Mikronezyjczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikronezyjczycy
Ilustracja
Populacja

ok. 300 tys.

Miejsce zamieszkania

Kiribati
Mikronezja
Nauru
Wyspy Marshalla

Język

języki mikronezyjskie

Pokrewne

Polinezyjczycy

Mikronezyjczycy – rdzenna ludność wysp Mikronezji pochodzenia austronezyjskiego.

Mikronezyjczycy są spokrewnieni z Polinezyjczykami, a w mniejszym stopniu z Melanezyjczykami. Jest ich około 300 tys. Proces zasiedlania wysp Mikronezji zapoczątkowany został w drugim tysiącleciu p.n.e. Trwał przez około 2000 lat. Na Mikronezję Zachodnią przybywała ludność z Filipin lub Indonezji, zaś na wyspy Mikronezji Wschodniej osadnicy z Melanezji[1].

Dawni Mikronezyjczycy wyznawali politeizm. W wierzeniach obecne były: kult przodków, animizm oraz wiara w bezosobową siłę „mana”[2], co związane było z zachowywaniem wynikającym z wierzeń tabu[3]. Obecnie większość ludności wyznaje chrześcijaństwo[1].

Mieszkańcy Mikronezji posługują się 10 językami z grupy mikronezyjskiej (ok. 200 tys.). Należą do nich: yap (5 tys.), karoliński (5 tys.), gilbertański (70 tys.), kusajski (4 tys.), marszalski (25 tys.), nauruański (6 tys.), ngatik, ponape (20 tys.), chuuk (30 tys.) oraz ulithi.

Mikronezyjczycy trudnią się rybołówstwem, rolnictwem i hodowlą, m.in. świń i drobiu[1].

Badaczem kultury ludów Mikronezji był Polak Jan Kubary[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Mikronezyjczycy, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-12-20].
  2. mana, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-12-20].
  3. tabu, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-12-20].