Nowa Rzeczowość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nowa Rzeczowość (niem. Neue Sachlichkeit), także Realizm Magiczny[potrzebny przypis] – kierunek w sztuce niemieckiej przełomu lat 20. i 30. XX w., przeciwstawiający się ekspresjonizmowi i abstrakcjonizmowi[1]. Artyści tego nurtu zastąpili wizyjność i symbolizm ekspresjonizmu przedstawiając rzeczywistość obiektywnie, często o zabarwieniu satyrycznym. Zamiast ku abstrakcjonizmowi, zmierzali ku realizmowi (czy wręcz naturalizmowi), czasem dość brutalnemu i cynicznemu. Ich sztuka była reakcją na społeczną, polityczną i gospodarczą sytuację w powojennych Niemczech.

Do twórców tego nurtu zalicza się przede wszystkim George Grosza i Otto Diksa[2], a także Maksa Beckmanna, Aleksandra Kanoldta, Georga Schrimpfa, Karla Hubbucha[1], Christiana Schada[2] i Rudolfa Schlichtera.

Twórcą pojęcia "Nowa Rzeczowość" był Gustav Friedrich Hartlaub, dyrektor Kunsthalle Mannheim – miejscowego muzeum sztuki[1]. Określił nim ramy wystawy, którą wymyślił w 1923, a która odbyła się w 1925[1][a]. Inną nazwę nurtu, "Realizm Magiczny", stworzył w 1925 Franz Roh (pojawiła się ona w jego książce Nach-Expressionismus).

Galeria[edytuj]

Uwagi

  1. Spotyka się informację, jakoby sama wystawa odbyła się w 1923

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Susanna Partsch: Kunst-Epochen. 20. Jahrhundert I. Stuttgart: Reclam, 2002, s. 312. ISBN 978-3-15-018178-2. (niem.)
  2. a b Neue Sachlichkeit - Art Term (ang.). Tate Glossary. [dostęp 16 lipca 2017]. [zarchiwizowane z tego adresu (16 lipca 2017)].

Bibliografia[edytuj]

  • A. Kotula, P. Krakowski: Malarstwo, rzeźba, architektura. Wybrane zagadnienia plastyki współczesnej. Warszawa: 1972.