Owca śnieżna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Owca śnieżna
Ovis nivicola[1]
Eschscholtz, 1829
ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

parzystokopytne

Rodzina

wołowate

Podrodzina

koziorożce

Rodzaj

owca

Gatunek

owca śnieżna

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Owca śnieżna[3][4] (Ovis nivicola) – gatunek ssaka z rodziny wołowatych, blisko spokrewniony z północnoamerykańskimi dzikimi owcami jukońską i kanadyjską. Przez część systematyków owca śnieżna uważana jest za podgatunek owcy jukońskiej lub kanadyjskiej, w polskiej literaturze zoologicznej również opisywana była pod nazwą Ovis dalli[5] lub Ovis canadensis nivicola[6].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 140–175 cm, długość ogona do 15 cm, wysokość w kłębie ok. 100 cm, masa ciała do 100 kg. Ubarwienie szarożółte lub ciemnobrunatne, spód biały lub kremowy. Masywne, ślimakowe rogi, u samców o długości do 89 cm (rekordowy okaz posiadał rogi długości 111 cm[7]), u samic cieńsze i krótsze. Owce śnieżne zamieszkują otwarte tereny górskie. Występują w środkowej, północnej i wschodniej Syberii.

Reprodukcja[edytuj | edytuj kod]

Samice osiągają dojrzałość płciową po 2 latach, samce w wieku 5 lat. Okres godowy przypada na październik i grudzień. Młode samce z reguły nie są dopuszczane do samic przez starsze, większe barany. Po ciąży trwającej około 8,5 miesiąca, na świat przychodzi jedno młode. Samica przed porodem opuszcza stado i udaje się w odosobnione miejsce[8].

Behawior[edytuj | edytuj kod]

Tworzy liczne jednopłciowe stada. W grupach kawalerskich o hierarchii decyduje rozmiar rogów, z reguły nie ulega ona zmianom nawet podczas okresu godowego, choć pomiędzy samcami o porównywalnym porożu dochodzić wtedy może do zrytualizowanych potyczek. Zderzenie rogami poprzedza wymiana spojrzeń i póz z oddali. Żywi się trawami i porostami[8].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Caprinae Specialist Group wyróżnia cztery podgatunki owcy śnieżnej (w nawiasie podano kategorię zagrożenia według IUCN każdego z nich)[9]:

Wilson i Reeder wyróżniają jeszcze[10]:

  • O. n. kodarensis Medvedev, 1994
  • O. n. koriakorum Chernyavskii, 1962

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ovis nivicola, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Ovis nivicola, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  6. Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  7. Małgorzata i Izabella Szmurło (tłum.): Góry. Warszawa: Delta, 1997, seria: Encyklopedia Dzikich Zwierząt. ISBN 83-86698-62-4.
  8. a b José R. Castelló, BOVIDS OF THE WORLD Antelopes, Gazelles, Cattle, Goats, Sheep, and Relatives, Princeton University Press, 41 William Street, Princeton, New Jersey 08540, 2016, ISBN ISBN, ISBN 978-0-691-16717-6, ang. str 370.
  9. Shackleton, David M., ed.: Wild sheep and goats and their relatives : status survey and conservation action plan for Caprinae. 1997. ISBN 2-8317-0353-0. [dostęp 2014-02-03]. (ang.)
  10. Wilson & Reeder: Ovis nivicola. Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic. [dostęp 2014-02-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]