Przejdź do zawartości

Monika Strzępka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Monika Strzępka
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 sierpnia 1976
Tuchów

Zawód

reżyserka teatralna

Lata aktywności

od 2004

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Monika Strzępka (ur. 7 sierpnia 1976 w Tuchowie[1]) – polska reżyserka teatralna i filmowa, autorka zaangażowanych społecznie, szeroko dyskutowanych inscenizacji współtworzonych z jej partnerem, dramaturgiem Pawłem Demirskim, w latach 2022–2024 dyrektorka Teatru Dramatycznego w Warszawie.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako jedno z sześciorga dzieci murarza i gospodyni domowej. Uczęszczała do szkoły podstawowej w Lichwinie, po zajęciach pracowała przy gospodarstwie. Pierwszą klasę liceum zdała w I Liceum Ogólnokształcącym im. Kazimierza Brodzińskiego w Tarnowie, kolejne – w Krakowie. Kilkakrotnie bez powodzenia zdawała na reżyserię do PWSFTiTV w Łodzi[2]. Przez trzy lata[3] studiowała na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie[4].

Podczas realizacji spektaklu Szeks Show presents: Yorick, czyli spowiedź błazna dla Teatru Wybrzeże, którego dyrektorem był wówczas Maciej Nowak, poznała Pawła Demirskiego[2]. Od tego czasu Strzępka i Demirski zrealizowali w duecie szereg spektakli, m.in. Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu (Główna Nagroda na 3. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie[5]), W imię Jakuba S. w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, nie-boska komedia. Wszystko powiem Bogu! w Starym Teatrze w Krakowie[6]. Laureatka wraz z Pawłem Demirskim Paszportu „Polityki” za rok 2010 w kategorii Teatr[7]. Jest bohaterką filmu dokumentalnego Magdaleny Mosiewicz Ustalenia, które zostały ustalone (2016)[8][9].

Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka

[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2022 zwyciężyła w konkursie na stanowisko dyrektorki Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy (wcześniej w odpowiedzi na ogłoszenie konkursu opublikowała list otwarty do władz Warszawy[10]). Funkcję sprawowała od 1 września 2022[11][12][13][14]. Przedstawiła swoją koncepcję programową dla teatru[15]. 24 listopada 2022 została odwołana z funkcji dyrektorki teatru i zawieszona w pełnieniu obowiązków służbowych w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego wydanego przez wojewodę mazowieckiego Konstantego Radziwiłła[16]. 26 kwietnia 2023 została przywrócona na stanowisko dyrektorki w związku z uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII Sa/Wa 325/23). Powołała Dramatyczny Kolektyw, w którego skład weszły Dorota Kowalkowska, Agata Adamiecka-Sitek i Monika Dziekan[17][18]. We foyer Teatru Dramatycznego na stałe ustawiona została rzeźba Iwony Demko Wilgotna Pani[18]. W 2023 w teatrze doszło do serii konfliktów z jej udziałem; przyznała, że zwalnia aktorów z powodów światopoglądowych[19]. W opublikowanym w grudniu 2023 oświadczeniu odpowiedziała na formułowane pod jej adresem zarzuty stosowania przemocy[20]. 5 stycznia 2024 została ponownie odwołana ze stanowiska dyrektorki teatru przez władze Warszawy[21]. Wcześniej została zerwana premiera spektaklu Heksy na podstawie powieści Agnieszki Szpili, który Strzępka reżyserowała[22] – na produkcję spektaklu teatr przeznaczył ponad 462 tysiące złotych[23]. W pierwszej połowie 2025, w następstwie jej zwolnienia, na mocy ugody sądowej, Strzępka otrzymała od teatru odszkodowanie w wysokości 55 tys. zł (równowartość trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu umowy o pracę) oraz 15 tys. zł jako zwrot kosztów procesu[24]. Strzępka oceniła, że odwołano ją ze stanowiska w sposób rażąco niezgodny z przepisami prawa[25].

Realizacje teatralne

[edytuj | edytuj kod]

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda za spektakl Prezydentki na VI Festiwalu Teatrów Moraw i Śląska w Cieszynie, 2006[33],
  • nagroda za spektakl Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł „za groteskowe i dotkliwie prawdziwe odbicie naszej rzeczywistości” na XI Ogólnopolskim Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie, 2007[33],
  • I nagroda w plebiscycie publiczności za Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł podczas XXXVII Jeleniogórskich Spotkań Teatralnych w Jeleniej Górze, 2007[33],
  • nagroda za najlepszy tekst premierowy oraz za najbardziej wyrazistą wypowiedź na temat współczesnej Polski za Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł na VI Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, 2007[33],
  • nagroda marszałka województwa dolnośląskiego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru dla najlepszego spektaklu 2007 dla Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł, wspólnie z Pawłem Demirskim, Wałbrzych, 2008[33],
  • nagroda za reżyserię w Był sobie Polak, Polak i diabeł podczas Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Wałbrzychu, 2008[33],
  • nagroda marszałka województwa zachodniopomorskiego dla przedstawienia Niech żyje wojna!!! „za twórczą odwagę zaatakowania mitu” podczas XLV Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie, 2010[33],
  • nagroda za reżyserię spektaklu Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej podczas IX Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, 2010[33],
  • Główna Nagroda oraz Nagroda Dziennikarzy za przedstawienie Niech żyje wojna!!! na 5. Międzynarodowym Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@port w Gdyni, 2010[33],
  • Nagroda za Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona”, 2010[33],
  • Paszport "Polityki" za rok 2010 w kateogrii teatr za „konsekwentnie rozwijany projekt teatru krytycznego, za odwagę mówienia więcej i ostrzej, niż chcielibyśmy usłyszeć oraz za żywiołową teatralność łamiącą bariery na rzecz”, 2011[33],
  • nagroda dla twórców i realizatorów spektaklu Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej oraz nagroda indywidualna za reżyserię przedstawień Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej i Tęczowa trybuna 2012 na Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, 2011[33],
  • Grand Prix dla przedstawienia Tęczowa trybuna 2012 na X Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, 2011[33],
  • nagroda marszałka województwa dolnośląskiego w kategorii najciekawsze wydarzenie teatralne 2011 dla przedstawienia Tęczowa Trybuna, 2012[33],
  • nagroda publiczności oraz w konkursie głównym, nagrody od jurorów: Ewy Skibińskiej, Justyny Łagowskiej za przedstawienie Położnice szpitala św. Zofii podczas Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach, 2012[33],
  • Wdecha za rok 2011 w kategorii wydarzenie roku, 2012[33],
  • nagroda za „oryginalne wykorzystanie formy musicalowej dla przekazania ważnych społecznie treści” w spektaklu Położnice szpitala św. Zofii na XI Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, 2012[33],
  • Nagroda Główna VII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@port w Gdyni za W imię Jakuba S, 2012[33],
  • nagroda jurorów: Remigiusza Brzyka, Mirka Kaczmarka, Macieja Wojtyszki, Laur Konrada, nagroda jury społecznego, nagroda publiczności i dziennikarzy XV Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach za W imię Jakuba S., 2013[33],
  • nagroda dla najlepszego przedstawienia podczas 19. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za Courtney Love, 2013[33],
  • nagroda za najlepszą reżyserię „za wyjątkowe metody pracy z aktorami, dystans i poczucie humoru, bezpretensjonalność i brak próżności, a także za umiejętność gry z konwencjami teatralnymi” na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Boska Komedia” za Courtney Love, 2013[33],
  • tytuł najlepszego spektaklu XX Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi za Bitwę warszawską 1920, 2014[33],
  • Gwarancja Kultury w kategorii teatr „za sceniczną wizje historii, w której przegląda się współczesna rzeczywistość. Wizję radykalną, polemiczną i prowokującą do sporu o kształt naszej wolności” za Bitwę warszawską 1920, 2014[33];
  • nominacja do Nagrody im. Krzysztofa Krauze Gildii Reżyserów Polskich za reżyserię filmu Zaprawdę Hitler umarł (2025)[34].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Monika Strzępka. Oświadczenie majątkowe [online] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-18].
  2. ↑ a b Mike Urbaniak: Monika Strzępka: byłam królową Tarnowa. Wysokie Obcasy, 24 lutego 2014. [dostęp 2016-09-16].
  3. ↑ Wyborcza.pl [online], www.wysokieobcasy.pl [dostęp 2024-01-31].
  4. ↑ Reżyserka w teatrze [online], Didaskalia. Gazeta Teatralna [dostęp 2022-12-09] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-18] (pol.).
  5. ↑ Monika Mokrzycka-Pokora: Monika Strzępka. Culture.pl. [dostęp 2016-09-16].
  6. ↑ nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!, reż. Monika Strzępka [online], afiszteatralny.pl [dostęp 2016-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-04].
  7. ↑ Paszporty Polityki 2010 przyznane [online], Polskie Radio [dostęp 2022-12-10] [zarchiwizowane z adresu].
  8. ↑ Ustalenia, które zostały ustalone w bazie filmpolski.pl
  9. ↑ Ustalenia, które zostały ustalone, reż. Magda Mosiewicz [online], afiszteatralny.pl [dostęp 2016-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2025-07-10].
  10. ↑ Strzępka: Nie mam już siły słuchać, że jeśli jestem artystką, to jestem pierdolnięta i rozpieprzę kasę. krytykapolityczna.pl, 5 listopada 2021. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  11. ↑ Instytut Teatralny, Warszawa. Monika Strzępka wygrała konkurs na dyrektorkę Teatru Dramatycznego | e-teatr.pl [online], Teatr w Polsce – polski wortal teatralny [dostęp 2022-01-22] [zarchiwizowane z adresu 2024-11-25] (pol.).
  12. ↑ Koniec epoki Tadeusza Słobodzianka. Monika Strzępka dyrektorką Teatru Dramatycznego w Warszawie [online], Onet Kultura, 22 stycznia 2022 [dostęp 2022-01-22] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-08] (pol.).
  13. ↑ Reżyserka Monika Strzępka nową dyrektorką Teatru Dramatycznego [online], TVN Warszawa [dostęp 2022-01-22] [zarchiwizowane z adresu 2022-12-07] (pol.).
  14. ↑ Dyrekcja [online], teatrdramatyczny.pl [dostęp 2022-11-03] [zarchiwizowane z adresu 2022-11-03].
  15. ↑ Monika Strzępka: Koncepcja programowa Teatru Dramatycznego m. stołecznego Warszawa Moniki Strzępki. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  16. ↑ Monika Strzępka wydała oświadczenie. "Traktuję tę decyzję jako cios" [online], Onet Kultura, 26 listopada 2022 [dostęp 2022-11-29] [zarchiwizowane z adresu 2024-05-25] (pol.).
  17. ↑ Katarzyna Kowalewska: Strzępka mówi o... kolektywie. teatr-pismo.pl, wrzesień 2025. [dostęp 2025-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  18. ↑ a b Karolina Felberg: Terapia szokowa. Co się dzieje w warszawskim Teatrze Dramatycznym?. Oko.press, 19 listopada 2023. [dostęp 2025-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  19. ↑ Arkadiusz Gruszczyński. Pół miliona na spektakl i nonszalanckie umowy. „Gazeta Stołeczna”, s. V, 13 lutego 2025. 
  20. ↑ Warszawa. Oświadczenie Moniki Strzępki. e-teatr.pl, 27 grudnia 2023. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  21. ↑ Zmiany w Teatrze Dramatycznym [online], Urząd m.st. Warszawy [dostęp 2024-01-05] [zarchiwizowane z adresu 2024-07-17] (pol.).
  22. ↑ Katarzyna Kowalewska: Strzępka mówi o Heksach. teatr-pismo.pl, wrzesień 2025. [dostęp 2025-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  23. ↑ Pół miliona na spektakl, którego nikt nie zobaczył. Wyniki kontroli w Teatrze Dramatycznym. warszawa.tvp.pl, 12 lutego 2025. [dostęp 2025-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  24. ↑ Dawid Dudko: Monika Strzępka w sądzie, zapadła decyzja. "Na tym nam zależało". onet.pl, 4 marca 2025. [dostęp 2025-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  25. ↑ Katarzyna Kowalewska: Strzępka mówi o... ratuszu. teatr-pismo.pl, wrzesień 2025. [dostęp 2025-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  26. ↑ Bitwa warszawska 1920 [online], Stary Teatr [dostęp 2020-12-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-16] (pol.).
  27. ↑ Reż. Monika Strzępka. Klątwa. odcinki z czasu beznadziei. [dostęp 2017-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-04)].
  28. ↑ nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU! [online], Stary Teatr [dostęp 2020-12-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-17] (pol.).
  29. ↑ Triumf woli [online], Stary Teatr [dostęp 2020-12-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-02-27] (pol.).
  30. ↑ Rok z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej [online], Stary Teatr [dostęp 2020-12-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-23] (pol.).
  31. ↑ Jeńczyna [online], Stary Teatr [dostęp 2020-12-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-22] (pol.).
  32. ↑ M.G.. e-teatr.pl. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  33. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Monika Strzępka, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2025-08-09].
  34. ↑ Nominacje do Nagrody im. Krzysztofa Krauze. filmpolski.pl, 16 listopada 2025. [dostęp 2025-12-06]. [zarchiwizowane z tego adresu].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Monika_Strzępka&oldid=79361923”