Norbert Szadbej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Norbert Szadbej
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 6 czerwca 1883
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 42 Pułk Piechoty
64 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Medal Zwycięstwa

Norbert Justyn Szadbej (ur. 6 czerwca 1883, zm. 1940 w Kijowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława. Służył w I Korpusie Polskim w Rosji. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923 roku był dowódcą I batalionu 42 Pułku Piechoty w Białymstoku[1]. W 1928 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Piechoty z lokatą 1[2]. Był wówczas przydzielony do 64 Pułku Piechoty, stacjonującego w garnizonie Grudziądz, i pełnił funkcję oficera placu Kowel. Został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 30 czerwca 1929[3][4]. W 1934 był zweryfikowany w korpusie oficerów piechoty z lokatą 12.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez sowietów. Został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 43/1-41 oznaczony numerem 3232, jego tożsamość została podana jako Kordbert Szadbej)[5]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]