Pak Hŏn Yŏng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Pak.
Pak Hŏn Yŏng
Ilustracja
Pak Hŏn Yŏng
Data i miejsce urodzenia 1900
Sinyang-myeon (powiat Yesan)
Data i miejsce śmierci 18 grudnia 1955 lub grudzień 1956
Pjongjang
Korea Północna Wicepremier Korei Północnej
Okres od 9 września 1948
do 3 sierpnia 1953
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Korea Północna Minister spraw zagranicznych Korei Północnej
Okres od 9 września 1948
do 3 sierpnia 1953
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Następca Nam Il
Sekretarz generalny Partii Pracy Korei Południowej
Okres od 23 listopada 1946
do 30 czerwca 1949
Poprzednik utworzono partię
Następca zjednoczenie partii z Partią Pracy Korei Północnej w Partię Pracy Korei
Pak Hŏn Yŏng
Nazwa koreańska
Hangul 박헌영
Hancha 朴憲永
Transkrypcja poprawiona Bak Heon-yeong
Transkrypcja MCR Pak Hŏn Yŏng

Pak Hŏn Yŏng, również Pak Hon Yong lub Bak Heon-yeong (ur. 1900, data śmierci nieznana, prawdopodobnie 1956) – jeden z liderów koreańskiego ruchu komunistycznego podczas okupacji japońskiej w latach 19101945.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Pak Hŏn Yŏng urodził się w rodzinie yangbanów (ród Yeonghae) w miejscowości Sinyang-myeon (powiat Yesan), w północnej części prowincji Cheungcheong. W roku 1919 ukończył szkołę średnią w Gyeongseong (dziś część Seulu, stolicy Korei Południowej).

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1921 podczas pobytu w Szanghaju został członkiem irkuckiej frakcji Komunistycznej Partii Korei. Był także sekretarzem Koreańskiej Ligi Młodzieży Komunistycznej. W styczniu 1922 pojechał do Moskwy, gdzie uczestniczył w spotkaniu należących do Kominternu komunistycznych organizacji z Azji Wschodniej.

W kwietniu 1922 roku został aresztowany. Japońskie władze okupacyjne oskarżyły go o organizowanie nielegalnej partii komunistycznej. Po dwóch latach został zwolniony i zaczął pracę jako dziennikarz w gazetach Chosun Ilbo oraz Dong-a Ilbo. Był jednym z założycieli tajnych struktur Komunistycznej Partii Korei, powstałych 25 kwietnia 1925 roku[1]. Od tej pory aż do końca II wojny światowej działał wyłącznie w podziemiu.

Kariera po zakończeniu II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Tuż po wyzwoleniu, w II połowie sierpnia 1945 roku, Koreańska Partia Komunistyczna wznowiła oficjalną działalność, po formalnym rozwiązaniu w roku 1928. Bak został jej sekretarzem. Oświadczył wówczas, że zgadza się z powojennymi ustaleniami mocarstw na konferencji moskiewskiej (grudzień 1945) i Korea wchodzi na drogę "demokratycznej rewolucji".

W grudniu 1946 rozpoczął budowanie struktur partii komunistycznej na terenie dzisiejszej Republiki Korei, w południowej części Półwyspu Koreańskiego. We wrześniu 1948, pozostając na stanowisku szefa południowokoreańskiej partii robotniczej, został wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych Korei Północnej, która ogłosiła niepodległość 9 września 1948 roku.

Po połączeniu komunistycznych partii obu Korei, w kwietniu 1950 roku Pak został sekretarzem nowej Partii Pracy Korei.

Aresztowanie i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Pak Hŏn Yŏng został aresztowany 3 sierpnia 1953 roku w ramach czystki tzw. frakcji komunistów z Południa, której przeprowadzenie zarządził Kim Ir Sen. 15 grudnia 1955 roku oskarżono go o bycie "amerykańskim szpiegiem" i skazano na karę śmierci[2]. Nie wiadomo dokładnie, kiedy wyrok został wykonany. Według odtajnionych przez Rosjan dokumentów, Pak wciąż żył jeszcze latem 1956 roku. Radziecki ambasador w Korei Północnej, Wasilij Iwanow, odradzał Kim Ir Senowi wykonanie wyroku na Paku. Twierdził, że zabijając Paka, Kim zniechęci do siebie postępowców z Południa, którzy mogli być przydatni do przeprowadzenia siłowej rewolucji komunistycznej na terytorium Korei Południowej. Kim Ir Sen odrzucił jednak sugestie ambasadora, oskarżając Iwanowa o mieszanie się w wewnętrzne sprawy KRL-D.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Formation of the Korean Workers' Party (ang.), GlobalSecurity.org, [dostęp: 19 listopada 2010].
  2. North Korean Purges (ang.), GlobalSecurity.org, [dostęp: 19 listopada 2010].