Panteon w Paryżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Panteon
Obiekt zabytkowy nr rej. PA00088420
Panteon
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Architekt Jacques Germain Soufflot
Wysokość całkowita 83 m
Rozpoczęcie budowy 1758
Ukończenie budowy 1789
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Panteon
Panteon
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Panteon
Panteon
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Panteon
Panteon
Ziemia 48°50′46″N 2°20′45″E/48,846111 2,345833
Strona internetowa
Bryła Panteonu

Panteon (fr. Panthéon) – budowla w Dzielnicy Łacińskiej Paryża, wzniesiona pod koniec XVIII wieku jako kościół pod wezwaniem świętej Genowefy. Od 1885 roku pełni rolę mauzoleum wybitnych Francuzów.

Historia[edytuj]

Król Ludwik XV przysiągł wznieść świątynię ku czci świętej Genowefy, patronki Paryża, w miejscu wczesnochrześcijańskiego kościoła zbudowanego w VI wieku[1] w zamian za przywrócenie zdrowia. Realizacja tego przedsięwzięcia spadła na markiza Marigny, który na architekta wybrał swojego znajomego, Jacques'a Germaina Soufflota. Fundamenty pod tę monumentalną świątynię położono w roku 1758, ale ostateczne ukończenie zostało wykonane przez ucznia Soufflota, Jeana-Baptiste'a Rondeleta w roku 1789.

Od czasów rewolucji Panteon jest miejscem spoczynku wielu sławnych Francuzów i Francuzek. W krypcie Panteonu znajdują się m.in. grobowce: marszałka Jeana Lannes'a, Saint-Hilaire'a, Woltera, Jana Jakuba Rousseau, Honoré Mirabeau, Victora Hugo, Emila Zoli, Jeana Jaurèsa, twórcy pisma dla niewidomych Louisa Braille'a, fizyków Paula Langevina, Piotra Curie, chemika Marcelina Berthelota, uczonej Marii Skłodowskiej-Curie, generała François Marceau, przywódcy ruchu oporu z czasów II wojny światowej Jeana Moulina. Dwukrotnie próbowano Panteonowi przywrócić funkcję religijną, lecz w roku 1885 ostatecznie przeznaczono go na mauzoleum.

Opis architektoniczny[edytuj]

Panteon paryski jest neoklasycystyczną budowlą na planie krzyża greckiego z kopułą centralną i czterema spłaszczonymi kopułami bocznymi oraz z kolumnowym portykiem wejściowym. Uważa się, że jest on wzorowany na Panteonie rzymskim.


Przypisy

  1. Martina Padberg: Sztuka i Architektura – Paryż. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk Sp. z o.o., 2009, s. 279. ISBN 978-3-7588-903-1.