Park Narodowy Port-Cros

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park narodowy Port-Cros
Parc national de Port-Cros
ilustracja
park narodowy
Państwo  Francja
Położenie departament Var
Data utworzenia 14 grudnia 1963[1]
Powierzchnia 1588 km²[1]
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Park narodowy Port-Cros
Park narodowy Port-Cros
Ziemia43°00′18″N 6°23′55″E/43,005000 6,398611
Strona internetowa

Park Narodowy Port-Cros (fr. Parc national de Port-Cros) – park narodowy obejmujący część archipelagu francuskich wysp Îles d'Hyères na Morzu Śródziemnym. Stanowi obszar Natura 2000[1]. Właścicielem całego obszaru parku jest państwo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Île de Port-Cros.

Wyspa Port-Cros została w całości przekazana 14 grudnia 1963 na własność francuskiemu państwu z przeznaczeniem na park narodowy, który objął również okoliczne wyspy[2][3]. Poza Port-Cros ochronie podlega część wyspy Porquerolles, zakupiona przez rząd francuski w 1971[4], Île de Bagaud oraz mniejsze wysepki: Îlot de la Gabinière i Îlot du Rascas, stanowiące rezerwaty ścisłe od 2007[3][5]. Park chroni florę i faunę charakterystyczną dla obszaru śródziemnomorskiego[3].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Port-Cros
Krajobraz północnej części Post-Cros
Wody parku narodowego
Discoglossus sardus

Ze względu na bujną roślinność i ograniczony teren większe drapieżniki nie rozpowszechniły się na wyspie, co sprzyjało utrzymaniu się mniejszych zwierząt[3]. Na obszarze parku naliczono 180 gatunków ptaków, wśród których występuje m.in. słowik rdzawy, syczek zwyczajny, sokół wędrowny, mewa romańska, burzyk żółtodzioby (95% francuskiej populacji) i burzyk śródziemnomorski[3]. Zwierzęta lądowe reprezentuje m.in. malpolon, największy gad Francji, nietoperze i żyjący na wyspach Morza Śródziemnego płaz Discoglossus sardus[3].

Główną formacją roślinną jest makia[3]. Wśród roślinności wyróżniają się dęby ostrolistne, liczące do 7 metrów wrzośce drzewiaste, poziomkowce i sosny alepskie[3]. Liczne są wonne zioła i inne rośliny z basenu Morza Śródziemnego (wśród nich czystek szałwiolistny i Cistus monspeliensis)[3]. Na obszarze parku spotyka się także odporne na zasolenie krzewy z gatunku Anthyllis barba-jovis, dające schronienie drobniejszym roślinom przed mistralem[3]. Park narodowy służy również ochronie flory podwodnej[3].

Zagospodarowanie[edytuj | edytuj kod]

Na częściowo należącej do parku wyspie Porquerolles otwarto 15 lutego 1979 ogród botaniczny, gdzie gromadzi się okazy flory (w tym drzew owocowych) z regionu Morza Śródziemnego[3][4][6]. W 1990 ogród został wpisany na listę ogrodów botanicznych o znaczeniu państwowym[6]. Utrzymywana w nim kolekcja nasion obejmuje 1700 gatunków[6]. Zmiany w prawie w 2006 umożliwiły zmianę zasięgu parku w 2012, przede wszystkim wyznaczenie strefy otuliny (aire d'adhésion)[1][3].

Siedliska ludzkie są nieliczne i skupione wokół portów i przystani[3][4]. Na potrzeby turystów wyznakowano szlaki piesze (w tym ścieżki przyrodnicze), z których część na Île de Porquerolles jest dostępna również dla rowerzystów, oraz trasy nurkowe[7][8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Présentation générale (fr.). Parc national de Port-Cros. [dostęp 12 listopada 2013].
  2. Helge Sobik: Insel Port-Cros: Die Geliebte im Mittelmeer (niem.). Spiegel online, 2012. [dostęp 12 listopada 2013].
  3. a b c d e f g h i j k l m n Fiche descriptive de Port-Cros (fr. • ang.). Parc national de Port-Cros. [dostęp 15 listopada 2013].
  4. a b c Jean-Paul Labourdette, Dominique Auzias: Best of Var. Petit Futé, 2010, s. 9. ISBN 978-2-7469-2754-4. (ang.)
  5. Carte de randonné 3446 ET. Le Lavandou. Skala 1:25 000. Paryż: Institut Geographique National Paris, 2009. ISBN 978-2-7585-1840-2.
  6. a b c Le conservatoire botanique (fr.). Parc national de Port-Cros. [dostęp 12 listopada 2013].
  7. Les Equipements Touristiques (fr.). Atlas du Parc National de Port-Cros. [dostęp 15 listopada 2013].
  8. Port-Cros. A practical guide (ang. • fr.). Parc national de Port-Cros. [dostęp 12 listopada 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]