Osiedle Złotej Jesieni (Kraków)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Osiedle Złotej Jesieni
Ilustracja
Widok osiedla od strony ul. Obrońców Krzyża.
Państwo  Polska
Miasto Kraków
Dzielnica XVI Bieńczyce
Data budowy 1964–1968
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Osiedle Złotej Jesieni
Osiedle Złotej Jesieni
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Osiedle Złotej Jesieni
Osiedle Złotej Jesieni
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Osiedle Złotej Jesieni
Osiedle Złotej Jesieni
Ziemia50°05′28,5″N 20°01′33,0″E/50,091250 20,025833

Osiedle Złotej Jesieni[1] – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVI Bieńczyce, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osiedle Złotej Jesieni stanowi część Bieńczyc Nowych - założenia architektoniczno-urbanistycznego, w zamierzeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek[2][3][4]. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców - ok. 5,5 tys. na jednym osiedlu[2]. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej - szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki[2][4]. Oprócz Osiedla Złotej Jesieni w skład Bieńczyc Nowych wchodzą jeszcze osiedla Strusia, Kalinowe, Na Lotnisku, Wysokie, Kazimierzowskie, Jagiellońskie, Przy Arce, Niepodległości oraz Albertyńskie[2][4]. Realizacja zespołu urbanistycznego odbyła się w latach 1962-1979[4].

Dawniej osiedle hoteli robotniczych, obecnie w większości poprzerabianych na mieszkania.

Usytuowanie[edytuj | edytuj kod]

Za granice osiedla można uznać:

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alfabetyczny wykaz ulic Miasta Krakowa. 2005-01-26 (akt.). [dostęp 2015-09-30].
  2. a b c d Nowa Huta Architektoniczny portret miasta drugiej połowy XX wieku. Kraków: Miasto Kraków, 2018, s. 107, 110. ISBN 978-83-948244-3-3.
  3. Bieńczyce - założenie urbanistyczne. W: Krakowski Szlak Modernizmu [on-line]. [dostęp 2019-06-28].
  4. a b c d Bieńczyce osiedla mieszkaniowe i Planty Bieńczyckie. W: Stowarzyszenie Architektów Polskich Oddział Kraków [on-line]. [dostęp 2019-06-28].
  5. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-12-05].