Przejdź do zawartości

Monica Lewinsky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Monica Lewinsky
Ilustracja
Monica Lewinsky (2014)
Data i miejsce urodzenia

23 lipca 1973
San Francisco

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Monica Samille Lewinsky[1] (ur. 23 lipca 1973 w San Francisco[2]) – Amerykanka, która uczestniczyła w skandalu obyczajowym z udziałem prezydenta USA Billa Clintona.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Rodzina, edukacja i życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jest córką dziennikarki Marcii Lewis z domu Vilensky (ur. 1948) i onkologa Bernarda Lewinsky’ego (ur. 1943), którzy pobrali się w lutym 1969[3]. Jej dziadek ze strony matki był Litwinem[4], a ojciec urodził się w Salwadorze, w rodzinie niemieckich Żydów[5]. Ma młodszego brata, Michaela (ur. 1977)[6]. Jej rodzice rozwiedli się w 1988, co mocno przeżyła[7]; matka w 1998 wyszła za Ronalda Petera Strausa, byłego zastępcę sekretarza stanu ds. Afryki w administracji Johna F. Kennedy’ego[8], a ojciec w 1991 poślubił Barbarę Lerner[9]. Po rozwodzie rodziców przez lata nie utrzymywała kontaktów z ojcem i wznowiła je dopiero pod koniec lat 90. po wybuchu skandalu z Billem Clintonem[10].

Dorastała w Beverly Hills[11]. Uczyła się w prywatnej The John Thomas Dye School w Bel Air i Hawthorne Elementary School w Beverly Hills[12]. Pobierała lekcje języka hebrajskiego[11]. W okresie szkoły podstawowej była wyśmiewana i izolowana przez rówieśników z powodu swojej nadwagi[13]. Uczyła się w Beverly Hills High School[14], a w trakcie nauki w tej szkole brała udział w zajęciach sekcji teatralnej jako projektantka kostiumów[15]. W 1989 przeniosła się do prywatnej Bel Air Preparatory School[16], a w latach 1991–1993 studiowała w Santa Monica College[17]. W maju 1995 ukończyła studia psychologiczne na Lewis and Clark College w Portland[18].

W okresie studiów mierzyła się ze stanami depresyjnymi, dlatego w 1992 podjęła psychoterapię u dr Irene Kassorli, którą zakończyła po pięciu latach[17]. W grudniu 1992 nawiązała kilkuletni romans z żonatym Andym Bleilerem, którego poznała podczas pracy w sekcji teatralnej Beverly Hills High School [19].

Romans z Billem Clintonem

[edytuj | edytuj kod]
Bill Clinton i Monica Lewinsky w Gabinecie Owalnym (1997)

W lipcu 1995, w czasie pierwszej kadencji prezydenckiej Billa Clintona, podjęła staż w sekcji korespondecji w biurze szefa sztabu Białego Domu[20], w listopadzie tego samego roku rozpoczęła pracę w Biurze ds. Legislacyjnych[21]. Już podczas stażu nawiązała romans z Billem Clintonem, z którym przez kolejne miesiące utrzymywała kontakty seksualne[2][22]. W kwietniu 1996 została przeniesiona do Pentagonu, gdzie podjęła pracę w charakterze pomocnicy asystenta sekretarza obrony ds. polityki informacyjnej[23]. Wkrótce nawiązała, trwający trzy miesiące, romans z jednym z pracowników Pentagonu i zaszła w ciążę, ale poddała się aborcji[24]. W listopadzie 1996 przyznała się do romansu z Clintonem Lindzie Tripp, sekretarce pracującej w Pentagonie, która przez kolejny rok potajemnie nagrywała rozmowy telefoniczne z przyjaciółką[25]. W pierwszej połowie 1997 ubiegała się o pracę w Białym Domu (w Biurze Prasowym i w biurze Rady Bezpieczeństwa Narodowego), ale bez powodzenia[26].

7 stycznia 1998 podczas procesu o molestowanie seksualne, który Clintonowi cztery lata wcześniej wytoczyła Paula Jones, złożyła fałszywe oświadczenie w sprawie swoich kontaktów z prezydentem[27]. Romans Lewinsky i Clintona został ujawniony w styczniu 1998[2][28] przez redakcję czasopisma „The Drudge Report”[29] i wkrótce wywołał ogólnokrajowy skandal[30], który zyskał w prasie miano monicagate lub zippergate[31]. Sprawą zajął się niezależny prokurator, Kenneth Starr[32][33]. Clinton zaprzeczył, jakoby sypiał z Lewinsky, oświadczając: I did not have sexual relations with that woman, Miss Lewinsky („Nie miałem stosunków seksualnych z tą kobietą, z panną Lewinsky”)[34][35][36]. Lewinsky w sierpniu 1998 zeznała w Sądzie Federalnym w Waszyngtonie, że między nią a prezydentem USA doszło do stosunków seksualnych[37]. Jednym z dowodów w sprawie miała być niebieska sukienka Lewinsky, którą prezydent poplamił nasieniem[2][38] podczas zbliżenia, do którego doszło 28 lutego 1997[38]. Clinton ostatecznie przyznał się do wprowadzenia w błąd opinii publicznej w sprawie kontaktów z Lewinsky, jak również przeprosił swoją rodzinę i obywateli za sprawienie im zawodu[39]. Prezydentowi zarzucono krzywoprzysięstwo, dlatego stanął na krawędzi usunięcia z urzędu w drodze procedury impeachmentu, ale ostatecznie zachował stanowisko[40]. Hillary Clinton wybaczyła mężowi zdradę[35].

W grudniu 1998 znalazła się wśród 10 kobiet najbardziej podziwianych przez Amerykanów według badania Instytutu Gallupa[41].

Życie po skandalu

[edytuj | edytuj kod]

W 2014 zaangażowała się w zwalczanie przemocy w Internecie[42][43]. W 2015 wygłosiła przemówienie na konferencji TED w Vancouver[44].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Morton 1999 ↓, s. 9.
  2. ↑ a b c d Monica Lewinsky Sociologist, Television Personality(1973–). biography.com. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
  3. ↑ Morton 1999 ↓, s. 20–22.
  4. ↑ Morton 1999 ↓, s. 20.
  5. ↑ Eric Pooley: Monica’s World. edition.cnn.com, 1998-02-23. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
  6. ↑ Morton 1999 ↓, s. 23.
  7. ↑ Morton 1999 ↓, s. 11, 33.
  8. ↑ Morton 1999 ↓, s. 13.
  9. ↑ Morton 1999 ↓, s. 39, 45.
  10. ↑ Morton 1999 ↓, s. 14, 34, 219.
  11. ↑ a b Morton 1999 ↓, s. 25.
  12. ↑ Morton 1999 ↓, s. 23, 28.
  13. ↑ Morton 1999 ↓, s. 24, 28.
  14. ↑ Morton 1999 ↓, s. 32.
  15. ↑ Morton 1999 ↓, s. 35.
  16. ↑ Morton 1999 ↓, s. 36, 39.
  17. ↑ a b Morton 1999 ↓, s. 40.
  18. ↑ Morton 1999 ↓, s. 43–44, 52.
  19. ↑ Morton 1999 ↓, s. 40–41, 50–51.
  20. ↑ Morton 1999 ↓, s. 57.
  21. ↑ Morton 1999 ↓, s. 63–64, 72, 81.
  22. ↑ Morton 1999 ↓, s. 67, 106–107.
  23. ↑ Morton 1999 ↓, s. 83, 85, 87.
  24. ↑ Morton 1999 ↓, s. 92–93.
  25. ↑ Morton 1999 ↓, s. 16–18, 133, 149.
  26. ↑ Morton 1999 ↓, s. 112, 119.
  27. ↑ Morton 1999 ↓, s. 11, 16, 168–169.
  28. ↑ Morton 1999 ↓, s. 164.
  29. ↑ Morton 1999 ↓, s. 199.
  30. ↑ Morton 1999 ↓, s. 201.
  31. ↑ James Barron, Phoebe Hoban: Public Lives; Dueling Soaps. nytimes.com, 1998-01-28. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
  32. ↑ Evan Thomas, Michael Isikoff: The Goldberg-Tripp-Jones Axis. newsweek.com. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-25)]. (ang.).
  33. ↑ Morton 1999 ↓, s. 73.
  34. ↑ Response to the Lewinsky Allegations (January 26, 1998). millercenter.org, 1998-01-26. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-23)]. (ang.).
  35. ↑ a b Nie tylko Hollande. Wielka władza i głośne romanse współczesnej polityki. tvn24.pl, 2014-01-18. [dostęp 2017-12-08].
  36. ↑ Morton 1999 ↓, s. 206.
  37. ↑ Morton 1999 ↓, s. 252-253, 256, 259.
  38. ↑ a b Morton 1999 ↓, s. 11.
  39. ↑ Morton 1999 ↓, s. 254–255, 258, 263.
  40. ↑ Morton 1999 ↓, s. 270–271, 285.
  41. ↑ Morton 1999 ↓, s. 273.
  42. ↑ Dan Merica, Lewinsky makes emotional plea to end cyberbullying | CNN Politics [online], CNN, 20 października 2014 [dostęp 2023-07-23] (ang.).
  43. ↑ A.B.C. News, Monica Lewinsky to Bullying Victims: ‘Please Don’t Suffer in Silence’ [online], ABC News [dostęp 2023-07-23] (ang.).
  44. ↑ The price of shame | Monica Lewinsky | TED. TED 2015-03-20. [dostęp 2025-09-10].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Andrew Morton: Monika Lewinsky. Jej historia. Elżbieta Królikowska-Avis. Warszawa: Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 1999. ISBN 83-10-10515-0.
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Monica_Lewinsky&oldid=79726541”