Oddychanie holotropowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Oddychanie holotropowe (dosłownie: zmierzanie do całości, z gr. holos - całość, trepein - zmierzanie w kierunku czegoś) - technika psychoterapeutyczna opracowana przez Stanislava Grofa wspólnie z żoną Christiną Grof, umożliwiająca dostęp do odmiennych stanów świadomości. Metoda łączy w sobie pogłębione i przyspieszone oddychanie, oraz relaksację i muzykę jako czynniki wspomagające.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Przyspieszenie tempa i pogłębienie oddechu ma zdaniem zwolenników metody rozluźniać psychologiczne mechanizmy obronne prowadząc do wyzwolenia odmiennego stanu świadomości i wyłonienia się materiału nieświadomego i nadświadomego. Tak uzyskany stan ma aktywować naturalne wewnętrzne procesy uzdrawiające, poprzez serię głębokich przeżyć, których treści są unikalne i właściwe dla konkretnej osoby i jej stanu w danym czasie. Innymi słowy "wewnętrzna inteligencja" ma "zająć się" tym, co jest w danej chwili najistotniejsze w procesie uzdrawiania (rozwoju). Każda sesja, pomimo powtarzalnych motywów, jest odmienna. Podczas oddychania holotropowego uwalniana ma być zblokowana w organizmie energia, nastąpić ma integracja wyłaniających się emocjonalnych przeżyć. Po sesji oddychania holotropowego praktykowane jest rysowanie mandali jako technika wspomagająca proces integracji rzekomo wyłonionego materiału.

Oddychanie holotropowe przeprowadzane jest zazwyczaj w grupach, w których wyróżnia się obserwatora i osobę (osoby) doświadczającą. Rolą obserwatora jest asystowanie osobie przechodzącej proces oddychania i jak najmniejsza, możliwie żadna ingerencja.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

W swojej książce Przygoda odkrywania samego siebie Stanislav Grof opisuje swoje doświadczenia i eksperymenty z oddychaniem holotropowym.

Quote-alpha.png
Głównym tematem książki jest całe spektrum doświadczeń zaobserwowanych w trakcie sesji psychodelicznych i możliwość ich powodowania przez różne formy nie związanych z entheogenami eksperymentalnych psychoterapii, takich jak hipnoza badawcza, terapia pierwotna, praca neoreichiańska, praktyka Gestalt, nagi maraton, wodna energetyka i rozmaite odmiany rebirthingu.

Pierwsza część książki skupia się przede wszystkim na rozwiniętej kartografii psyche, stanowiącej rezultat pracy klinicznej autora z psychodelikami.

Druga część prezentowanego tomu omawia szczegółowo podstawowe zasady terapii holotropicznej, eklektycznej techniki psychoterapeutycznej nie stosującej psychodelików.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Według niektórych krytyków Oddychanie holotropowe to wywoływanie hiperwentylacji nie uzasadnionej potrzebami metabolicznymi ustroju[1]. Takie działanie może prowadzić do hipokapni[1], zaś ta ostatnia może prowadzić do okresowego bezdechu, odruchowego niedokrwienia mózgu oraz do alkalozy[2].

Rhinewine i Williams (2007), odwołując się do literatury medycznej dotyczącej hiperwentylacji w kontekście artykułu teoretycznego o oddychaniu holotropowym, stwierdzają jednak, że "procedura dobrowolnej hiperwentylacji okazała się bezpieczna wskutek medycznego monitorowania potencjalnych stanów niepożądanych, zaś wiele studiów wykazało, że jest pomocna w leczeniu niepokoju oraz jako narzędzie diagnostyczne i znieczulające."[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mała encyklopedia medycyny, Tom II, Wydanie trzecie uzupełnione, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1987, ISBN 83-01-06177-4 str, 408, hasło hiperwentylacja
  2. Mała encyklopedia medycyny, Tom II, Wydanie trzecie uzupełnione, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1987, ISBN 83-01-06177-4 str. 406 hasło hiperkapnia (w haśle tym występuje również opis hipokapni)
  3. Rhinewine, J. P., Williams, O. J. "Holotropic Breathwork: The Potential Role of a Prolonged, Voluntary Hyperventilation Procedure as an Adjunct to Psychotherapy". Journal of Alternative and Complementary Medicine, Vol. 13(7), September 2007. pp. 771–776. 2007

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]