Muzeum Łużyckie w Budziszynie
![]() Budynek muzeum (dawny skład solny) | |
Państwo | |
---|---|
Kraj związkowy | |
Miejscowość | |
Adres |
Ortenburg 3 |
Data założenia |
1856 / 1974 |
Zakres zbiorów |
etnografia, kultura, historia |
Wielkość zbiorów |
35 000 |
Dyrektor |
Christina Boguszowa |
51°11′00,0791″N 14°25′09,5380″E/51,183355 14,419316 | |
Strona internetowa |
Muzeum Łużyckie w Budziszynie (górnołuż. Serbski muzej Budyšin, niem. Sorbisches Museum in Bautzen) – muzeum kultury Serbołużyczan zlokalizowane w Budziszynie przy Ortenburg 3[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Początki zbiorów placówki sięgają roku 1856, kiedy to Maćica Serbska uruchomiła swoją Sekcję Starożytności. Początkowo gromadzono głównie zabytki archeologiczne i rzemiosło łużyckie. Za namową Arnošta Muki postanowiono rozszerzyć kolekcję i utworzyć samodzielne muzeum serbołużyckie. Stało się to na fali tworzenia regionalnych muzeów etnograficznych w całej Europie. Placówka powstała w roku 1900 w pomieszczeniach Domu Serbskiego[1].
W 1937 naziści niemieccy wydali zakaz działalności kulturalnej Serbołużyczan. Zbiory muzealne przekazano do Muzeum Miejskiego. Dom Serbski zamknięto. Uległ on wypaleniu w czasie bitwy budziszyńskiej w 1945. Zbiory ponownie udostępniono zwiedzającym w 1974 w pomieszczeniach dawnego miejskiego składu soli (górnołuż. sólnica) pochodzącego z 1782. Był to wówczas oddział Muzeum Miasta Budziszyna. W międzyczasie otwarto też izbę muzealną w Hoyerswerdzie. Od 1989 muzeum jest placówką samodzielną[1].
Zbiory
[edytuj | edytuj kod]Muzeum zgromadziło około 35 000 inwentaryzowanych eksponatów, głównie związanych z dziedzictwem materialnym, ale też zdjęć i literatury, a także dzieła sztuki serbołużyckich twórców (obrazy, grafiki, plakaty i rzemiosło artystyczne). Bogato reprezentowana jest kolekcja strojów ludowych. Biblioteka liczy około 6500 tomów. Najcenniejszym dziełem jest w niej górnołużycka Cyrkwinska agenda z 1696 roku[1].
Dyrektorzy
[edytuj | edytuj kod]Okres | Nazwisko |
---|---|
1900–1908 | Jakub Šewčik |
1908–1932 | Michał Wjerab |
1932–1934 | Pawoł Nedo |
1935–1941 | Jan Meškank |
1957–1959 | Gerhard Mölke |
1961–1980 | Arnošt Kowar |
1982–1992 | Hanka Fascyna |
1993–2014 | Tomasz Nawka |
wot 2014 | Christina Boguszowa |
Galeria
[edytuj | edytuj kod]-
Dom Serbski (pierwsza siedziba muzeum)
-
Nowy Testament (tłumaczenie Michała Frencla)
-
Hauspostille (górnołuż. Domjaca postila) Marcina Lutra
-
Otwarcie muzeum w 1989 jako samodzielnej placówki