Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Raciborzu
Kościół parafialny
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Siedziba Racibórz
Adres ul. Mickiewicza 8, 47-400 Racibórz
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja opolska
Dekanat Racibórz
Kościół Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu
Filie Kościół św. Jakuba w Raciborzu
Proboszcz ks. Ginter Kurowski
Wspomnienie liturgiczne 15 sierpnia – Wniebowzięcia NMP
Położenie na mapie Raciborza
Mapa lokalizacyjna Raciborza
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Raciborzu
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Raciborzu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Raciborzu
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Raciborzu
Ziemia 50°05′27″N 18°13′14″E/50,090833 18,220556
Strona internetowa

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – najstarsza raciborska parafia powstała przed 1246 rokiem, która swym zasięgiem obejmuje centrum miasta, należąca do dekanatu raciborskiego leżącego w diecezji opolskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto zostało wzmiankowane w 1217 roku jako założone na prawie flamandzkim przez księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza I. Przed 1246 rokiem prawdopodobnie otrzymało prawo niemieckie wraz z kościołem parafialnym. Pierwszy proboszcz znany imiennie pojawił się w 1286 roku, a w 1416 roku przeniosła się tutaj kapituła kolegiacka, która dotychczas znajdowała się na zamku przy kaplicy pw. św. Tomasza Kantuaryjskiego.

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP[edytuj | edytuj kod]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kościół mieści się w południowym narożu rynku, gdzie zbiegają się ulice Mickiewicza i Nowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół według tradycji XVI-wiecznej pochodzi z początków XII wieku, a ufundowali go mieszkanie raciborscy. Budowla zachowała swój obecny kształt od czasu gruntownej przebudowy po pożarze w 1300 roku, a z tego okresu zachowała się główna bryła tworząca trójprzęsłową nawę w stylu gotyckim z zachowanym w prezbiterium sklepieniu krzyżowo-żebrowym. Wnętrze posiada wysmukłe proporcje dodatkowo podkreślone przez ostrołukowe otwory okienne z bogatymi maswerkami i laskowaniami. Oprócz tego kościół wielokrotnie ulegał zniszczeniu w wyniku wojen i pożarów, m.in.: w 1241 r., 1426 r., 1546 r., 1643 r., 1774, a szczególne zniszczenie przyniosła II wojna światowa w 1945 roku, kiedy to został zniszczony dach, hełm wieży i wnętrze wraz z tzw. polską kaplicą, gdzie znajdował się sarkofag świętobliwej Ofki, który został przeniesiony w 1819 roku z dawnego kościoła dominikanek. Kościół został odbudowany w latach 1948-1959. Kościół jest w stylu gotyckim, lecz był wielokrotnie przekształcany. Kościół obchodził w 2005 roku 800-lecie swego istnienia.

Proboszczowie[edytuj | edytuj kod]

  • ks. Bronisław Gałoński,
  • ks. Jan Hajda,
  • ks. Herbert Hlubek,
  • ks. Stefan Pieczka,
  • ks. Ginter Józef Kurowski

Kościół pw. św. Jakuba Starszego[edytuj | edytuj kod]

kościół pw. św. Jakuba Starszego

Oprócz kościoła pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny na terenie parafii znajduję się też kościół pw. św. Jakuba Starszego. Świątynia ta związana jest z klasztorem Dominikanów, który mieścił się na dzisiejszym placu Targowym. Obecna zakrystia stanowi część krużganka klasztornego. W latach 20. XIX wieku podczas sekularyzacja klasztor rozebrano. Zręby kościoła wskazują na pochodzenie z XIII wieku.

Obecny układ architektoniczny powstał około 1655 roku w wyniku odbudowy po pożarze z 1637 roku. Data odbudowy wraz z herbem Odrowążów, z których wywodzą się śląscy dominikanie – św. Jacek i błogosławiony Czesław widnieją na kamiennej ościeżnicy drzwi prowadzących od północnej strony na chór.

W wyniku sekularyzacji, w latach 20. XIX wieku kościół miał być rozebrany, lecz nie dokonano tego dzięki zabiegom ówczesnego proboszcza Jana Nepomucena Zolondka. Natomiast na mocy postanowień z 1811 roku kościół dominikański (ta nazwa jest używana do dziś) był przeznaczony do odprawiania nabożeństw w języku polskim.

Podczas II wojny światowej w 1945 roku, w wyniku pożaru spalił się dach i ołtarz główny, mocno ucierpiało również sklepienie w prezbiterium. Odbudowa kościoła odbyła się w latach 1945-1947.

kościół pw. Świętego Ducha

Kościół pw. Ducha Świętego[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. Ducha Świętego – były kościół i klasztor sióstr zakonnych – Dominikanek, konsekracji dokonał biskup Nanker w 1335 roku, sekularyzacji natomiast dokonano w 1810 roku, przy czym klasztor przekształcono na Królewsko-Ewangelickie Gimnazjum (obecnie Zespół Szkół Ekonomicznych), a kościół do początku XX wieku przekształcono na kościół ewangelicki, a następnie na muzeum miejskie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]