P-5 Piatjorka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
P-5 Piatjorka
Ilustracja
Państwo ZSRR
Rodzaj woda-woda
Przeznaczenie przeciwokrętowa
Data konstrukcji 1956
Operacyjność 1960
1990
Długość 10,0 m
Średnica 0,9 m
Rozpiętość 3,7 m
Masa 4 500 kg
Prędkość 1,5 Ma
Zasięg 460 km
Naprowadzanie bezwładnościowe, aktywne radarowe
Masa głowicy 800 kg
Typ głowicy burząca lub atomowa

P-5 Piatjorka (ros. piątka) — radziecki przeciwokrętowy kierowany pocisk rakietowy opracowany pod koniec lat 50 XX wieku. Przystosowany był również do zwalczania celów na lądzie. Jego wariantami rozwojowymi były P-6, P-7, P-35 i Progress. Cała rodzina pocisków została oznaczona w kodzie NATO jako SS-N-3 Shaddock, natomiast wersja bazowania lądowego jako SS-C-1 Sepal.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pocisk został opracowany jako broń przeznaczona do zwalczania grup uderzeniowych amerykańskiej Marynarki Wojennej, których trzonem były lotniskowce. Prace nad systemem rozpoczęły się w 1956, a start pierwszego pocisku miał miejsce w październiku 1959. Wejście na uzbrojenie Marynarki Wojennej ZSRR nastąpiło w 1960.

Używany był na krążownikach rakietowych projektu 58 (typu Groznyj), krążownikach rakietowych projektu 1134 (typu Bierkut), okrętach podwodnych projektu 644 i 665, okrętach podwodnych projektu 651 oraz projektu 659.