Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej
Ilustracja
Państwo

 Polska

Siedziba

ul. Kredytowa 7
Warszawa

Data założenia

22 listopada 1944[1].

Zakończenie działalności

1991

brak współrzędnych

Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (TPPR) – stowarzyszenie powstałe w 1944, które koncentrowało się na organizowaniu głównie imprez propagandowych, takich jak: obchody rocznic rewolucji październikowej, wycieczki do ZSRR, wymiana grup (tzw. pociągi przyjaźni), dni radzieckiej kultury, techniki, książki, filmu, a także Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (dla amatorów).

Pierwszym prezesem Zarządu Głównego TPPR był Józef Wasowski. Do lat 80. TPPR liczyło ok. 3 miliony członków, głównie poprzez masowe zapisywanie uczniów i pracowników przedsiębiorstw i instytucji państwowych. W 1991 TPPR zostało przekształcone w Stowarzyszenie Polska-Rosja.

Prezesi Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczący Rady Krajowej Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczący Komisji Braterstwa Broni ZG TPPR[edytuj | edytuj kod]

Zadaniem Komisji Braterstwa Broni ZG TPPR było krzewienie Braterstwa Broni pomiędzy Siłami Zbrojnymi PRL i Armią Radziecką.

Towarzystwo wydawało czasopismo „Przyjaźń”. Innym czasopismem był tygodnik „Kraj Rad” wydawany dla Polaków przez Agencję Prasową „Nowosti”.

17 listopada 1989 w siedzibie Towarzystwa po raz ostatni wręczono grupie zasłużonych, wieloletnich jego działaczy medale „Zasłużony Działacz TPPR” za zasługi „w dziedzinie rozwijania przyjaźni polsko-radzieckiej”. Wśród odznaczonych znaleźli się m.in.: gen. bryg. w st. spocz. Franciszek Cymbarewicz, gen. broni w st. spocz. Zygmunt Huszcza, Władysław Kruczek, Ignacy Loga-Sowiński, Jadwiga Łokkaj, Józef Ozga-Michalski, gen. dyw. w st. spocz. pil. Jan Raczkowski, Jan Szydlak oraz gen. bryg. MO prof. Tadeusz Walichnowski.

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Siedziba Zarządu Głównego TPPR mieściła się w pałacu pod Karczochem z 1800 (proj. Szymon Bogumił Zug) w al. Ujazdowskich 14 (1950[2]), w pałacyku Klubu Warszawskiego Towarzystwa Myśliwskiego z 1898 (proj. François Arveuf, Karol Kozłowski) przy ul. Kredytowej 7 (1955[3]-1977[4]), ostatnio w Domu Przyjaźni Polsko-Radzieckiej z 1980 (proj. Marek Różański, Bogdan Popławski, Danuta Rybak, Jerzy Pluta) przy ul. Marszałkowskiej 115 (1980-1991)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, [w:] Józef Czyżewski (red.), Słownik historii Polski, wyd. VI, Warszawa: Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1973, s. 499.
  2. Spis Telefonów Warszawskiego Okręgu Poczt i Telekomunikacji 1950
  3. Spis Telefonów Województwa Warszawskiego i m.st. Warszawy rok 1955-1956
  4. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 82.
  5. https://fotopolska.eu/Marszalkowska_115_Warszawa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przyjaźń, organ ZG TPPR, grudzień 1989, s. 5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]