Oglądalność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Oglądalnośćprocent grupy docelowej oglądający dany program telewizyjny, stację telewizyjną, reklamę, itp. Wyniki badań telemetrycznych są źródłem informacji dla stacji telewizyjnych, dzięki którym nadawcy wiedzą jak konstruować ramówki, by cieszyły się popularnością wśród widzów. Natomiast domy mediowe posługują się wynikami jako narzędziem do planowania kampanii reklamowych.

Oglądalność w Polsce[edytuj]

Oglądalność czterech największych stacji telewizyjnych w Polsce (TVP1, TVP2, Polsat, TVN) w latach 1998-2014 według AGB Nielsen Media Research
Oglądalność pięciu stacji telewizyjnych mających obecnie co najmniej 2% udziałów w rynku od 1998 roku według AGB Nielsen Media Research (TVP Info w latach 1994-2002 TVP Regionalna, zaś w latach 2002-2007 TVP3, TV4 w latach 1998-2000 Nasza TV, TVN 7 w latach 1996-2002 RTL 7)
Oglądalność według nadawców w 2012 roku

W Polsce oglądalność mierzona jest od 1996 roku przez ośrodek badawczy AGB Nielsen Media Research, część koncernu Nielsen Company. Oddziały tej firmy mierzą oglądalność w ponad 25 krajach świata. W latach 1997-2011 badania telemetryczne prowadził również instytut TNS Polska (wcześniej pod nazwą TNS OBOP). TNS Polska prowadziła pomiar oglądalności wyłącznie dla TVP, która zdecydowała się przejść na wyniki Nielsena. Od 2011 roku wszyscy uczestnicy rynku (tj. stacje telewizyjne, domy mediowe i reklamodawcy, korzystają danych telemetrycznych od jednego dostarczyciela, co jest standardem także w innych państwach świata[1].

Z uwagi na metodologię badań wyniki oglądalności są podawane dla każdej minuty. Oznacza to, że oglądalność programu jest średnią z jego minutowych oglądalności. W 2016 r. Nielsen Audience Measurement bada oglądalność 164 stacji[2] dla telewizji linearnej.

Od 2015 r. Instytut Nielsen Audience Measurement prowadzi badania telemetryczne na grupie 2000 gospodarstw domowych (ponad 5400 osób powyżej 4. roku życia) odzwierciedlającej strukturę demograficzną Polski, tworzących tzw. panel. Gospodarstwo domowe (zgodnie z definicją przyjętą przez instytut) to grupa ludzi spokrewnionych lub niespokrewnionych, które razem mieszkają i wspólnie się utrzymują. Panel był stopniowo zwiększany (do końca 2014 roku liczył 1700 gospodarstw domowych, wcześniej odpowiednio 1650 i 1250). Jego rozbudowa była efektem m.in. wzrostu liczby dostępnych w Polsce kanałów telewizyjnych.

Panel jest konstruowany głównie na podstawie takich zmiennych jak region geograficzny zamieszkania ludzi, wielkość ich miejscowości, wielkość gospodarstwa domowego oraz rodzaj odbieranego sygnału telewizyjnego (odbiór z anteny naziemnej, kablowy i satelitarny). W procesie jego budowy mają znaczenie też takie czynniki jak liczba telewizorów w gospodarstwie domowych, struktura demograficzna jego członków (wiek, płeć, wykształcenie) oraz przynależność ludzi do grup społeczno-zawodowych.

Do konstrukcji panelu i jego modyfikacji służą dane z dwóch źródeł: dane demograficzne publikowane przez GUS oraz specjalistyczne badanie analizy struktury społeczeństwa Establishment Survey prowadzone w ramach badania założycielskiego, którego celem jest szczegółowe scharakteryzowanie populacji gospodarstw domowych posiadających dostęp do sygnału telewizyjnego, które jest prowadzone dwa razy w roku w fali wiosennej i jesiennej, przez niezależną firmę badawczą (np. w 2014 roku był to AC Nielsen). Badaniem objętych jest rocznie 8 tys. gospodarstw domowych losowanych z bazy adresów GUS. Badanie założycielskie ma ustalić ile procent gospodarstw domowych w Polsce posiada telewizor, jak dużo jest domów z więcej niż jednym odbiornikiem telewizyjnym oraz z jakich źródeł sygnału telewizyjnego korzystają ich członkowie. Badanie ma wyłonić też bazę adresów, którą służą do rekrutacji panelistów. Pozyskiwanie gospodarstw domowych do próby badawczej odbywa się poprzez wywiady telefoniczne i osobiste. Co roku instytut dokonuje wymiany 15-20% gospodarstw wchodzących w skład panelu.

Podstawowym narzędziem badania oglądalności jest telemetr – urządzenie podłączane do sprzętu telewizyjnego w gospodarstwach domowych wybranych do udziału w panelu, które rejestruje czas włączenia i wyłączenia telewizora oraz identyfikator oglądanej stacji (np. poprzez identyfikację nadawanego przez nią dźwięku). Nieodłącznym elementem telemetru jest specjalny pilot, który umożliwia widzowi zalogowanie się do systemu telemetrycznego, jak również przekazanie innych danych. Każdy członek gospodarstwa domowego za pomocą pilota, przedstawia się, informuje system, że właśnie zaczął lub skończył oglądać program. Piloty posiadają też przyciski dla logowania się przez gości oraz pozwalają na oceny programów[3].

W 2016 r. instytut korzysta z 3 rodzajów mierników: TVM 2 - służącego do pomiaru telewizji analogowej (jest stosowany jeszcze w analogowych telewizjach kablowych) oraz urządzeń służących od pomiaru oglądania telewizji cyfrowej - TVM4 i Unitam (ten ostatni umożliwia też na pomiar oglądania programów na żądanie, telewizji interaktywnej czy pozycji nagrywanych na dekoder PVR i odtwarzanych później).

Każdego dnia dane o oglądaniu telewizji w gospodarstwie domowym zbierane są w pamięci telemetra i w nocy między godz. 2.00 a 6.00 (za pomocą telefonii stacjonarnej lub komórkowej) są przesyłane do centrum obliczeniowego Nielsen Audience Measurement. W przypadku braku połączenia z miernikiem danego dnia w konkretnym domu, podejmuje próbę połączenia kolejnej nocy. Część danych z gospodarstw domowych jest odrzucanych (np. jeśli w mieszkaniu włączono telewizor, ale nikt nie zalogował się na pilocie; gdy odbiornik telewizyjny był włączony non stop przez 24 godziny; bądź gdy zarejestrowano oglądanie telewizji na częstotliwości, której nie ma w bazie firmy). Pozostałe ściągnięte z telemetrów dane są poddawane procesowi ważeniu, który ma sprawić by ich wyniki były dopasowane jak najlepiej do struktury społeczeństwa.

Instytut cały czas nagrywa sygnał monitorowanych przez siebie stacji telewizyjnych, a pracownicy przeglądają je, opisując czas rozpoczęcia i zakończenia wszystkich audycji. Kolejno dane zebrane z telemetrów są dopasowywane do danych o godzinach emisji programów z poprzedniej doby. Na tej podstawie system komputerowy wylicza oglądalność poszczególnych audycji telewizyjnych.

Dane telemetryczne pozwalają rónież poznać udział w rynku poszczególnych stacji telewizyjnych, profil demograficzny telewidzów konkretnych programów i stacji, widownię bloków reklamowych i stopień dotarcia kampanii reklamowych do widzów. Klienci Nielsen Audience Measurement dostęp do danych mają poprzez oprogramowanie Arianna, która pozwala im tworzyć różne, spersonalizowane analizy oglądalności.

Badania nie uwzględniają TV Trwam, która nie jest monitorowana przez Nielsen Audience Measurement[4].

W 2016 r. Nielsen planuje uruchomić w Polsce pomiar oglądalności reklam w internecie (Digital Ad Ratings)[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy