Paul Sorauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paul Sorauer (ur. 9 czerwca 1839 we Wrocławiu, zm. 9 stycznia 1916 w Berlinie) – niemiecki botanik i fitopatolog.

Syn cieśli, studiował od 1862 r. w Berlinie nauki przyrodnicze i botanikę. W 1867 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Rostocku, za pracę o kiełkowaniu bulw ziemniaka. Od 1868 roku pracował jako asystent Hermanna Hellriegela na czele Landwirtschaftlichen Versuchsstation Dahme (Dolne Łużyce). Sorauer w latach 1871-92 był nauczycielem w Akademii Rolniczej w Prószkowie (ówczesny Proskau, Górny Śląsk) i dyrektorem stacji badawczej, a następnie ekspertem i doradcą w biologicznej stacji doświadczalnej w Berlinie i profesorem nadzwyczajnym fitopatologii.

Był wybitnym patologiem roślin i specjalistą od chorób pasożytniczych. W tym obszarze napisał ważne prace, zwłaszcza podręczniki. Opracował obszerną rozprawę na temat chorób roślin: Handbuch der Pflanzenkrankheiten. W 1891 roku założył czasopismo Zeitschrift für Pflanzenkrankheiten, które do 1915 r. redagował samodzielnie.

W 1892 roku został mianowany profesorem. Ze względu na dolegliwości oczu, złożył rezygnację w 1893 r. W 1902 r., w wieku 63 lat, habilitował się na Uniwersytecie w Berlinie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Handbuch der Pflanzenkrankheiten (1874; 1905-07)
  • Atlas der Pflanzenkrankheiten (1887-93)
  • Die Schäden der einheimischen Kulturpflanzen (1888)
  • Pflanzenschutz (1892)
  • Schutz der Obstbäume gegen Krankheiten (1900)