Monitoring powietrza atmosferycznego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyniki globalnego monitoringu stężenia ozonu w atmosferze
Wyniki monitoringu stężenia CO2 na Mauna Loa
Wyniki jednodniowego monitoringu jakości powietrza, prowadzonego przez EPA USA

Monitoring powietrza atmosferycznegomonitoring, pozwalający uzyskać dane o stężeniach składników powietrza (np. ozon, CO2) – w tym zanieczyszczeń – na określonym obszarze (skala lokalna, regionalna, krajowa, globalna). W przypadku zanieczyszczenia powietrza bierze się pod uwagę wzajemnie uzupełniające się wyniki kontroli emisji (ilości zanieczyszczeń wprowadzanych do atmosfery) i imisji (aktualne stężenia zanieczyszczeń)[1].

Regularne pomiary emisji pozwalają obliczać stężenia zanieczyszczeń w otoczeniu instalacji metodami modelowania rozprzestrzeniania się (zob. np. modelowanie dyspersji odorantów)[2].

Monitoring powietrza atmosferycznego jest prowadzony za pomocą globalnej, krajowej, regionalnej i lokalnej sieci stacji pomiarowych oraz w laboratoriach mobilnych, w tym satelitarnych (metody teledetekcji).

Rutynowe naziemne pomiary aktualnego stężenia zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego (imisja) przeprowadza się 1,5 metra nad ziemią lub 1,5 metra powyżej górnej linii zabudowania. Ich celem jest:

  • rejestracja danych o wielkości stężeń zanieczyszczeń powietrza, które są podstawą długotrwałych działań prowadzących do zmniejszenia stopnia zanieczyszczenia atmosfery lub do zapobiegania wzrostowi ponad poziom dopuszczalny[a] (określanie tła zanieczyszczeń dla nowych instalacji),
  • bieżąca kontrola stopnia zanieczyszczenia powietrza oraz sygnalizowanie zagrożeń w wypadku wystąpienia stężeń przekraczających wartości dopuszczalne.

Sieć krajowa w Polsce składa się z 81 wyspecjalizowanych stacji pomiarowych, gdzie prowadzi się codzienne pomiary całodobowe podstawowych zanieczyszczeń (CO, CO2, SOx, NOx, HCl, aerozole atmosferyczne). Sieć regionalna i lokalna w Polsce obejmuje 390 stacji zlokalizowanych w miastach > 20 tys. ludności oraz dodatkowo 60 stacji jest ulokowanych w uzdrowiskach. Pomiary są prowadzone przez Państwowy Monitoring Środowiska (PMŚ) w GIOŚ[1][3][4] we współpracy z innymi jednostkami organizacyjnymi podlegającymi Ministerstwu Środowiska oraz z jednostkami podległymi Ministerstwu Zdrowia (m.in. Państwowa Inspekcja Sanitarna, Centralny Instytut Ochrony Pracy).

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mowa o poziomach uznanych za dopuszczalne w powietrzu atmosferycznym, określanych w Polsce przez Ministra Środowiska, a nie o wartościach NDS,które są ustalane przez Ministra Zdrowia i dotyczą środowiska pracy (BHP).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Monitoring jakości powietrza (pol.). W: Strona internetowa PMŚ GIOŚ [on-line]. GIOŚ. [dostęp 2016-02-12].
  2. Załącznik 3 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (referencyjne metodyki modelowania) (Dz.U. z 2010 r. nr 16, poz. 87)"
  3. GIOŚ Warszawa: Badania tła zanieczyszczenia atmosfery według programów międzynarodowych (pol.). www.gios.gov.pl. [dostęp 2016-02-13].
  4. EMEP – European Monitoring and Evaluation Programme. www.emep.int. [dostęp 2012-04-26].