowskiego miecznikowa[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. J. Dihm. Kościuszko nieznany. Zakład Narodowy im. Ossolińskích, 1969, str. 19
  2. a b Słownik języka polskiego: M-O. 1808, W. drukarni XX. Piiarów, 1809, str. 74