Otton Grosser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otton Grosser
Ilustracja
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data urodzenia 1 listopada 1883
Data i miejsce śmierci 12 lutego 1943
okol. Stefanowa
Przebieg służby
Lata służby do 1930
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Oddział IV Sztabu Generalnego
2 Pułk Kolejowy
2 Pułk Saperów Kolejowych
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Otton Grosser (ur. 1 listopada 1883, zm. 12 lutego 1943 k. Stefanowa) – polski urzędnik Kolei Państwowych, podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego.

19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę Oddziale IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[1]. 1 czerwca 1921 roku pełnił nadal służbę w Oddziale IV Sztabu MSWojsk w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 4 Pułk Strzelców Podhalańskich[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 398. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów kolejowych. W latach 1923-1924 pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisku wojskowego komisarza kolejowego, pozostając oficerem nadetatowym 2 Pułku Wojsk Kolejowych w Jabłonnie (od 1 października 1924 roku – 2 Pułku Saperów Kolejowych)[4][5]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów saperów kolejowych[6]. W 1928 był delegatem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego przy Ministerstwie Komunikacji, nadal będąc przydzielonym do 2 Pułku Saperów Kolejowych[7]. Z dniem 4 grudnia 1928 roku został przeniesiony z korpusu oficerów saperów kolejowych do korpusu oficerów inżynierii i saperów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku[8]. Z dniem 31 stycznia 1930 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 2 Batalionu Mostów Kolejowych w Jabłonnie[9].

Został pracownikiem Kolei Państwowych. Mianowany na stanowisko wicedyrektora Okręgowej Dyrekcji Kolei Państwowych w Katowicach, a z tej posady w lipcu 1933 został pełniącym obowiązki dyrektora (po odejściu inż. Stanisława Łaguny)[10]. W marcu 1936 został dyrektorem Okręgowej Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie (także zastępując S. Łagunę)[11]. Pełniąc to stanowisko na początku 1938 został mianowany przez Ministra Komunikacji płk. Juliusza Ulrycha przedstawicielem lotnictwa do Państwowej Rady Sportu Lotniczego[12]. 16 kwietnia 1936 został wybrany prezesem zarządu Lwowskiego Okręgu Wojewódzkiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[13]. Pod koniec 1938 został mianowany na stanowisko dyrektora Warszawskiej Dyrekcji Kolejowej[14].

Był drugim mężem aktorki Ireny Solskiej[15][16].

Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną. Został oficerem Armii Krajowej. Pełnił funkcję szefa Biura Wojskowego Komunikacji Komendy Głównej AK[17]. Został aresztowany przez Niemców i rozstrzelany podczas egzekucji w Lasach Chojnowskich 12 lutego 1943.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 233, 640.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 32.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 11, 984, 993.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 11, 899, 905.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 118.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 635, 639.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 11.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1930 roku, s. 32.
  10. Zmiany na kierowniczych stanowiskach kolejowych. „Codzienna Gazeta Handlowa”, s. 1, Nr 167 z 25 lipca 1933. 
  11. Kronika miejska. Pożegnanie dyr. inż. Łaguny. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 54 z 6 marca 1936. 
  12. Nominacja dyr. Grossera. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 28 z 6 lutego 1938. 
  13. Komunikaty. Nowy zarząd Lwowskiego Okręgu Wojewódzkiego LOPP. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 91 z 22 kwietnia 1936. 
  14. Dyr. PKP Otto Grosser wyjeżdża do Warszawy. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 288 z 28 grudnia 1938. 
  15. Irena Solska w bazie Filmweb
  16. Irena Solska. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 2015-10-09].
  17. VIII. Departament Rolnictwa. dws-xip.pl. [dostęp 2015-10-09].
  18. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 282.

Bibliografia[edytuj]