Mikołaj Rudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mikołaj Rudnicki (ur. 6 grudnia 1881 w Sokołowie Podlaskim, zm. 28 czerwca 1978 w Puszczykowie koło Poznania) – polski językoznawca.

Rodzina[edytuj]

Syn Zofii z Bałkowców i Szymona Rudnickiego, powstańca z 1863 r. Brat duchownego katolickiego ks. kan. Jana Rudnickiego zaangażowanego w działalność patriotyczną i kulturalną na terenie diecezji podlaskiej oraz Michała Rudnickiego działacza Polskiej Organizacji Wojskowej. Stryj muzykologa prof. Hanny Rudnickiej-Kruszewskiej.

Lata nauki i osiągnięcia[edytuj]

Studia odbył w Krakowie, od 1911 docent językoznawstwa indoeuropejskiego. Był członkiem Ligi Narodowej[1]. Od roku 1919 profesor Uniwersytetu Poznańskiego. W latach (1948-1950) pełnił funkcję dziekana wydziału. Od roku 1945 członek PAU. Założyciel i redaktor w latach (1921-1948) czasopisma "Slavia Occidentalis", dyrektor Instytutu Zachodniosłowiańskiego. Od 1945 członek Komisji Ustalania Nazw Miejscowości na terenach tzw. Ziem Odzyskanych. Przewodniczący wojewódzkiego oddziału Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (od 12 października 1945)[2].

Profesor zwyczajny doktor habilitowany, współzałożyciel Uniwersytetu Poznańskiego, doctor honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek korespondent PAN, uczeń profesora Jana Szaroty. Specjalista w zakresie językoznawstwa indoeuropejskiego i filologii słowiańskiej.

Prace naukowe[edytuj]

Ogłosił wiele prac z tych specjalizacji z zagadnień psychofonetycznych:

  • Studia psychofonetyczne,
  • Przyczynki do gramatyki i słownika narzecza słowińskiego (1913),
  • Wykształcenie językowe w życiu i w szkole (1920),
  • Z dziejów polskiej myśli językowej i wychowania (1921),
  • Prawo identyfikacji wyobrażeń niedostatecznie różnych (1927),
  • Językoznawstwo polskie w dobie Oświecenia (1956),
  • Prasłowiańszczyzna,
  • Lechia Polska (1959-1961).

Ogłosił też wiele prac literackich i dramatów pod pseudonimami: M.S. Rozwar i E. Meser.

Upamiętnienie[edytuj]

19 lutego 1987 odsłonięto w gmachu Collegium Novum w Poznaniu tablicę pamiątkową ku czci profesora[3].

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)

Przypisy

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 582.
  2. Tadeusz Świtała, Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1986, s.309, ​ISBN 83-210-0607-8
  3. Wydarzenia w Poznaniu w 1987 roku. Część pierwsza, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1988, s.185, ISSN 0137-3552