Nadwodnik naprzeciwlistny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nadwodnik naprzeciwlistny
Elatine hydropiper.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina nadwodnikowate
Rodzaj nadwodnik
Gatunek nadwodnik naprzeciwlistny
Nazwa systematyczna
Elatine hydropiper L.
Sp. Pl. 1: 367. 1753

Nadwodnik naprzeciwlistny (Elatine hydropiper L. em. Oeder) – gatunek rośliny z rodziny nadwodnikowatych (Elatinaceae Dumort.).

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje na części obszaru Europy i Azji. W Polsce podawany był dawniej z licznych stanowisk w północnej części kraju, ale na większości tych stanowisk nie potwierdzono jego występowania. Obecnie najliczniej występuje w Kotlinie Oświęcimskiej i na Płaskowyżu Rybnickim. Odkryto też nowe jego stanowiska na Równinie Opolskiej i w Kotlinie Żywieckiej. W Karpatach występuje na jednym tylko stanowisku w Beskidzie Małym, na południowych obrzeżach Jeziora Międzybrodzkiego[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga 
Do 15 cm długości, płożąca, drobna, cienka, rozgałęziona. Wykształca w węzłach korzenie przybyszowe.
Liście 
Ułożone naprzeciwlegle po dwa. Ogonek liściowy do 3 razy dłuższy od blaszki. Blaszka podłużnie eliptyczna lub łopatkowata, 5-10 mm długości i 0,5-2,5 mm szerokości[2].
Kwiaty 
4-krotne. Płatki korony długości działek kielicha, jasnoczerwone lub różowe.
Owoc 
Torebka. Nasiona wydłużone, podkowiasto zagięte, o nierównych ramionach.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna. Rośnie na wilgotnej, mulistej glebie na obrzeżach zbiorników wodnych. Kwitnie od lipca do września. Liczba chromosomów 2n=40. Gatunek charakterystyczny zespołu Eleocharetum ovatae[3].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Kategorie zagrożenia gatunku:

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-18].
  2. 2,0 2,1 Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  3. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  4. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.