Ojciec zadżumionych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ojciec zadżumionych
Ilustracja
Pierwszy, tytułowy obraz w książce wydanej z okazji 100 lecia narodzin Juliusza Słowackiego
Autor Juliusz Słowacki
Data powstania 1838
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Paryż
Język polski
Data wydania 1839

Ojciec zadżumionychpoemat Juliusza Słowackiego z 1838 roku. Napisany prawdopodobnie we Florencji. Został wydany rok później w Paryżu w dziele Trzy poema. Utwór reprezentuje tzw. poezję egzystencji (A. Witkowska) w twórczości Słowackiego.

Opiera się na opowieści, którą Słowacki usłyszał w Al-Arisz, w trakcie podróży do Palestyny w roku 1836. Była to historia Araba, tytułowego ojca zadżumionych, któremu ta choroba zabrała żonę i siedmioro dzieci. Mężczyzna nie buntuje się ani nie pogrąża w skrajnej rozpaczy; przyjmuje postawę bliską biblijnemu Hiobowi. Oddziela się także od świata ludzi nie dotkniętych epidemią dżumy.

W utworze nadzieja przeplata się z rozpaczą. Mężczyzna opowiada o etapach kwarantanny i kolejnych zgonach najbliższych sobie osób. W kompozycję utworu włączone są opisy pustyni, mają one podkreślić bezsilność bohaterów wobec rzeczywistości oraz bezduszność przyrody w kontraście z głębokimi rozterkami egzystencjalnymi bohatera. Narrator analizuje odbiór wrażeń poprzez własne, w tym przypadku tragiczne, przeżycia.

W 1883 poemat jako pierwsze dzieło Słowackiego został przetłumaczony na język hebrajski[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jehuda Warszawiak. Słowacki w języku Biblii. „Nasz Przegląd”, s. 10, 1939-07-09 (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]