Owca śnieżna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Owca śnieżna
Ovis nivicola[1]
Eschscholtz, 1829
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina koziorożce
Rodzaj owca
Gatunek owca śnieżna
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Owca śnieżna[3][4] (Ovis nivicola) – gatunek ssaka z rodziny wołowatych, blisko spokrewniony z północnoamerykańskimi dzikimi owcami jukońską i kanadyjską. Przez część systematyków owca śnieżna uważana jest za podgatunek owcy jukońskiej lub kanadyjskiej, w polskiej literaturze zoologicznej również opisywana była pod nazwą Ovis dalli[5] lub Ovis canadensis nivicola[6] .

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 140–175 cm, długość ogona do 15 cm, wysokość w kłębie ok. 100 cm, masa ciała do 100 kg. Ubarwienie szarożółte lub ciemnobrunatne, spód biały lub kremowy. Masywne, ślimakowe rogi, u samców o długości do 89 cm (rekordowy okaz posiadał rogi długości 111 cm[7]), u samic cieńsze i krótsze. Owce śnieżne zamieszkują otwarte tereny górskie. Występują w środkowej, północnej i wschodniej Syberii.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Caprinae Specialist Group wyróżnia cztery podgatunki owcy śnieżnej (w nawiasie podano kategorię zagrożenia wg IUCN każdego z nich)[8]:

Wilson i Reeder wyróżniają jeszcze[9]:

  • O. n. kodarensis Medvedev, 1994
  • O. n. koriakorum Chernyavskii, 1962

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Huffman Brent: Ovis nivicola, Snow sheep, Siberian bighorn sheep (ang.). www.ultimateungulate.com. [dostęp 29 grudnia 2007].

Przypisy

  1. Ovis nivicola, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Ovis nivicola. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. 4,0 4,1 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Kowalski Kazimierz: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  6. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  7. Małgorzata i Izabella Szmurło (tłum.): Góry. Warszawa: Delta, 1997, seria: Encyklopedia Dzikich Zwierząt. ISBN 83-86698-62-4.
  8. Shackleton, David M., ed.: Wild sheep and goats and their relatives : status survey and conservation action plan for Caprinae. 1997. ISBN 2-8317-0353-0. [dostęp 03 lutego 2014]. (ang.)
  9. Wilson & Reeder: Ovis nivicola. Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic. [dostęp 3 lutego 2014].