Jean Moulin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy członka francuskiego ruchu oporu. Zobacz też: Jean Moulin – luksemburski lekkoatleta.
Jean Moulin
Max
sierżant sierżant
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1899
Béziers, Francja
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1943
okupowana Francja
Przebieg służby
Formacja  Wolna Francja
Stanowiska przewodniczący Rady Ruchu Oporu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)Order Wyzwolenia (Francja)

Jean Moulin ps. „Max” (ur. 20 czerwca 1899 w Béziers, zm. 8 lipca 1943) – francuski prawnik, urzędnik służby cywilnej. Najwyższy rangą, schwytany przez Niemców, członek francuskiego ruchu oporu w okresie II wojny światowej.

Clayes-sous-Bois, pomnik przed budynkiem poczty, na Placu Republiki

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Béziers w południowo-zachodniej Francji. W 1918 zaciągnął się do wojska, ale nie zdążył wziąć udziału w walce przed zakończeniem I wojny światowej. Po wojnie ukończył studia prawnicze i podjął pracę we francuskiej administracji państwowej. Od roku 1930 piastował funkcję podprefekta. Był wówczas najmłodszym (31 lat) prefektem w historii Francji. W latach 1937–1940 był prefektem departamentu Eure-et-Loir.

Działalność w okresie wojny[edytuj | edytuj kod]

W 1940 aresztowany i torturowany przez Gestapo. W więzieniu próbował popełnić samobójstwo, podcinając sobie gardło kawałkiem szkła. Po zwolnieniu z więzienia wrócił do pracy. W październiku 1940 rząd Vichy zażądał zwolnienia wszystkich urzędników państwowych o lewicowych poglądach. Moulin odmówił wykonania polecenia i sam został zwolniony. Od tego momentu rozpoczął działalność konspiracyjną. We wrześniu 1941 został przerzucony do Londynu, gdzie spotkał się z Charles’em de Gaulle’em i innymi przedstawicielami rządu francuskiego na uchodźstwie. W styczniu 1942 wrócił do Francji i rozpoczął organizację francuskiego ruchu oporu pod pseudonimem Max. Jako przedstawiciel Wolnej Francji doprowadził do zjednoczenia krajowych organizacji ruchu oporu. Od maja 1943 pełnił funkcję pierwszego przewodniczącego Krajowej Rady Ruchu Oporu (Le Conseil National de la Résistance, CNR).

Aresztowanie, tortury i śmierć[edytuj | edytuj kod]

21 czerwca 1943 został aresztowany w wyniku zdrady. Zmarł na skutek tortur w pociągu przewożącym go do Niemiec. Według innych źródeł Moulin zmarł w Metzu, nocą 8/9 lipca 1943[1], podczas przygotowań do jego deportacji do Niemiec.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W roku 1964 pochowany z honorami w paryskim Panteonie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. 18. W: Wielka Encyklopedia PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 148. ISBN 83-01-13828-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. 18. W: Wielka Encyklopedia PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 148. ISBN 83-01-13828-9.