Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP
kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP
Państwo  Polska
Siedziba Racibórz
Adres ul. Mickiewicza 8, 47-400 Racibórz
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja opolska
Dekanat Racibórz
Kościół Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu
Filie Kościół św. Jakuba w Raciborzu
Proboszcz ks. Ginter Kurowski
Wspomnienie liturgiczne 15 sierpnia – Wniebowzięcia NMP
Położenie na mapie Raciborza
Mapa lokalizacyjna Raciborza
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Ziemia 50°05′27″N 18°13′14″E/50,090833 18,220556Na mapach: 50°05′27″N 18°13′14″E/50,090833 18,220556
Strona internetowa

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – najstarsza raciborska parafia powstała przed 1246 rokiem, która swym zasięgiem obejmuje centrum miasta, należąca do dekanatu raciborskiego leżącego w diecezji opolskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto zostało wzmiankowane w 1217 roku jako założone na prawie flamandzkim przez księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza I. Przed 1246 rokiem prawdopodobnie otrzymało prawo niemieckie wraz z kościołem parafialnym. Pierwszy proboszcz znany imiennie pojawił się w 1286 roku, a w 1416 roku przeniosła się tutaj kapituła kolegiacka, która dotychczas znajdowała się na zamku przy kaplicy pw. św. Tomasza Kantuaryjskiego.

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP[edytuj | edytuj kod]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kościół mieści się w południowym narożu rynku, gdzie zbiegają się ulice Mickiewicza i Nowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół według tradycji XVI-wiecznej pochodzi z początków XII wieku, a ufundowali go mieszkanie raciborscy. Budowla zachowała swój obecny kształt od czasu gruntownej przebudowy po pożarze w 1300 roku, a z tego okresu zachowała się główna bryła tworząca trójprzęsłową nawę w stylu gotyckim z zachowanym w prezbiterium sklepieniu krzyżowo-żebrowym. Wnętrze posiada wysmukłe proporcje dodatkowo podkreślone przez ostrołukowe otwory okienne z bogatymi maswerkami i laskowaniami. Oprócz tego kościół wielokrotnie ulegał zniszczeniu w wyniku wojen i pożarów, m.in.: w 1241 r., 1426 r., 1546 r., 1643 r., 1774, a szczególne zniszczenie przyniosła II wojna światowa w 1945 roku, kiedy to został zniszczony dach, hełm wieży i wnętrze wraz z tzw. polską kaplicą, gdzie znajdował się sarkofag świętobliwej Ofki, który został przeniesiony w 1819 roku z dawnego kościoła dominikanek. Kościół został odbudowany w latach 1948-1959. Kościół jest w stylu gotyckim, lecz był wielokrotnie przekształcany. Kościół obchodził w 2005 roku 800-lecie swego istnienia.

Proboszczowie[edytuj | edytuj kod]

  • ks. Bronisław Gałoński,
  • ks. Jan Hajda,
  • ks. Herbert Hlubek,
  • ks. Stefan Pieczka,
  • ks. Ginter Józef Kurowski

Kościół pw. św. Jakuba Starszego[edytuj | edytuj kod]

kościół pw. św. Jakuba Starszego

Oprócz kościoła pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny na terenie parafii znajduję się też kościół pw. św. Jakuba Starszego. Świątynia ta związana jest z klasztorem Dominikanów, który mieścił się na dzisiejszym placu Targowym. Obecna zakrystia stanowi część krużganka klasztornego. W latach 20. XIX wieku podczas sekularyzacja klasztor rozebrano. Zręby kościoła wskazują na pochodzenie z XIII wieku.

Obecny układ architektoniczny powstał około 1655 roku w wyniku odbudowy po pożarze z 1637 roku. Data odbudowy wraz z herbem Odrowążów, z których wywodzą się śląscy dominikanie – św. Jacek i błogosławiony Czesław widnieją na kamiennej ościeżnicy drzwi prowadzących od północnej strony na chór.

W wyniku sekularyzacji, w latach 20. XIX wieku kościół miał być rozebrany, lecz nie dokonano tego dzięki zabiegom ówczesnego proboszcza Jana Nepomucena Zolondka. Natomiast na mocy postanowień z 1811 roku kościół dominikański (ta nazwa jest używana do dziś) był przeznaczony do odprawiania nabożeństw w języku polskim.

Podczas II wojny światowej w 1945 roku, w wyniku pożaru spalił się dach i ołtarz główny, mocno ucierpiało również sklepienie w prezbiterium. Odbudowa kościoła odbyła się w latach 1945-1947.

kościół pw. Świętego Ducha

Kościół pw. Ducha Świętego[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. Ducha Świętego – były kościół i klasztor sióstr zakonnych – Dominikanek, konsekracji dokonał biskup Nanker w 1335 roku, sekularyzacji natomiast dokonano w 1810 roku, przy czym klasztor przekształcono na Królewsko-Ewangelickie Gimnazjum (obecnie Zespół Szkół Ekonomicznych), a kościół do początku XX wieku przekształcono na kościół ewangelicki, a następnie na muzeum miejskie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]