Pasmo Jeleniowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pasmo Jeleniowskie
Pasmo Jeleniowskie ze szczytu Łysej Góry

Pasmo Jeleniowskie – pasmo Gór Świętokrzyskich, rozciągające się od doliny rzeki Słupianki na zachodzie do Wyżyny Sandomierskiej, w okolicach wsi Bukowiany pod Opatowem, na wschodzie.

Pasmo zbudowane jest z kwarcytów kambryjskich. Niemal w całości porośnięte jest lasem jodłowo-bukowym. Wchodzi w skład Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego. W Paśmie Jeleniowskim występują charakterystyczne dla Gór Świętokrzyskich gołoborza (m.in. na Górze Jeleniowskiej i na Szczytniaku).

W czasie powstania styczniowego w miejscowych lasach obozowały oddziały pułkownika Karola Kality. Podczas II wojny światowej Pasmo Jeleniowskie było kryjówką dla oddziałów partyzanckich AK i GL.

Na północno-wschodnim stoku Witosławskiej, przy ścieżce do Witosławic znajduje się drewniana kaplica p.w. Zesłania Ducha Świętego z XVIII / XIX wieku, obok której jest cudowne źródełko z kamienną rzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVIII wieku.

Przez pasmo przebiega szlak turystyczny czerwony Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków oraz czarny szlak turystyczny z Nowej Słupi do Piórkowa.

Główne szczyty[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Tomasz Wągrowski, Góry Świętokrzyskie. Szlak główny im. E. Massalskiego, Kielce 1989.
  • Elżbieta Wołoszyńska-Wiśniewska, Marek Wołoszyński, Główny szlak świętokrzyski, Kraków: Compass, 2016.