Perlica sępia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Perlica sępia
Acryllium vulturinum[1]
(Hardwicke, 1834)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina perlice
Rodzaj Acryllium[2]
G. R. Gray, 1840
Gatunek perlica sępia
Synonimy
  • Numida vulturina Hardwicke, 1834[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Perlica sępia (Acryllium vulturinum) – gatunek dużego ptaka z rodziny perlic (Numididae), zamieszkującego Afrykę Wschodnią.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Taksonomia
Takson po raz pierwszy opisany przez T. Hardwicke’a w 1834 roku pod nazwą Numida vulturina[5]. Opis ukazał się czasopiśmie „Proceedings of the Zoological Society of London[5]. Jako miejsce typowe autor błędnie wskazał Afrykę Zachodnią[5]. H. Friedmann w 1930 roku zaproponował jako miejsce typowe Tsavo w Kenii[6], natomiast w 2011 roku D. A. Turner uściślił do Masailand na obszarze Afryki Wschodniej[7]. Jedyny przedstawiciel rodzaju Acryllium[8][9] utworzonego przez G. R. Graya w 1840 roku[10]. Gatunek monotypowy – nie wyróżnia się podgatunków[3][9].
Gatunek typowy
Numida vulturina Hardwicke
Zbliżenie głowy

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 61–71 cm, zaś jego masa 1,3 kg. Największa perlica. Głowa i szyja łyse o ciemnej, niebieskawej skórze (do czego nawiązuje nazwa, gdyż przypomina to głowę i szyję sępów). Obecna kryza złożona z długich, czarno-białych piór. Pierś i część brzucha granatowe. Wierzch ciała i pokrywy skrzydłowe czarne, pokryte okrągłymi plamkami. Lotki czarne z cienkimi, białymi paskami. Ogon długi, zwisający, środkowe sterówki czarne, zaś zewnętrzne białe. Dziób jasny, tęczówki czerwone.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wschodnia Afryka – południowa Etiopia, Somalia, Kenia, północno-wschodnia Tanzania[3][11]. Środowisko życia stanowią sawanny oraz półsuche tereny trawiaste z krzewami, także nadrzeczne zarośla.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Porusza się chodząc lub biegając, nawet w przypadku zauważenia drapieżnika. Tworzy stada do 30 osobników, jednak w sezonie lęgowym ptaki te przebywają parami. W lęgu 4–6 jaj zniesionych do zagłębienia w ziemi. Inkubacja trwa 30 dni, wysiaduje jedynie samica.

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje perlicę sępią za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Acryllium vulturinum, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Acryllium, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2 stycznia 2011]
  3. a b c Vulturine Guineafowl (Acryllium vulturinum) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-26)].
  4. a b Acryllium vulturinum. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  5. a b c T. Hardwicke. Numida vulturina. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1834, s. 52, 1834 (ang.). 
  6. H. Friedmann. Birds collected by the childs frick expedition to Ethiopia and Kenya Colony. „Bulletin - United States National Museum”. 153, s. 136, 1930 (ang.). 
  7. D. A. Turner. Comments concerning the type locality of the Vulturine Guineafowl Acryllium vulturinum. „Scopus”. 31, s. 40-41, 2011 (ang.). 
  8. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Numididae de Selys Longchamps, 1842 - perlice - Guineafowl (wersja: 2015-09-20). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-17].
  9. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Megapodes, guans, guineafowl, New World quail (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-17].
  10. G. R. Gray: A list of the genera of birds. Londyn: R. and J.E. Taylor, 1840, s. 61. (ang.)
  11. D. Lepage: Perlica sępia (Acryllium vulturinum). Avibase - Światowa baza danych ptaków. [dostęp 2020-08-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]